Prog-Nose

20 december 2008, we zakken voor de zoveelste keer – ik ben de tel kwijtgeraakt – af naar De Boerderij in Zoetermeer voor het inmiddels traditioneel geworden kerstconcert van Mostly Autumn.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik voor het eerst in al die jaren weinig zin heb. Het concert van vorig jaar was goed, degelijk, maar weinig meer dan dat. De meeste nummers ken ik intussen uit het hoofd, gitaarsolo’s incluis. Maar goed, tradities zijn er om in ere gehouden te worden, dus we gaan kijken hoe Brian Josh, de inmiddels moeder geworden Heather Findlay en Co ons kerstcadeau dit jaar zullen inpakken.
Het meisje Heather heeft plaatsgemaakt voor moeder de vrouw en dat is niet negatief bedoeld. Ze is wat volumineuzer, meer vrouw geworden, meer ingetogen ook.
Zoals verwacht heel wat materiaal uit het jongste album Glass Shadows, maar de obligate klassiekers mogen uiteraard niet ontbreken. Ik heb het gezegd, ik ken de nummers al, maar de arrangementen klinken fris, Evergreen is ronduit indrukwekkend en Never the Rainbow zet de uitverkochte zaal op z’n kop, niet in het minst door de uitzonderlijke vocale kwaliteiten van backing zangeres Olivia Sparnenn die het duel met de gitaar van Brian Josh met glans overleeft. De meesten onder ons herinneren zich de magistrale samenzang van Ian Gillan met de gitaar van Richie Blackmore enkel van op de vinyl uitvoering van Made in Japan. In de Boerderij kon je het live meemaken en de kwaliteit is op zijn minst vergelijkbaar, en dan doe ik Olivia Sparnenn eigenlijk oneer aan.
Brian Josh is in vorm. Hij is niet de beste zanger, maar in tegenstelling tot vorig jaar zingt hij juist (vermoedelijk heeft hij tijdens de opwarming iets minder Nederlandse pils gedronken) en zijn gitaarspel is veel minder voorspellend. Het is verfrissend. Ian Jennings is terug op de keyboards en dat merk je. Hij valt absoluut niet op, staat helemaal aan de zijkant, maar hij heeft een intensiteit van spelen die je niet ontgaat. Heather Findlay heeft er, net als de rest van de band trouwens, zin in en dat resulteert al vanaf het vierde nummer in een energieke sfeer die helemaal overslaat op het publiek. Anne Marie Helder slaagt er volledig in om Angela Goldthorpe te doen vergeten. Het enthousiasme waarmee zij op de toetsen ramt is aanstekelijk. Als backing zangeres is ze trouwens ook geweldig.
De mix tussen nieuw en ouder materiaal is perfect. Het folky aspect, dat toch mee de roots van Mostly Autumn uitmaakt is aanwezig en zorgt voor heel wat sfeer.
De obligate sneeuw mag niet ontbreken, ook al zijn het dan schuimvlokken die vanaf het balkon op het publiek gespoten worden. De bisnummers zijn een vrolijke boel waarin de kerstmutsen, rendierhoorns, slingers en dergelijke meer niet mogen ontbreken. Eerst is het nog ernstig met Carpe Diem met een intro om stil van te worden, maar dan haalt Brian Josh zijn pint boven om al drinkend een prachtige en grappige versie van Fairytale of New York neer te zetten. Merry Christmas van Slade wordt ook dit jaar door het voltallige publiek meegebruld.
Mostly Autumn mag dan de doorbraak naar het grote publiek niet vinden, dat zegt niets over hun kwaliteiten. Het zegt eerder iets over die tienduizenden mensen die nooit de weg naar een van hun concerten vinden. Dit is entertainment van de bovenste plank!