Prog-Nose

Yes is één van iconen van de progressieve rock van de jaren zeventig. Met elpees als ‘The Yes Album’, ‘Fragile’ en ‘Close To The Edge’ hebben ze geschiedenis geschreven en het hoeft ons dan ook niet te verwonderen dat de set die ze in Antwerpen speelden, grotendeels rond deze platen is opgebouwd. Yes bestaat als groep veertig jaar, maar het enige lid dat in alle bezettingen heeft gespeeld, is Chris Squire, ondertussen een zestiger met een stevige buik, maar nog steeds een fabuleus goede bassist. Het geluid van Yes wordt ook voor een groot stuk bepaald door zanger Jon Anderson, maar die heeft om gezondheidsredenen afgehaakt. Ook Rick Wakeman was niet van de partij, maar liet zich vervangen door zijn zoon Oliver. Dat maakt dat naast Squire van de ‘klassieke’ bezetting alleen nog gitarist Steve Howe en drummer Allan White overblijven. Dat was wellicht de reden waarom de groep niet voor een uitverkochte zaal kon spelen. Toch was ze goed gevuld en het aanwezige publiek ontving nieuwe zanger Benoit David met open armen.

Het moet gezegd dat hij Anderson op een waardige manier vervangt en dat de spelvreugde van de groep bijzonder groot is. Howe komt meer op de voorgrond dan vroeger en Squire richt voorwaar meer dan eens het woord tot de zaal. Dat ze niet enkel het bekende materiaal wilden spelen bewezen ze met een nummer uit de wat vergeten lp ‘Drama’ en het briljante openingsnummer ‘Astral Traveller’ van de pre-Howe lp ‘Time And A Word’. Ook de hit ‘Owner Of A Lonely Heart’ ontbrak niet ondanks het feit dat dit nummer uit de periode stamt dat Trevor Rabin de gitaar had overgenomen van Howe. De ruim twee uur durende show verveelt geen moment en dat is toch grotendeels te danken aan de bijzonder sterke nummers van Yes en het hoge niveau van de muzikanten, al moet worden gezegd dat Oliver Wakeman toch een stuk minder spectaculair is dan zijn vader en dat David ondanks zijn kwaliteiten Anderson niet doet vergeten.

Click on the pics and you have a bigger sized slide show

Aangemeld door Geert Ryssen
Met dank aan Franky Bruyneel voor de pics