Prog-Nose

Release: 2010-05-17 Style: progressive metal Label: www.scarletrecords.it Website: www.kingcrow.it MySpace: www.myspace.com/kingcrowband Playing Time: 1h 6m 16s Cat. N°: SC 189-2 Review by: Vera Translated by: Vera Rating: 9,5/10

After the excellent albums ‘Insider’ (2004) and ‘Timetropia’ (2007), a new Kingcrow album is something to look forward to with eagerness. The Italian band always serves us with extremely profound and outstanding progressive rock/metal. They produce a distinguished sound of their own with echoes of Dream Theater, Pink Floyd, Porcupine Tree and Tool. Kingcrow makes albums in which every detail is important: their dynamic, yet sometimes very sensitive music naturally prevails, but in addition there is another refined and dark concept in the lyrics, nicely illustrated by the artwork. Besides Kingcrow remains focused on writing proper songs, without losing themselves in a labyrinth of pompous technical exposure – although they are obviously skilled musicians – but everything remains quite catchy and fluent.

Three years have gone by since I reviewed ‘Timetropia’ and spoke to the band. Meanwhile a new vocalist has joined them – but Mauro still contributes to the conceptual approach of the lyrics – and keyboarder Cristian Della Polla is added. This new vocalist Diego Marchesi is a shot in a bull’s eye! From time to time Genesis seems to be his influence, later on the grunge era has left its mark upon his vocal lines, but in powerful moments he also reminds me a bit of Mats Levén (Therion, Krux). In brief: a man with a wide range of possibilities.

With more than an hour length, ‘Phlegethon’ happens to be a musical journey on which we follow the tormented protagonist through different phases in his life. Moments of deep inner sufferings and disappointments on one side, boundless euphoria on the other hand. A fact resulting in engrossing contrasts in the music. The album begins and ends atmospherically, with the sound of the sea. The sea is a powerful factor. ‘The Slide’ is a prologue with keyboards and guitars join in, followed by the longer, instrumental ‘Timeshift Box’ with the first surprises. Dynamic riffs with Dream Theater heaviness are the vast background for a first magnificent guitar solo. ‘Islands’ marks the return of vocals, one might even notice some folksy tinges in those vocal lines here. This makes it very fetching, together with the amazing guitar skills of Diego Cafolla and Ivan Nastasi. They are a good oiled guitar tandem since long and they really show that on ‘Phlegethon’. Their sensitive guitar solos always remind me of Pink Floyd (or Riverside or Porcupine Tree). Just listen to ‘The Great Silence’ and you’ll know what I mean.

The band is very crafted in harmony vocals as well. You can hear that very well in the lengthy ‘Lullaby For An Innocent’. Suiting with the title, this happens to be a mellow, calm song. Sturdy rocking they give it a go again in ‘Evasion’, a track with a modern feel due to the keyboards, and just when you think that the song is over, another ultra beautiful guitar solo leaves you in awe. Kingcrow wrote two long epics of nine minutes each. ‘Numb (Incipit, Climax & Coda)’ slowly evolves towards a climax with momentum and any progressive tour de forces, while the title track is regaled with some mysterious chants. Furthermore the vigorous ‘Lovocaine’ leaps to the eye. Vortex riffs show any resemblance with Tool, while the semi-acoustic guitar fragment creates a break. Spanish elements, canon chants and sonorous mandolin-alike sounds feature ‘Fading Out pt. III’. Well, there is so much to find out on this record that it will give you hours and hours of satisfaction. I can only give you one good advice: buy this album (and Kingcrow’s whole back catalogue), since this is a grossly underrated band! Do something about it!



Na de voortreffelijke albums ‘Insider’ (2004) en ‘Timetropia’ (2007) is een nieuw Kingcrow album iets om met kloppend hart naar uit te kijken. De Italiaanse band levert immers steeds uitzonderlijk diepgravende en knappe progressieve rock/metal af waarin echo’s van Dream Theater, Pink Floyd, Porcupine Tree en Tool een fantastisch eigen geluid produceert. Kingcrow maakt albums waar elk onderdeel belangrijk is: voorop staat natuurlijk de dynamische, maar soms ook heel gevoelige muziek. Daarnaast is er ook ditmaal weer een geraffineerd en donker concept, wat mooi geïllustreerd wordt door het artwork. Bovendien blijft Kingcrow gefocust op nummers schrijven die nooit verworden tot een labyrint van hoogdravend technisch vertoon – al zijn het overduidelijk zeer vakkundige muzikanten – maar blijft alles vrij toegankelijk en vloeiend.

Drie jaar zijn alweer gepasseerd nadat we ‘Timetropia’ beschreven en de band spraken. In die tijd is er een nieuwe zanger – maar Mauro draagt wel nog zijn steentje bij in de conceptuele aanpak der teksten – en voegde men Cristian Della Polla toe als toetsenist. Ik moet zeggen dat nieuwe vocalist Diego Marchesi een schot in de roos is. Soms lijkt Genesis zijn grote voorbeeld, dan weer laat de grunge periode een invloed na op zijn zanglijnen, maar in krachtigere stukken doet hij me ook aan Mats Levén (Therion, Krux) denken. Kortom, een man waar men alle kanten mee op kan.

Met meer dan een uur speeltijd is ‘Phlegethon’ een muzikale reis waarbij we een getormenteerde protagonist volgen in de verschillende fasen van zijn leven. Momenten van diep innerlijk leed en teleurstelling staan tegenover fasen van grensverleggende euforie. Een gegeven dat zich uit in boeiende contrasten in de muziek. Het album begint en eindigt sferisch met het geluid van de branding. De zee is een krachtige factor. ‘The Slide’ vormt een proloog met toetsen en invallende gitaren, waarna het langere, instrumentale ‘Timeshift Box’ al meteen verrast. Dynamische riffs met Dream Theater heftigheid vormen de gedecideerde achtergrond voor een eerste prachtige gitaarsolo. ‘Islands’ markeert de terugkeer van zang, waar we hier zelfs enige folkinvloeden in bemerken. Die maken het aanstekelijk, tegen het spetterende gitaarwerk van Diego Cafolla en Ivan Nastasi. Zij vormen al jaren een goed geoliede gitaartandem en laten dit op ‘Phlegethon’ weer alom blijken. De gevoelige solo’s doen me altijd aan Pink Floyd denken (of Riverside of Porcupine Tree). Luister maar naar ‘The Great Silence’.

De band is ook bedreven in samenzang. Dat wordt mooi geïllustreerd in het langere ‘Lullaby For An Innocent’. In overeenstemming met de titel is dit een gevoelig, kalm nummer. Stevig rockend gaat men er tegenaan in ‘Evasion’, een track die erg modern aanvoelt door het toetsenwerk en net wanneer je denkt dat het gedaan is volgt er nog een bloedmooie gitaarsolo. Kingcrow schreef ook twee langere epossen van negen minuten elk. ‘Numb (Incipit, Climax & Coda)’ werkt langzaam op naar een stuwende climax met enige progressieve hoogstandjes, terwijl in het titelnummer bijzonder geheimzinnige zang opduikt. Verder trok ook het krachtige ‘Lovocaine’ mijn aandacht. Tollende riffs hebben enige affiniteit met Tool, terwijl een semi-akoestisch gitaarfragment voor een break zorgt. Spaanse invloeden, canonzang en heldere mandolineachtige klanken vormen dan weer de specialiteit van ‘Fading Out pt. III’. Er is zoveel te beleven op dit album dat het je verzekerd van uren en uren luisterplezier. Ik kan maar één goede raad geven: koop dit album (en al het werk van Kingcrow!) want dit is een schromelijk ondergewaardeerde band. Doe er iets aan!

Tracklist: The Slide (2:39) Timeshift Box (3:47) Islands (5:17) The Great Silence (2:24) Lullaby For An Innocent (6:16) Evasion (5:02) Numb (Incipit, Climax & Coda) (8:47) Washing Out Memories (6:06) A New Life (4:56) Lovocaine (4:39) Fading Out PT. III (6:23) Phlegethon (9:37) Bonus track on limited edition: Islands (unplugged version)

Musicians: Diego Marchesi: vocals Diego Cafolla: guitars, backing vocals Ivan Nastasi: guitars, backing vocals Cristian Della Polla: keyboards, synthesizers Thundra Cafolla: drums, percussion Bass played by Angelo Orlando Double bass played by Francesco Errico