Prog-Nose

Release: 2009-09-11 Style: progressive metal Label: www.roadrunner.nl / www.roadrunnerrecords.co.uk Website: www.porcupinetree.com Contact: Playing Time: CD1: 55:17 / CD2: 20:43 Cat. N°: RR7857-2 Review by: Vera Translated by: Vera Rating: 9/10

Now that the biggest fuzz around the new Porcupine Tree album has died down and you could read everywhere that Steven Wilson wrote a mammoth composition of 55 minutes for this double album, I prefer to write a purely subjective review. We know that the man always delivers high quality stuff and that there are no remarkable, important changes in the global Porcupine Tree sound, so let’s give it a go. I got to know Porcupine Tree with the live album ‘Coma Divine – Recorded Live In Rome’. My enthusiasm was that big that I instantly bought their whole back catalogue. The new Pink Floyd was born! I know that Wilson dislikes this stigma, but that’s what I felt at that time.

Thus the first visits at our country at the Biebob club were attended by the undersigned with enchantment. I still remember – it must have been around 1997-1998 – that Steven Wilson stood alone at the bar after the concert, cautiously taking a sip of his glass white wine. This happened to be psychedelic prog with balls and so I suggested to him that he might like some heavier stuff as well. Oh yeah, indeed: he liked to listen to some black metal and Opeth was a band he really loved. A bit later he would produce these Swedish bards. Isn’t it strange how life can take a sudden turn? This introvert, student-like, somewhat intellectual looking man would later be considered a genius by so many people. When I saw Porcupine Tree live, many years later, I felt a kind of distance and the magic was gone for me. Strangely enough I stopped following the band when their music became heavier, but this is more due to lack of time (I started writing more and more) than to non-interest. Now you have a proper idea of my state of mind when starting to write this review.

The first disc contains ‘The Incident’, a composition with a length of 55 minutes, actually made up of 14 songs. You better listen to it as a whole, then it all smoothly flows into one huge experience and it does not matter when song x stops and song y begins. Anyway, I still think that Porcupine Tree is at its best in long, extended songs. The eleven minutes long ‘Time Flies’ can be considered as the ultimate summit: the moment when you reach the top of the mountain, an ephemeral nirvana, when guitar solos together with the slightly psychedelic sound of the band summarize the essence of PT. Not that there are no other beautiful moments: the captivating vocals in ‘Drawing The Line’ are really touching and ‘I Drive The Hearse’ has magnificent guitar work as well. All in all I can largely enjoy this epos, except the experimental bleeps during the title track.

The second disc contains four compositions, a result of the whole band as writing team. Here we have ‘Remember Me Lover’ as highlight. Once again a reason to conclude that Wilson stands out when melancholic feels come up. Pronounce judgment or add a conclusion is consequently fruitless.



Nu de grootste storm al geluwd is over het nieuwste Porcupine Tree album en u overal al kon lezen hoe Steven Wilson een mammoetcompositie van 55 minuten schreef voor deze dubbelaar, geef ik de voorkeur aan een louter subjectieve bespreking. U weet dat de man altijd kwaliteit aflevert en dat er geen grote, rudimentaire veranderingen in het Porcupine Tree geluid gebeurd zijn, dus hier gaan we. Ik leerde Porcupine Tree kennen met het live album ‘Coma Divine – Recorded Live In Rome’. Mijn enthousiasme wat zo groot dat ik terstond al hun vorige albums aankocht. De nieuwe Pink Floyd was geboren! Ik weet dat Wilson een hekel heeft aan dat stigma, maar zo voelde ik het toen nu eenmaal.

De eerste bezoekjes aan ons land in de biebob werden dan ook door ondergetekende met plezier bijgewoond. Ik herinner me nog – het moet 1997 of 1998 geweest zijn – dat Steven Wilson na het concert eenzaam en alleen aan de toog spaarzaam van zijn witte wijn aan het nippen was. Dit was psychedelische prog met ballen en dus opperde ik toen tegen hem dat hij toch ook wel van hardere muziek hield. O ja, black metal, daar luisterde hij wel eens naar en Opeth, dat vond hij te gek. Later zou hij die Zweedse barden nog produceren. Vreemd hoe het leven een wending kan nemen. Die introverte, studentikoze, ietwat intellectueel ogende man zou later het predicaat “genie” krijgen. Toen ik veel later Porcupine Tree nog een keer live zag vond ik het nogal afstandelijk en was de magie een beetje zoek voor me. Vreemd genoeg volgde ik de band nog het minst toen ze zelf meer metal in hun muziek begonnen te stoppen, maar dat heeft eerder met mijn gevecht tegen de tijd te maken (door zelf meer en meer te schrijven) dan uit desinteresse. Zo heb je wel ongeveer de gemoedstoestand waarin ik aan deze bespreking begon.

Het eerste schijfje bevat dus ‘The Incident’, een compositie van 55 minuten die in feite bestaat uit 14 songs. Je beluistert dit best als geheel, dan vloeit het mooi in elkaar over en doet het er niet toe wanneer song x eindigt en song y begint. Ik vind in ieder geval dat Porcupine Tree nog steeds het best is in lange, uitgesponnen nummers. Het elf minuten durende ‘Time Flies’ kan men dan ook als het hoogtepunt beschouwen: het moment waarop men de top van de berg bereikt heeft, een kortstondig nirwana, waar gitaarsolo’s samen met de licht psychedelische begeleiding van de band de essentie van PT samenvatten. Niet dat er verder geen mooie momenten zijn: de beklijvende zang in ‘Drawing The Line’ gaat tot op het bot en ‘I Drive The Hearse’ bevat ook prachtig gitaarwerk. Al bij al kan ik uitgebreid genieten van dit epos, behalve dan van de experimentele piepgeluiden in de titelsong.

Het tweede schijfje bevat vier composities die het resultaat zijn van de hele band als schrijverteam. Daar vind ik ‘Remember Me Lover’ het prijsbeest. Eens te meer een reden om te besluiten dat Wilson op zijn best is wanneer de melancholie vat op hem krijgt. Een oordeel vellen of een besluit toevoegen is uiteraard nutteloos.

Tracklist: CD1: The Incident 1. Occam’s Razor (1:55) 2. The Blind House (5:47) 3. Great Expectations (1:26) 4. Kneel And Disconnect (2:03) 5. Drawing The Line (4:43) 6. The Incident (5:20) 7. Your Unpleasant Family (1:48) 8. The Yellow Windows Of The Evening Train (2:00) 9. Time Flies (11:40) 10. Degree Zero Of Liberty (1:45) 11. Octane Twisted (5:03) 12. The Séance (2:39) 13. Circle Of Maniacs (2:18) 14. I Drive The Hearse (6:41) CD2: Flicker (3:42) Bonnie The Cat (5:45) Black Dahlia (3:40) Remember Me Lover (7:28)

Musicians: Steven Wilson: vocals, guitars, keyboards Colin Edwin: bass guitar, double bass Richard Barbieri: keyboards, synthesizers Gavin Harrison: drums, percussion