Prog-Nose

John Waite is een uitstekende Engelse zanger die zijn fortuin voornamelijk in Amerika heeft gezocht (en wellicht ook heeft gemaakt) met groepen als The Babys en Bad English. Daarnaast heeft hij ook een rist soloplaten achter de kiezen. Met The Babys was zijn moment van glorie ongetwijfeld de monsterhit ‘Isn’t It Time’, een nummer dat niet uit zijn eigen pen vloeide, maar door zijn onnavolgbare vertolking onlosmakelijk met hem verbonden blijft (alle Udo’s ten spijt). In de laatste bezetting van The Babys lieerde Waite zich aan muzikanten als Ricky Phillips en Jonathan Cain die nadien een sleutelrol zouden spelen in de hoogtijdagen van de AOR. Cain vertrok naar Journey en Waite ging solo. In 1989 vormde hij samen met Caine en Phillips Bad English waarin ook topdrummer Deen Castronovo (later bij Journey) en gitarist Neal Schon (Journey) zaten. Met Bad English scoorde Waite platina in Amerika en weerom een aantal hits waaronder de nummer één hit ‘When I See You Smile’. Nadat Bad English werd opgedoekt ten faveure van een reünie van Journey, ging Waite weer solo.

Het is dan ook een hele eer om deze legendarische zanger (hoort thuis in het rijtje Steve Perry, Paul Rodgers e.a.) in een intieme omgeving als de Spirit Of 66 te Verviers te mogen meemaken. Waite oogt bijzonder fris, jong en alert en laat zich vakkundig ondersteunen door een Amerikaanse band die er duidelijk zin in heeft. Vanaf het begin gaat er een warme gloed door de volle zaal. Waite is duidelijk niet vergeten door de AOR liefhebber en geniet dan ook met volle teugen van de hartelijke respons die hem te beurt valt. Uiteraard passeren alle hits de revue waaronder die andere nummer één uit zijn solo repertoire ‘Missing You’. Als hij na ruim anderhalf uur afsluit met ‘Isn’t It Time’ barst de zaal nog even uit met een ultiem oorgasme. Nadien werd het wachten op John die graag de zaal in komt om handjes te schudden en handtekeningen uit te delen. Ik overwoog die avond even om in het Antwerpse sportpaleis naar Neil Young te gaan, maar heb er geen seconde spijt van dat ik voor John Waite koos.

Aangemeld door Geert Ryssen
Met dank aan Franky Bruyneel voor de pics