Prog-Nose

Release: 06-2008 Style: Label:www.kscopemusic.com Website: www.no-man.co.uk MySpace: www.myspace.com/nomanuk Contact: Playing Time: 53:00 Cat. N°: kscope103 Review by: Danny Translated by: Danny Rating: 8/10

How simple can good music be? Less is more, is probably the motto of Steven Wilson when he is writing music for No-Man, one of his many side projects, although their back catalogue is big enough to be a main project for a ‘normal’ musician. But with this band, the music is not written by Steven alone, because Tim Bowness is co-member and co-writer, vocalist and he writes the lyrics too. The band has worked with electro-pioneers Scanner and Muzlimgauze, Jazz luminaries Ian Carr and Theo Travis, as well as collaborating with the legendary likes of King Crimson personnel, Robert Fripp and Mel Collins, Roger Eno, and ex-Japan members, Jansen, Barbieri and Karn.
Although No-Man is one of the quietest projects of Steven, they also have a big diversity of music on their albums, going from electronic music via dance to jazzy pieces. But this album stays in the line of their last few albums, which were mainly melancholic and quiet.
“All Sweet Things” is a perfect example of the simple beauty or the beautiful simplicity of some of their compositions. It starts with vocals and piano, slowly building up with strings. Near the end, the piano is only playing a simple up and downward scale. Even a beginning pianist can play this, but you just have to think of it. Brilliant.
“Beautiful Songs You Should Know” must certainly include the song itself. ;-) Again starting acoustically but this time with a guitar and with awesome cello music in the middle by Marianne de Chastelaine and fretless bass by Porcupine Tree’s bass player Colin Edwin.
“Pigeon Drummer” won’t be everyone’s favourite, because it’s very heavy to No-Man norms, but I especially like the sudden changes from heavy to extremely quiet and back. And it also contains one of Steven Wilson’s trademarks: the vocals through a fifty’s sounding microphone.
And then there’s “Truenorth”, which I didn’t particularly like at first but has grown for me to probably the best No-Man track so far and it’s not because it’s an epic of almost 13 minutes but because it contains so many beautiful parts. It starts with vocals and piano, growing with strings by the London Session Orchestra, after which the music is taken over by the flute of Theo Travis, going back to the strings and glockenspiel. At the end some electronic drumming is added. It seems like a collage of different pieces, but they are put so well together. The 13 minutes are over in no time.
The next track, “Wherever there is Light” is another quiet gem, but this time, the steel guitar is playing the main part and the same steel guitar sound, but a bit more distorted is used during “Song of the Surf”.
“Streaming” is another short, beautiful song, but the electronic drum loop is a bit annoying.
Up to this point, the album deserves a very high quotation. But then there’s the last track “Mixtaped”, an experimental track which is too chaotic, too quiet, too boring and some other too’s. Even Gavin Harrison can’t save the song.
But 7 out of 8 ain’t bad and makes it another masterpiece, although I slightly prefer the previous album‘Together We’re Stranger” and the one before that ‘Returning Jesus’
Just don’t forget to check them out live on 3rd September 2008 - De Boerderij, Zoetermeer, The Netherlands (tickets available from Ticketmaster, cost €21) and 4th September 2008 - Savoy Theatre, Düsseldorf, Germany (tickets available from Eventim, cost €23)



Hoe eenvoudig kan goede muziek zijn? “Minder is meer” is waarschijnlijk het motto van Steven Wilson wanneer hij muziek schrijft voor No-Man, één van zijn vele zijprojecten, hoewel hun back catalogue ook al groot is, genoeg voor een hoofdproject van een 'gewone' muzikant. Maar voor deze groep, wordt de muziek niet door Steven alleen geschreven, want Tim Bowness is medelid en medeschrijver, zanger en tekstschrijver. De groep heeft reeds samengewerkt met electro-pioniers Scanner en Muzlimgauze, Jazz groten Ian Carr en Theo Travis, maar ook met legendarisch King Crimson personeel, Robert Fripp en Mel Collins, Roger Eno, en ex-Japan-leden, Jansen, Barbieri en Karn.
Hoewel No-Man één van de rustigste projecten van Steven is, hebben zij ook een grote verscheidenheid aan muziek op hun albums, gaande van elektronische muziek via dance, naar jazzy muziek. Maar dit album blijft in de lijn van de laatste paar uitgaven, die voornamelijk melancholisch en rustig waren.
"All Sweet Things" is een perfect voorbeeld van de eenvoudige schoonheid of de prachtige eenvoud van een aantal van hun composities. Het begint met zang en piano, langzaam opbouwend met strings. Op het einde speelt de pianist enkel traag enkele eenvoudige toonladders. Zelfs een beginner kan dit spelen, maar je moet er maar opkomen. Briljant.
"Beautiful Songs you should know" is er zeker zelf één en begint opnieuw akoestisch maar dit keer met een gitaar en cello met wondermooie cello muziek in het middenstuk van Marianne de Chastelaine en fretless bass van Porcupine Tree's bassist Colin Edwin.
"Pigeon Drummer" zal niet voor iedereen het favoriete nummer zijn, want het is hard, toch zeker volgens de No-Man normen, maar ik ben vooral dol op de plotse overgangen van hevige naar rustiger stukken en terug. En het bevat ook een van Steven Wilson handelsmerken, nl de zang klinkt als door een microfoon uit de jaren vijftig.
En dan is er "Truenorth", dat ik in het begin maar niks vond, maar dat geleidelijk is uitgegroeid tot waarschijnlijk het beste No-Man nummer tot op heden. Het is niet omdat het een epos van bijna 13 minuten is, maar omdat het zoveel mooie stukken bevat. Het begint met zang en piano, zwelt aan met de strijkers van het London Session Orchestra, waarna de muziek wordt overgenomen door de dwarsfluit van Theo Travis, die het later terug doorspeelt aan de strings en een Glockenspiel. Op het einde worden nog enkele elektronische drumloops toegevoegd. Het lijkt wel een collage van verschillende stukken, maar toch zijn ze perfect aan elkaar geweven. De 13 minuten zijn voorbij voordat je het weet.
De volgende track, "Wherever There is Light" is een rustig juweeltje, maar deze keer heeft de steelgitaar de hoofdrol overgenomen. Dezelfde steelgitaar is ook het belangrijkste onderdeel van "Song of the Surf".
"Streaming" is een korte, mooie song, maar de elektronische drum-loop werkt storend.
Tot op dit punt, verdient het album een zeer hoge notering. Maar dan is er het laatste nummer "Mixtaped", een experimentele track die te chaotisch, te rustig, te saai en enkele andere te's is. Zelfs Gavin Harrison kan het nummer niet redden.
Maar “7 out of 8 ain’t bad” en het blijft een meesterwerk, maar toch gaat mijn voorkeur nog steeds uit naar de vorige twee albums 'Together We’re Stranger' en 'Returning Jesus'
Vergeet niet dat je ze live aan het werk kunt zien op 3 september 2008 in De Boerderij, Zoetermeer, Nederland (tickets beschikbaar via Ticketmaster, kosten € 21) en 4 september 2008 - Savoy Theatre, Düsseldorf, Duitsland (tickets beschikbaar via Eventim, kosten € 23)

Tracklist: 1. All Sweet Things (6:47) 2. Beautiful Songs You Should Know (4:26) 3. Pigeon Drummer (6:18) 4. Truenorth (12:48) 5. Wherever There is Light (4:21) 6. Song of the Surf (6:12) 7. Streaming (3:32) 8. Mixtaped (8:36) Discography: Schoolyard Ghosts (2008) Together We're Stranger (2003) Returning Jesus (2001) Wild Opera (1996) Flowermouth (1994) Loveblows And Lovecries (1993)

Musicians: Tim Bowness: Vocals, Mellotron (2), piano (first part of 4), Chime guitars (4) Steven Wilson: Piano, Acoustic and Electric Guitars, Bass, keyboards, glockenspiel, backing vocals, harp, harmonium (4) mellotron Guest Musicians: Colin Edwin: fretless acoustic bass ( 2) Rick Edwards: percussion (2) Marianne De Chastelaine: cello (2) Peter Chilvers: samples from ‘surfacing’ (1) Pat Mastelotto: Drums, Percussion (3,6) Theo Travis: Flute, saxophone (part 2 of track 4)(8) Fabrice Lefebvre: Yang t’chin (part 1 of track 4) Andy Booker: Electronic Percussion (part 3 of track 4), drum loop (7) Bruce Kaphan: Pedal Steel Guitar (5, 7) London Session Orchestra: Strings (4) (arranged by Dave Stewart) Pete Morgan: Bass (7) Gavin Harrison: Drums (8)