Prog-Nose

Text & pics : Claude ‘Clayreon’ Bosschem

Zowel ‘Quantum Fantay’ als ‘Beyond The Labyrinth’ hebben dit jaar op het gebied van concerten niet te klagen, de eersten zijn graag geziene gasten in Duitsland en staan deze zomer op NearFest, de laatsten touren vaak in Nederland en België, o.a. op mini-toernee met Threshold. Deze toernee deed op 2 mei ook België aan, met name in de metaltempel Biebob. De opkomst voor deze toch mooie affiche was eerder matig te noemen, Threshold lijkt alvast minder populair in België dan in Nederland.

Het begon met een tegenslag voor Quantum Fantay, want fluitist Sla was die ochtend van een ladder gevallen en kon zijn arm niet bewegen. Uiteraard had dat behoorlijk wat consequenties, want de space rock van de groep drijft toch ook op die dwarsfluit. Maar de heren hebben dit behoorlijk goed opgevangen, de korte setlist werd een beetje aangepast. Hierdoor klonk de muziek net iets steviger dan gewoonlijk, en dat was mooi meegenomen voor een optreden in de Biebob. Want om eerlijk te zijn, ik had al het gevoel dat dergelijke muziek het publiek van de Biebob wellicht iets minder zou aanspreken. Maar de groep klonk ondanks het ontbreken van Sla als een echt geheel, de vele optredens hebben een positieve invloed gehad. Ook de ritmesectie (bas en drums) hebben een belangrijke rol in de totaalsound, alhoewel natuurlijk keyboards (Pete Mush) en gitaar (Dario Frodo) de hoofdrol blijven opeisen. De nummers van het nieuwe album Kaleidothrope klinken alvast veelbelovend.

Beyond the Labyrinth was aanwezig ‘au grand complet’, benieuwd hoe zij in de loop van het jaar geëvolueerd waren. Het begin was echter wat aarzelend, zowel vocaal als instrumentaal kwam het eerste nummer niet uit de verf, wellicht was een te korte tijd voor de soundcheck hiervan de oorzaak. Want hierna kwam het helemaal goed en bewees de groep de nummers van het laatste album (Castles in the Sand) nog beter te beheersen. Het resultaat was een zelfverzekerde groep muzikanten, misschien nog wat meer (inter)activiteit op het podium en ze zijn klaar voor grotere podia. Er kwamen ook nog twee nummers van Signs voorbij, waaronder het altijd uitstekende ‘In Flanders Fields’ om de set te eindigen.

Maar de hoofdact was natuurlijk Threshold, we mogen dan ook niet té chauvinistisch zijn. En ster van de avond zou Damien Wilson worden, wat een stem en presence heeft die man toch. Dit is ongetwijfeld één van de beste zangers in het circuit, ongetwijfeld een grote meerwaarde voor de live-optredens van Threshold. De groep heeft ons getrakteerd op een mooie greep uit hun intussen uitgebreid oeuvre, natuurlijk werden heel wat nummers uit hun laatste album gebracht, maar er werd ook teruggegrepen tot zelfs hun debuutalbum uit 1993, nl. het nummer Days of dearth. Alhoewel het geluid soms net iets te hard stond was dit toch progressieve melodieuze metal van de bovenste plank. De muzikanten hadden er zichtbaar zin in, de beide gitaristen speelden een aantal uitstekende solo’s, ook de bassist en vooral de drummer met zijn kunstjes bespeelden het publiek. Alleen de keyboardspeler stond er een beetje onbeholpen bij, maar deed wel een uitstekende job. Maar de vedette bleef natuurlijk wel Damien Wilson, hij kwam verscheidene keren in het publiek gelopen, een man zonder kapsones maar met een ongelofelijke stem. Al bij al dus een zeer geslaagde avond met 3 groepen op niveau, meer moet dat niet zijn!