Prog-Nose

Na ‘het debacle van Biddinghuizen’ heb ik Arrow Rock Festival toch nog een tweede kans gegeven, organisatorisch kon het immers moeilijk slechter zijn dan editie 2007. De trip naar Nijmegen verliep alvast veel vlotter dan vorig jaar, het inzetten van pendelbussen aan de rand van de stad was een uitstekend idee. Eenmaal in het park beland hielden we echter ons hart vast bij het aanzien van de mensenmassa aan de ingang. Blijkbaar had men te laat de deuren geopend en was er een enorme trechter, waardoor de mensen zich moesten wurmen. Hierdoor hebben een aantal mensen zeker het begin van het festival gemist. Gelukkig is er geen overlapping meer van de groepen en je kan vrij makkelijk tot dichtbij het podium geraken, je hoeft dus van geen enkele groep iets te missen. Het geluid en de belichting waren ok, eten en drinken zijn vrij duur, maar ook niet duurder dan de andere festivals. Overigens, de inhoud van een karretje in de Delhaize wordt ook steeds duurder.

Wat de prestaties van de groepen betreft was dit een goede editie, zonder meer. Het was natuurlijk niet allemaal van een uitstekend niveau, trouwens waren er voor mij op voorhand een aantal groepen, waar ik al wat bedenkingen bij had, o.a. Motorhead en Twisted Sister. Maar los van de prestaties van de groepen is er toch één punt, waarmee niemand schijnt rekening te houden. De meeste van deze muzikanten zijn al ver boven de 50 en in sommige gevallen zelfs 60 voorbij. Dit zijn ouwe rakkers, en de leeftijd heeft ook gevolgen voor hun muzikale prestaties, vooral ook wat de stem betreft. Voor een Coverdale met een jarenlange carrière geldt dit uiteraard ook zeer zeker, je merkt inderdaad dat zijn stem sterk achteruitgegaan is. Maar de man heeft nog altijd een enorm charisma, de leeftijd staat op zijn gelaat gegrift. En beter een goede zanger, die op latere leeftijd zijn stem verliest, dan een zanger die nooit heeft kunnen zingen . Je zou natuurlijk kunnen opperen, waarom treden ze dan nog op? Heel simpel, sommigen hebben wellicht geld nodig.. maar vooral.. het publiek vraagt er nog steeds om. Hoe verklaar je anders de mensenzee op Arrow? De mensen komen meer uit nostalgie dan uit puur muzikale overwegingen. Zet daar bijvoorbeeld alle grote namen uit de progressieve rock.. en je krijgt hooguit 3 à 4000 man samen (en da’s nog een vriendelijke schatting).

REO Speedwagon: vond ik verrassend goed, niettegenstaande ze eigenlijk maar één echte hit hadden, degelijke setlist, niet evident om op dat vroege uur reeds op te treden

Gotthard: een uitstekende zanger, ook een degelijke set, maar niet echt een groep waarvoor ik onmiddellijk op zoek zou gaan naar hun discografie

Journey: we keken vooral uit naar de nieuwe Filippijnse zanger, die deed het volgens mij uitstekend, uiteraard volkomen Steve Perry achterna, men rekent hem daar nu op af, maar bij vorige zangers zei men dan weer dat die te weinig op Perry leken, men is ook nooit tevreden. De toekomst zal uitwijzen of hij een blijver is. Journey: goed zonder meer!

Kansas: de absolute topper van Arrow op alle gebied. Gekende hits afgewisseld met zelfs progressieve uithalen, jammer dat ze op het kleine podium en zo vroeg geprogrammeerd stonden. Fabuleus!!

Def Leppard: niet echt mijn ding, de éénarmige drummer blijft natuurlijk een ‘attractie’

Twisted Sister: eveneens niet mijn ding, de zanger was zelfs niet geschminkt (zoals het blijkbaar de gewoonte is), blijkbaar te laat aangekomen...zal me niet bijblijven

Whitesnake: voor mij een uitstekende prestatie, met bovenstaande opmerkingen over Coverdale in gedachten. Ook de muzikanten vond ik uitstekend, met name de gitaristen. Ik hoorde enkele schitterende gitaarsolo’s ;-) en wat een drummer ook!

Motorhead: slechts even gezien, klonk niet slecht, maar is ook niet echt aan mij besteed.

Kiss: Kiss is Kiss natuurlijk, je mag niks anders verwachten dan spektakel, daarvoor is de groep destijds ook opgericht, en om eerlijk te zijn, dat is precies wat ik soms mis aan prog-concerten, meestal is er daar weinig of niks te zien op het podium, in veel gevallen kan je beter een cd beluisteren, dan heeft Kiss wel meer te bieden, maar muzikaal is het natuurlijk niet echt hoogstaand, toch van genoten.

Dus: al bij al heb ik mij goed geamuseerd en daar draait het toch om, nietwaar? Organisatorisch kan het nog steeds beter, maar we zijn toch terug op de goede weg. Misschien voor volgend jaar een iets gevarieerder affiche!