Prog-Nose

Interview met zanger Rob Moratti door Geert Ryssen in Juni 2009

In het volle punkgeweld van het late jaren zeventig kwam er vanuit Canada een fris geluid dat niets met de ‘do it yourself’ filosofie te maken had en toch een zweem meedroeg van de nieuwe sound van de zogenaamde ‘new wave’, maar op een manier dat ze evengoed de fans van de progrock à la Yes, Genesis, Kansas of Styx op hun hand kregen. De sound en het gezicht van de groep was onlosmakelijk verbonden met zanger Michael Sadler die met een eigen zangstijl het geluid van de groep definieerde. Als Sadler in 2007 besluit dat hij met z’n leven nog wel eens wat anders wil en in alle vriendschap afscheid neemt van zijn levenswerk, besluiten de andere kernleden (Ian en Jim Crichton en Jim Gilmour) dat voor hen het Saga verhaal nog niet is uitverteld en ze gaan onverwijld op zoek naar een nieuwe zanger. Die vinden ze in Rob Moratti van Final Frontier en ze nemen prompt een nieuwe plaat op. Momenteel is de groep op tournee door Europa en ze sturen onverwacht de nieuwe zanger op me af voor het interview.

De eerste stappen.
Op het moment dat Rob auditie deed was hij nog lid van Final Frontier waarmee hij vier cd’s heeft opgenomen. ‘Dat was vooral een vriendengroep, maar we hadden allemaal het gevoel dat we ons verzadigingspunt hadden bereikt. De anderen hebben mij trouwens aangemoedigd om die kans bij Saga te grijpen.’ Toen de groep het eens was dat ze het zouden proberen met Rob, hebben ze enkele demo’s opgenomen om te zien hoe zijn stem zou klinken in de studio. ‘Eens die ervaring ook positief was hebben we een aantal nummers ingeoefend en optredens gedaan in Canada om wat live ervaring op te doen en hier zijn we dan’. Voor Sadler puristen wordt de verandering van zanger wellicht een harde noot om te kraken en dat zal wel voor de nodige spanning hebben gezorgd tijdens de opnames van “The Human Condition”. ‘Het is uitaard niet niks om zo iemand op te volgen en er was wel de nodige stress om aan de nieuwe plaat te beginnen, maar alles is toch mooi in de plooi gevallen. Mijn stem is natuurlijk anders dan die van Michael, maar de band heeft haar identiteit behouden, het is nog steeds Saga. Ik ben een fan van Michael, maar nu is hij vertrokken en ik beschouw mezelf als een geluksvogel dat ik in zijn voetsporen mag treden. Ik bekijk het als een nieuwe start en dat is ook de enige manier waarop je dit kan benaderen.’ De hamvraag is op dit moment in hoeverre Rob zich al echt een deel van de band voelt en of hij enige creatieve input heeft gehad in de nieuwe plaat. Het feit dat hij dit interview mag doen wijst wel al in de goede richting. ‘Ik heb alleszins het gevoel dat ik een volwaardig lid ben van de groep. Ian, Jim en Mr. Gilmour (Rob noemt de keyboard speler systematisch Mr. Gilmour – GR) zijn fijne mensen en professionals en weten hoe ze dit moeten aanpakken. Ik heb mijn inbreng gehad in de teksten en de melodielijnen en ze hebben me echt gepusht om mijn ding te doen. We kunnen goed met elkaar opschieten.’



The Human Condition
Het lijkt wel of de groep de luisteraar nog even op zijn honger wil laten zitten om Rob te leren kennen als de nieuwe plaat opent met het instrumentale titelnummer. ‘Inderdaad, maar er zitten toch al wat harmonievocalen in. Oorspronkelijk was het nummer volledig instrumentaal, maar ze hebben me uitgedaagd om er toch wat bij te verzinnen en de titel van het nummer te gebruiken.” Het resultaat mag er wezen, net als de gehele cd trouwens die bestaat uit negen nummers met het thema van “The Human Condition” als rode draad. Er is trouwens geen verband tussen de titel van de plaat en de start van Rob bij Saga. Wat me wel eens stoorde bij Sadler was zijn neiging om af en toe eerder poppy uit de hoek te komen. Dat is nu totaal afwezig. “Inderdaad het progressieve element heeft de bovenhand gehaald, maar het blijf wel een echte Saga plaat. Dat is voor mij uiteraard opwindend, maar ook voor de anderen omdat ze op die manier ook een nieuwe benadering kunnen nemen. We hebben via deze plaat elkaar leren kennen en ook een basis gevonden om verder te gaan in de toekomst. Dat zit wel goed.” Is het dan nooit voorgekomen dat de anderen tijdens de opnames vonden dat Rob dingen deed die niet echt bij Saga passen? ‘Dat is niet voorgekomen. Deze gasten zijn open van geest en ik heb natuurlijk ook wel mijn best gedaan om mij in te leven in hun stijl.’ Dat de plaat fantastisch klinkt is deels te danken aan de schitterende mix van Pat Regan. “Die hebben we zijn ding laten doen. Hij gaf ons wel samples van zijn werk om wat feedback van ons te krijgen. Dat was meestal niet nodig, want die kerel is zo goed!’ Het conceptmatige van de cd wordt op een plastische manier duidelijk gemaakt via het fascinerende artwork dat bij de cd hoort. “Het symboliseert de vele impressies, gevoelens en stemmingen in het leven die allemaal worden opgenomen in de geest en daar een cocktail vormen.”



Voor het eerst in Europa
Rob heeft nog nooit een voet in Europa gezet en is verrukt over wat hij hier meemaakt. ‘De fans in Duitsland zijn echt fantastisch en aanvaarden me zonder enig probleem. Jullie leven wel anders dan wij in Canada. In Noord-Amerika zijn de mensen veel conservatiever. Wat me vooral opvalt is het hoe jullie hier rijden. Het lijkt wel een racebaan (lacht). Ik ben ook totaal verrast over de landschappelijke schoonheid van Duitsland en de geschiedenis en de tradities. Hamburg vond ik een fantastische stad. Ik ben zeer enthousiast over Europa en ik zou het fijn vinden om hier te blijven wonen. Ik stuur gewoon de anderen naar huis en ik blijf (lacht). Het was wel hard werken om deze tour voor te bereiden. Ik wil me echt bewijzen en het feit dat de fans me accepteren stelt me in staat om ook veel terug te geven.’ Tijdens de Europese tour worden er vier of vijf nummers van de nieuwe cd gespeeld en voor de rest is het kiezen uit de meer dan twintig platen die Saga heeft opgenomen. ‘Die keuze wordt in overleg bepaald met de anderen. Ik hou van die songs en ik zing ze graag. Er zit niet echt iets bij waarvan ik zeg dat wil of kan ik niet zingen. Ik zoek uit wat voor me werkt en ik probeer vooral niet zoals Michael te klinken. Ik heb mijn eigen stem en daar doe ik het beste mee wat ik er kan uithalen.’ Dat moet aardig lukken want Rob is een schitterende zanger. Tijdens de tournee is drummer Brian Doerner er niet bij wegens gezondheidsproblemen en wordt vervangen door Chris Sutherland. Als we Rob vragen of die vervanging definitief is, valt hij uit de lucht. ‘Daar hebben we nog niet bij stil gestaan, maar het is wel mogelijk. Dat zul je volgend jaar eens opnieuw moeten vragen’. God’s wegen zijn ondoorgrondelijk en blijkbaar is Rob toch nog niet ingewijd in alle geheimen van de band.

www.sagaontour.moonfruit.com