| | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
English: Nederlands: De tijd gaat snel, de groep Magnum werd reeds in 1972 opgericht, hun eerste album Kingdom of Madness dateert van 1978 en hun laatste ‘The visitation’ is het elfde studio-album, niet zo erg veel maar de groep is uiteraard ook een tijdje gesplit geweest. Zanger Bob Catley en gitarist Tony Clarkin zijn de enige overlevenden en hebben intussen een respectabele leeftijd bereikt. Maar dat is geenszins te horen aan de nummers op het nieuwe album, het album zet zeer stevig in met Black Skies, zowaar een metal klinkende gitaarriff als ondersteuning voor onmiddellijk één van de ‘highlights’ van het album. Maar vergis je niet, dit is nog steeds de betere melodieuze rock, waarbij de stem van Catley nog niks aan kwaliteit heeft ingeboet. Ondanks de lange staat van dienst heeft Magnum nooit dezelfde status bereikt van groepen als Foreigner, Styx, Boston en andere. Wellicht heeft hun mix van AOR, classic rock én progressieve rock te weinig echte hits opgeleverd, om ook een grotere naambekendheid te verwerven. Maar met het intro-nummer heb ze onmiddellijk een topnummer, stevige riff, leuk refrein, mooie gitaarsolo, hiermee kan je de wereld veroveren, maar heeft Magnum daarvoor voldoende weerklank? Het eerste deel van het album bevat trouwens nog meer pareltjes, ook de titeltrack mag er best wezen. Na een progressieve intro en opnieuw een stevige riff zijn het vooral bas en drums die ‘The visitation’ een extra touch geven, een tempowisseling met rustig pianowerk en akoestische gitaar maken van dit nummer echt een topper. Uiteraard kan je ook van echte AOR-nummers terugvinden zoals ‘Doors to nowhere’ met een zeker Survivor-gehalte, het tweede deel van het album bevat trouwens nog meer dergelijke songs en maakt het voor mij net iets minder boeiend. ‘Wild Angels’ is ongetwijfeld het meest catchy, alhoewel muzikaal iets minder interessant, maar in ieder geval ook commercieel met heel wat hitpotentieel. De gitaren staan duidelijk op de voorgrond in het langste nummer van het album ‘Spin like a wheel’, maar toch primeert nog steeds de melodie. De gevoelige toer gaat Magnum op in The Last Frontier met heel wat strijkers-partijen, niet een echte ballad maar toch mooi en emotioneel gezongen. Freedom Day heeft dan weer een dromerige Floydiaanse gitaarintro, toch ook weer een leuk nummer met heel wat variaties, daarin onderscheidt Magnum zich steeds weer van de doorsnee band uit het genre. Kortom, The Visitation behoort tot de top van de melodieuze rock en behoort tevens tot de beste albums van de groep, wellicht zullen die hards zweren bij Kingdom of Madness of On a Storyteller's Night, maar met hun laatste album zullen ze toch menig muziekliefhebber kunnen overtuigen. Wie de groep overigens live aan het werk wil zien in 2011 heeft daar ruimschoots de kans toe, want ze toeren in Europa in de maanden maart en april.
News CategoriesWelcomeShort ListReviews, Interviews & Concertreviews Prog-Nose 2013 / 2012 / 2011 / 2010 / 2009 / 2008 / 2007 Metal-Nose 2013 / 2012 / 2011 / 2010 / 2009 / 2008 / 2007 RockAdvice 2010 / 2009 / 2008 / 2007 AdvertentieDate / TimeLink to us | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||