Prog-Nose

Tekst: Geert Ryssen

PSP staat voor Phillips Saisse Palladino. Op het eerste gezicht misschien niet spectaculair maar als je weet wie achter die namen schuil gaat dan wordt het andere koek. Simon Phillips is de drummer van Toto en bekend van tal van sessies en gastrollen. Solo heeft hij het altijd gezocht in de fusion muziek. Pino Palladino is bij de rockers het meeste bekend als bassist van The Who maar heeft een cv waarop grootheden als Paul Rodger, Jeff Beck en Eric Clapton prijken. Philippe Saisse heeft een indrukwekkende discografie als sessie- en jazz muzikant. Met hun drieën laten ze zich vooral inspireren door een van de grootste jazzrock bands aller tijden: Return To Forever van Chick Corea, Lenny White, Stanley Clarke en Al Di Meola. In een goed gevulde Spirit Of 66 is het zalig om deze drie muzikanten aan het werk te zien. Het gigantische drumstel van Philips blijkt geen geintje te zijn. De man gebruikt elk hoekje van de batterij en ontpopt zich nog maar eens als een virtuoos, een woord dat we niet lichtzinnig mogen gebruiken. Hij is een grote bewonderaar van Lenny White en dat hoor je. Dat vertaalt zich ook in het feit dat het trio een nummer van White ten beste geeft. Dat Phillips niet moet onderdoen voor White blijk overduidelijk als ze ‘Vulcan Worlds’ spelen, een van de meest verbluffende stukken van Return To Forever. Het trio speelt ook eigen nummers en opvallend is de compositie van Palladino die meditatief, maar toch complex van structuur blijkt te zijn. Palladino heeft dan weer een heel andere benadering van de bas als Stanley Clarke. Hij bespeelt zijn fretless bas niet als een solo instrument, maar vormt een perfecte ritmetandem met Phillips met een meer conventionele sound.



Saisse heeft niet het turbulente van een Chick Corea, maar weet toch te boeien met zijn gevarieerd werk. Soms is dat jazzy en swingend, en dan weer eigentijds elektronisch. Af en toe komt dan die typische synthesizer sound van Corea boven. Het feit dat ze geen gitarist hebben geeft bijzonder veel ademruimte en zorgt voor een transparante sound. Ronduit verbluffend is de totaal eigen versie van Dave Brubeck’s ‘Blue Rondo A La Turk’. Phillips speelt daarin een aantal lange en verbluffende breaks, maar blijft daarbij altijd muzikaal bezig. Je hebt bij deze jongens nooit het ‘kijk mama zonder handen’ gevoel. Alles wat ze doen blijft functioneel en in dienst van de muziek. Zijn drumsolo’s saai? Niet als Phillips achter de kit zit. Soms drijft hij het ritme op in een perfecte wiskundige versnelling, je moet het maar doen. De finesse die deze man weet te combineren met een krachtig timbre is uniek. Het talrijk opgekomen publiek hangt figuurlijk aan de lippen van de band en lost gedurende twee uren lang nooit de rollen. Dit is puur muzikaal genot.

Aangemeld door Geert Ryssen