Prog-Nose

Tekst: Geert Ryssen

Twee dagen na Steve Miller, zien we ook een andere legende aan het werk in een uitverkochte AB. Einde jaren zestig doet er zich een revolutie voor in de gitaarwereld met drie goden op kop: Eric Clapton, Jimmy Page en Jeff Beck. Elk zullen ze evolueren in hun eigen richting en voor Beck is dat via pop over blues naar fusion. Vandaag is Beck een ware crossover artiest die zowel op jazz- als rock podia een plaats krijgt. De muzikanten waarmee hij aantreedt zijn dan ook niet van de minsten. Drumlegende Narada Michael Walden is een grote naam in het jazzrock wereldje en klavierspeler Jason Rebello is een jonge getalenteerde Engelse jazzmuzikant die al mocht werken met Wayne Shorter. Kers op de taart is Prince bassiste Rhonda Smith die zowel visueel als muzikaal haar ‘mannetje’ staat. Beck verschijnt op het podium ondanks zijn leeftijd met een zes vooraan, als een jonge god in zwarte broek, dito haar, wit fantasiehemd en een nagelwitte Stratocaster. Gedurende anderhalf uur zal hij ons trakteren op een afwisselende instrumentale set met een Beck in al zijn facetten: gevoelig, snijdend, energiek, lyrisch en virtuoos.



Hij speelt nooit een noot teveel en de stiltes tussen zijn aanslagen zijn even belangrijk als de tonen die hij tevoorschijn tovert. Beck is een meester in het creëren van een wonderbaarlijke cocktail van timbre, timing en toon, drie t’s die hij virtuoos beheerst zonder ooit de ‘kijk mama zonder handen’ houding aan te nemen. Hij kan zijn gitaar laten zingen, maar ook laten knarsen. Muzikaal krijgen we zowel gevoelige en unieke bewerkingen van nummers als ‘Somewhere Over The Rainbow’ als pompende funkjazz. Bij de bisnummers neemt hij toch even de Les Paul gitaar ter hand om een ode te brengen aan de onlangs overleden Les Paul met een prachtig swingend nummer waarbij gebruik wordt gemaakt van vooraf opgenomen zang (van Mary Ford?), omgekeerde karaoke zeg maar. Hij zet ten slotte de zaal nog even terug op de aarde met een mooi poëtisch nummer waarbij hij die unieke Jeff Beck klank nog even door de lucht laat zinderen. Het publiek vraagt naar nog, maar het mag niet baten. De meester heeft het gebouw verlaten … Voor het geval je het nog niet had begrepen: dit was een subliem concert. Alleen jammer dat hij zijn magistrale vertolking van Charlie Mingus’ ‘Goodbye Porkpie Hat’ achterwege liet.

Aangemeld door Geert Ryssen