Prog-Nose

Release: 2009 Style: (progressive) rock Label: www.progressrec.com Website: www.brotherape.com Contact: Playing Time: 56:55 Cat. N°: Review by: Claude ‘Clayreon’ Bosschem Translated by: Claude ‘Clayreon’ Bosschem Rating: 9/10

Brother Ape is intussen al aan zijn vierde album toe, het laatste album vond ik goed zonder meer, maar toch een stapje terug in vergelijking met bijvoorbeeld Shangri-La. Daarom was ik zeer benieuwd welke richting de groep nu echt ingeslagen was, maar geen twijfel mogelijk: dit is weer een staaltje van uitstekende en gevarieerde muziek. Progressieve rock kan je het bezwaarlijk nog noemen door de diverse stijlen, enkel de lengte van de nummers wijst nog in die richting. Niet dat het nu ineens allemaal totaal anders klinkt, de typische sound eigen aan deze Zweden is mijlenver herkenbaar. En progressieve elementen zitten nog steeds verweven inde complexe arrangementen, maar ze slagen erin om dit op een unieke manier samen te brengen in een smeltkroes van rock, wereldmuziek, drum’n’bass, jazz, fusion en ga zo maar door. Doordat ze gereduceerd zijn tot 3 muzikanten is natuurlijk ook een referentie aan Rush voor de hand liggend, maar dit zou afbreuk doen aan hun eigen identiteit.

Toegegeven, het heeft een tijdje geduurd vooraleer dit album echt goed tot mij was doorgedrongen, geef jezelf ook de kans om dit album te laten groeien. De opener ‘Welcome Future’ dompelt je meteen onder in die aanstekelijke grooves, die zo kenmerkend zijn voor de groep en vooral gedragen worden door drummer Bergmann en bassist Maxen. Het stemgeluid en het inventieve gitaarspel van Stefan Damicolas blijven ook bepalend voor die typische sound. Een beetje jazzy met oosterse invloeden geeft dit nummer aan, in welke richting de groep zichzelf ziet evolueren. De grooves krijgen soms een meer echt ‘rockend’ karakter, zo bevat Footpints stevige gitaarriffs, die bij momenten zelfs aan Led Zeppelin doen denken. ‘No more’ is een heel rustig ambient nummer met melancholische zang en sobere keyboards, de groep doet door deze enorme diversiteit ook denken aan Porcupine Tree. Na de stevige rocker ‘Who will be the next’ en het intimistische en akoestische Early komt de titeltrack met een zeer aanstekelijke en catchy gitaarriff, waarin Damicolas enkele prachtige gitaarsolo’s uit zijn mouw schudt. No Return klinkt dan weer een stuk rustiger en bevat opniuew enkele prachtige lang uitgesponnen bluesy gitaarsolo’s, het is duidelijk dat de keyboards slechts een bijrolletje vervullen op dit album. Autostrada is een vreemd instrumentaal nummer met heel wat percussie en toch wat synthesizerloops, muziek die een beetje in het verlengde ligt van Mike Oldfield. Lifeprintes beëindigt het album weer met een heuse rocker, hoewel het begin dit niet laat vermoeden, en herneemt hetzelfde patroon als in Footprints.

De muziek van Brother Ape is complex, geniaal en aanstekelijk tegelijk, maar of ze ook echt commercieel succes zullen hebben is maar de vraag. Ze verdienen het natuurlijk, maar de muziekwereld in de 21e eeuw heeft toch heel wat minder oor voor kwaliteit, jammer maar dat is de harde realiteit. Toch blijf ik hopen en wie weet dat een groep als Brother Ape nog eens echt doorbreekt.

Tracklist: 1 Welcome future 8:22 2 Footprints 6:21 3 No more 3:55 4 Who will be next 6:38 5 Early 0:55 6 Turbulence 7:42 7 No return 9:44 8 Autostrada 6:32 9 Lifeprints 5:51

Musicians: Stefan Damicolas : guitars, lead vocals Max Bergman : drums, percussion Gunnar Maxén : bass, keyboards, harmony vocals