| | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
English: Nederlands: Onmiddellijk laat ‘Traces’ zijn verslavende werking gelden. Wanneer drie kwartier na de intro de stilte terugkeert, kunnen we niet weerstaan aan een reprise. En nog eens. En nog eens. Dit album van Nine Stones Close valt wel degelijk op in positieve zin: het brengt rust in het hectische bestaan, luisterend naar ‘Traces’ bereikt je adrenaline geen kookpunt, maar ben je in staat om de dingen rustig te bekijken in het juiste perspectief. Het betreft hier een project van Adrian Jones (ook in Big Sea), een gitarist/componist die enorm meeslepende klanken uit zijn gitaar tovert terwijl Marc Atkinson (bekend van de hier bejubelde Mandalaband) ons voert doorheen een wijd spectrum aan introspectie en mijmeringen. De vijf lange composities staan op zichzelf, maar toch luister je best naar ‘Traces’ als een geheel. Het instrumentale ‘Reality Check’ opent. Atmosferische gitaren gaan over in een harder stuk, wanneer drums invallen. De traagheid van de muziek verraadt zelfs enige verwantschap met doom metal. Dat komt omdat de muziek weemoedig en donker is, net zoals de beschouwende teksten. De vloeiende gitaarsolo’s in ‘Threads’ zijn van een grote schoonheid, de zang dringt zich weinig op, maar is eens te meer beklijvend. Bij het refrein wordt de hogere zang begeleid door orgel. De sfeer is te vergelijken met het begin van ‘Down By The River’ van Neil Young. Dit mag dan een vreemde vergelijking zijn, maar het klopt wel. Ook ‘Falling To Pieces’ en ‘Traces’ zijn reflecties van een zoekende ziel, met prachtige gitaarsolo’s die door merg en been snijden. Enige lichte ambient-invloeden zijn merkbaar in het titelnummer. De kroon op het werk is het vijftien minuten durende ‘Thicker Than Water’. De compositie bestaat uit vier delen en begint rustig. In het tweede deel horen we percussie met gitaarwerk in de stijl van Andy Latimer (Camel). De fluisterzang zwelt langzaam aan en verwordt tot een luid spreekkoor. De kernzin “what happened to us” leidt tot een instrumentale uitval met een scheurende, Pink Floydiaanse solo. Een versnelling leidt een harder stuk in waar men behoorlijk heftig tekeer gaat, om in het laatste stuk terug te keren naar een zekere berusting. Dit is prachtig! Terwijl de gitaarsolo’s me meermaals aan Pink Floyd doen denken, heeft de algehele aanpak ook wat weg van het Italiaanse Kingcrow en zijn bands als Marillion of Porcupine Tree ook aanwezig als invloed. Het artwork komt van Ed Unitsky en die man werkt ook voor Unitopia, ook een band in het prog-genre die zich onderscheidt van de massa. De speciale editie bevat een bonus cd met vier andere versies van songs. ‘Traces’ is uniek en gaat lijnrecht in tegen de tendensen in deze maatschappij. Dat kunnen we zeer waarderen!
News CategoriesWelcomeShort ListReviews, Interviews & Concertreviews Prog-Nose 2013 / 2012 / 2011 / 2010 / 2009 / 2008 / 2007 Metal-Nose 2013 / 2012 / 2011 / 2010 / 2009 / 2008 / 2007 RockAdvice 2010 / 2009 / 2008 / 2007 AdvertentieDate / TimeLink to us | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||