Prog-Nose

Release: 2010-03-15 Style: symphonic rock/pop Label: www.frontiers.it / Rough Trade Benelux Website: www.alanparsonsmusic.com Contact: Playing Time: 1h 9min 36sec Cat. N°: FR DVD 024 / FR CD 451 Review by: Vera Translated by: Vera Rating: 8/10

In the eighties, when radio still served us with quite an interesting, diverse number of releases – under impulse of numerous free radio stations that suddenly loomed up – I used to hear a song of Alan Parsons Project from time to time. ‘Eye In The Sky’ and ‘Old & Wise’ might be remembered as songs with a melancholic tinge really appealing to me. But of course Alan Parsons happens to be the infamous studio engineer at the Abbey Road Studios and he had immortal acts like The Beatles (‘Abbey Road’ and ‘Let It Be’) and Pink Floyd (‘Dark Side Of The Moon’) as regular visitors. The latter one wrote history as the best and longest selling album all times. The name of Alan Parsons will never be erased from the annals of pop history. It is an icon, that’s for sure…

Alan Parsons Project as a band of cooperating people remained a studio project for a long time. Eric Woolfson and Alan Parsons met each other in the canteen of the Abbey Road Studio and only few years later they released ‘Tales Of Mystery & Imagination’. At that time I got into Spanish artist Gaudi (1987) by one of their albums which featured this slightly revolutionary architect. Suddenly, seemingly out of nowhere, the DVD/CD ‘Eye 2 Eye’ is released. Not conspicuously again bonded with Spain since it is recorded over there, particularly at the market place in the centre of Madrid, brimming with architectural beauty. This is a breath-taking environment for a concert and consequently the Spanish (and other) fans came up in large numbers.

Alan Parsons Project only started touring and playing gigs after making lots of albums and without Eric Woolfson (the man passed away in 2009). This gig is registered in 2004 and only now it is released by Frontiers. When we dive into some historical notes, we learn that Alan Parsons was not a sensational stage performer (smoothly expressed) and in former times he even used to hide behind several masquerades. Even now the so-called “swing-factor” is left to singer PJ Olsson. He does a sure-fire job, but quite glamorously (which doesn’t suit the global presence, but so what). The band is playing the melodious songs without any show, quite static. The audience is “present” and watches it, but waits for more and better. Only near the finale the Spanish people really get in the mood; when darkness comes the atmosphere suddenly changes into more magical flavours. Drummer Steve Murphy also sings a couple of songs. Parsons himself – dressed in a pitch-black coat – rules the roast but remains literally in the back ground. In the end we get a relax performance, only lifting up a veil of the true potential of this band during song like ‘Don’t Let It Show’ and ‘Eye In The Sky’ (linked to ‘Sirius’). The set list isn’t bad at all, but a couple of essential classics are missing. I would have enjoyed watching them. In addition the absence of any extras turns out rather disappointing. It is a sparse offer in times when most of the DVDs zoom in on extensive histories of a band (and Alan Parsons Project HAS a history). It is precious because it is the only live registration with images of Alan Parsons Project, but I expected a little more. In addition the pop element is more featured than the progressive aureole.



In de jaren tachtig, toen de radio nog een interessant aanbod aan diverse releases bood – onder impuls van de vrije radio’s die als paddenstoelen uit de grond schoten – hoorde men nog wel eens een deuntje van Alan Parsons Project. ‘Eye In The Sky’ en ‘Old & Wise’ herinner ik me als songs met een melancholiek timbre dat me wel aansprak. Maar natuurlijk was Alan Parsons ook de geluidstechnicus in de Abbey Road Studio en hij kreeg aldus onsterfelijke acts als The Beatles (‘Abbey Road’, ‘Let It Be’) en Pink Floyd (‘Dark Side Of The Moon’, het album dat wereldgeschiedenis schreef door het langst verkocht te worden) over de vloer. Zijn naam zal nimmer uitgewist worden in de annalen van de popgeschiedenis. Een icoon dacht ik zo…

Alan Parsons Project was echter ook lang een echt studioproject. Eric Woolfson en Alan Parsons ontmoetten elkaar in de kantine van de Abbey Road Studio en slechts luttele jaren later besloten zij ‘Tales Of Mystery & Imagination’ uit te brengen. Ik heb er destijds mijn fascinatie voor de Spaanse kunstenaar Gaudi (1987) aan over gehouden, één van de volgende albums belichtte namelijk deze revolutionaire architect. Plots, ogenschijnlijk uit het niets, is er de dvd/cd ‘Eye 2 Eye’, niet toevallig ook alweer opgenomen in Spanje. Meer bepaald op de van architectonische schoonheid omgeven grote markt van Madrid. Dit is een mooi kader voor een concert en de Spanjaarden (en andere fans) zijn dan ook in grote getalen opgekomen.

Alan Parsons Project ging pas toeren na heel wat albums en zonder Eric Woolfson (de man overleed trouwens in 2009). Dit concert dateert ook alweer uit 2004 en wordt nu pas uitgebracht door Frontiers. Wanneer we de historische notities er op nalezen is Parsons geen podiumbeest (om het zacht uit te drukken) en verschuilde hij zich in vroegere tijden zelfs achter menige maskerade. Ook nu wordt de ‘swingfactor’ volledig aan zanger PJ Olsson overgelaten. Hij doet dit prima op een vrij nichterige wijze (niet echt passend, maar kom). De band brengt vrij statisch zijn melodieuze songs. Het publiek is ook slechts “aanwezig” in het begin en kijkt er naar, maar wacht op beter. Pas tegen het einde gaan de Spanjaarden uit de bol, wanneer de duisternis valt hangt er meteen een heel andere sfeer. Drummer Steve Murphy zingt ook nog enkele nummers. Parsons zelf - in pikzwarte jas - dirigeert maar blijft op de achtergrond. Uiteindelijk krijgen we een relax optreden dat slechts een tip van de potentie van deze band oplicht tijdens nummers als ‘Don’t Let It Show’ en ’Eye In The Sky’ (gelinkt aan ‘Sirius’). De set list is zeker niet slecht, maar er ontbreken wel een aantal klassiekers, welke ik graag gezien had. Bovendien is het ontbreken van enige extra’s teleurstellend en karig in een tijdperk waarin we verwend worden door uitgebreide histories van bands. Waardevol omdat dit de enige live registratie met beeld is van Alan Parsons Project, maar ik had er meer van verwacht. Het popelement is namelijk meer aanwezig dan het progressieve aureool.

Tracklist: I Robot (5:20) Can’t Take It With You (4:42) Don’t Answer Me (4:33) Breakdown / The Raven (5:40) Time (5:11) Psychobabble (7:16) I Wouldn’t Want To Be Like You (3:43) Damned If I Do (5:02) More Lost Without You (3:17) Don’t Let It Show (4:19) Prime Time (5:47) Sirius M/ Eye In The Sky (6:45) (The System Of) Dr Tarr And Professor Fether (3:29) Games People Play (4:32)

Musicians: Alan Parsons: acoustic guitar, keyboards, vocals PJ Olsson: lead vocals, acoustic guitars Godfrey Townsend: lead guitars, vocals Steve Murphy: drums, vocals John Montagna: bass, vocals Manny Focarazzo: keyboards, vocals