| | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
English: Nederlands: De Britse groep Atomic Rooster is al bijna 40 jaar één van mijn favoriete groepen, deze review zal dan ook doordrongen zijn van een grote brok nostalgie. De laatste jaren komen er uiteraard enkel compilatie-albums op de markt, het vroegtijdig overlijden van de centrale figuur Vincent Crane is daar natuurlijk niet vreemd aan. Alhoewel de groep in het verleden heel wat wisselingen in bezetting heeft ondergaan, kan je toch stellen dat het trio Crane, Hammond en Cann het meest tot de verbeelding sprak. Deze Anthology is vooral een weerspiegeling van die periode, de nummers zijn via het label Angel Air Records samengebracht door gitarist John Du Cann, de enige overlevende van het trio. Carl Palmer is nog op enkele nummers te horen, alvorens hij bij EL&P het mooie weer op drums ging maken, het heeft hem in ieder geval een grotere naambekendheid bezorgd. Want hoewel Atomic Rooster steeds in één adem wordt genoemd met groepen als Deep Purple, Uriah Heep en Led Zeppelin hebben ze nooit dezelfde status bereikt, en toch beschouw ik albums als ‘Death walks behind you’ en ‘In hearing of’ als absolute mijlpalen in de heavy prog. En laat dit nu juist de hoofdmoot vormen van deze Anthology. Maar let op, de meeste nummers zijn wel andere mixes of zelfs demo’s van de oorspronkelijke nummers op de albums. Kwalitatief levert dat meestal weinig verschil op, de gitaarsolo klinkt soms net iets anders, maar daar blijft het meestal bij (al vind ik de gitaar in V.U.G. een beetje raar, ja zelfs wat ‘out of tune’ klinken). Maar de ‘alternate mixes’ klinken logischerwijze meestal wel beter dan het origineel op het album. Naast de bekendere albumnummers zijn er ook een aantal nooit uitgebrachte nummers, zoals het eighties en Purple klinkende ‘It’s so unkind’, door hun contract met Polydor zou de groep begin jaren 80 een meer commerciële ‘mainstream’-weg opgaan. Dit was een verkeerde keuze, want nadien heeft de groep nooit meer potten gebroken, een overdosis pijnstillers zou Crane in 1989 overigens fataal worden, of dat door een gebrek aan erkenning was zullen we wellicht nooit weten. De tweede cd start overigens wat slapjes met ook weer een aantal nummers uit diezelfde periode rond 1980. In 1982 werden op het Polydor-label nog enkel singles uitgebracht (Play it again en End of the day), maar die zouden nooit het succes van Tomorrow Night en Devil’s Answer evenaren. Want het dient gezegd, Atomic Rooster heeft dan misschien nooit dezelfde status als Deep Purple bereikt, maar de laatste 2 genoemde singles waren toch behoorlijk succesvol. Er staan in ieder geval heel wat pareltjes op deze Anthology, een nummer als Nobody Else start als een prachtige ballad, met een stevig middenstuk met interessante gitaarsolo’s om langzaam weer uit te dijen, progressieve rock met een hard kantje. Het geheel wordt afgesloten met goed opgenomen live versies van hun bekendste nummers, uiteraard mag dit niet ontbreken op een ‘Anthology’. Er zijn al heel wat ‘best ofs’ van de groep verschenen, maar deze Anthology bevat ook heel wat nooit eerder uitgebracht materiaal, om het voor de die hards interessant te maken. Voor degenen die het werk van de groep minder kennen, is het alvast een uitstekende introductie.
News CategoriesWelcomeShort ListReviews, Interviews & Concertreviews Prog-Nose 2013 / 2012 / 2011 / 2010 / 2009 / 2008 / 2007 Metal-Nose 2013 / 2012 / 2011 / 2010 / 2009 / 2008 / 2007 RockAdvice 2010 / 2009 / 2008 / 2007 AdvertentieDate / TimeLink to us | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||