Prog-Nose

Text: Claude 'Clayreon' Bosschem

Als hevig fan van Muse wilde ik er zeker bij zijn bij hun doortocht in België naar aanleiding van The Resistance Tour, het Antwerps Sportpaleis was trouwens op enkele uurtjes tijd volledig uitverkocht, live zijn ze immers nog beter dan op hun albums.

Er was een kort voorprogramma voorzien met The Horrors, een garage-rockgroep uit Londen. Maar zoals zo vaak was dit een maat voor niets, de jongens kregen echt geen kans om maar iets te bewijzen, zo slecht was de klank toen. Ik had al wat schrik voor Muse zelf, maar later zou blijken dat die ongegrond was. Voor mij hoeven op die basis de voorprogramma’s helemaal niet, want The Horrors zullen niet veel fans door dit optreden hebben bijgewonnen.

Maar goed, iedereen kwam natuurlijk voor Muse en van bij de eerste noten was het duidelijk dat dit feest zou worden. De heren stonden bij Uprising elk op een podium van zo’n 3 meter hoog, terwijl er prachtige diashows boven en onder hen werden geprojecteerd. Intussen zat de vierde man aan de keyboards (niet behorend tot de groep) bescheiden onderaan zijn ding te doen. Regelmatig zouden die podia zakken, zodat Bellamy en zijn kompanen wat meer ruimte hadden, onder andere ook op de zijpodia. Overigens stond de drums op een roterend podium opgesteld, waardoor de mensen achteraan het podium (ook die plaatsen waren immers verkocht) ook konden meegenieten. Ook de lichtshow was behoorlijk spectaculair, vooral bij New Born was de lasershow adembenemend. Er werd natuurlijk veel gespeeld uit het laatste album, maar zoals uit de setlist mag blijken werd toch ook geput uit hun intussen omvangrijk oeuvre. Veel bindteksten tussen de nummers hoor je niet, Bellamy houdt het bij een bescheiden ‘Hello Antwerp’, de interactie moet echt van de muziek komen. En dat lukt ook, want ze slagen erin om via een ‘teasing intro’ de fans uit de bol te laten gaan. Bij sommige van die overgangen gaat het er trouwens heavy aan toe, moest je enkel op die fragmenten afgaan, dan zou je je zowaar in een metalconcert wanen. Verrassend was ook wel dat ze het eerste deel van Exogenesis speelden, het toch wel gecontesteerde klassiek epos van The Resistance. Hier miste je wel echt de klassieke touch, jammer dat het orkest van Night of the Proms niet was blijven zitten na de vorige dagen in het Sportpaleis. Maar mij hoor je niet klagen, wat zijn dit toch fantastische muzikanten en wat een power stralen ze uit. Het fragment Nish enkel met bas en drums was hier ook een mooi voorbeeldje van. En als Bellamy aan de piano gaat zitten, dan komen er gegarandeerd kippenvelmomenten.

Kortom, iedere rechtgeaarde rocker moet ooit eens zo’n concert meemaken, de boodschap is dan wel om snel te zijn, want hun populariteit groeit elk jaar meer. En het publiek schijnt trouwens elk jaar jonger te worden, hun muziek spreekt echt wel alle leeftijden aan. Great concert!