Prog-Nose

Tekst en foto’s: Vera Matthijssens

Steve Miller is een legende. Wie kent immers zijn hits ‘The Joker’, ‘Fly Like An Eagle’ of ‘Abracadabra’ niet? Wereldwijd verkocht de uit Texas afkomstige muzikant meer dan 50 miljoen platen. Hij kreeg de bluesmuziek met de paplepel ingegoten door groten als T-Bone Walker en gitaarbouwer Les Paul. Vanavond streek het inmiddels 67-jarige genie neer in de Lotto Arena in Antwerpen, een unicum in ons land buiten een eenmalige T/W performance in 1982, al is Miller steeds blijven toeren in de Verenigde Staten.

Het is dan ook een wonder dat de zaal op deze gedenkwaardige avond ‘slechts’ gedeeltelijk gevuld is. Dat Supertramp deze avond op nog geen steenworp afstand speelt – in het aanpalende Sportpaleis – kan daar debet aan zijn. Voor de +/- 2000 aanwezigen die voor de patent ogende zestiger gekozen hebben wordt het een onvergetelijke avond, tijdens dewelke onsterfelijke hits worden afgewisseld met blues/rockcovers en middenin een integer akoestisch moment. Wij onthouden vooral de prima uitvoeringen van eigen succesnummers.



Wanneer tijdens de ruimtelijke intro (‘Threshold’) het doek valt, onthult dit een oogverblindend decor van een wervelwind aan gitaren. Deze spiraalvormige regenboog van Miller’s lievelingsinstrument past als gegoten bij de soms space-achtige rock en Miller’s bijnaam The Space Cowboy. De band zet losjes uit de pols meteen twee krakers in: het vlotte ‘Jet Airliner’ en het stugge ‘Take The Money And Run’. Het geluid is loepzuiver waardoor elke gitaaraanslag vibreert over de hoofden van het nu nog zittende publiek. Na een gedreven versie van ‘Mercury Blues’ kondigt Steve aan dat hij een nieuw album heeft. ‘Bingo!’ is weliswaar een verzameling covers, maar toch was het 17 jaar wachten op “nieuw” werk van de man. ‘Hell Yeah’ en ‘Don’t Cha Know’ vormen voorlopig een verdienstelijke keuze uit de nieuweling. Steve weet zich vanavond omringt door de band waarmee hij dat album opnam. Hij wordt bijgestaan door de swingende vocalist Sonny Charles, volgens Steve de laatste aanwinst van de band. In covers als Bobby Bland’s ‘Further On Up The Road’ en ‘Ooh Poo Pah Doo’ neemt een soms overdreven articulerende en dansende Sonny de leadzang voor zich. Wij hadden toch een beetje moeite om hem in het plaatje in te passen naast de rustige, haast lijzige stem van Steve Miller.



Gelukkig zong die zelf ook een groot deel van de songs. Sterker nog, na het funky ‘Shu Ba Da Du Ma Ma Ma Ma’ (van ‘The Joker’) verliet heel de band het podium en schitterde Steve Miller in een eenzame akoestische set met gitaar als enige metgezel. Het anders nogal banale ‘Seasons’ ontroerde nu tijdens elk woord. ‘Wild Mountain Honey’ werd opgedragen aan overleden makker en bandlid Norton Buffalo en tot slot van dit ingetogen moment vulde Miller de zaal met een a-capella versie van ‘Nature Boy’. Hij droeg dit op aan zijn vriend, gitarenbouwer Les Paul. ‘For my Godfather Les Paul, there’s no one like him. I sang it on his funeral and I want to bring it for you tonight as well.’
Waarna de band – bestaande uit drummer Gordy Knudtson, gitarist Kenny Lee Lewis (hij switchte soms naar bas) en toetsenist Joseph Wooten – hem vervoegde om terug wat leven in de brouwerij te brengen. Dat lukte perfect met ‘Dance Dance Dance’ en ‘Tramp’ (‘Are you ready for some Louisiana Swamp?’) van Otis Redding. Er begon zich een voorzichtig dansende massa af te tekenen tussen stoelen en mengpaneel.



Wij ervoeren pas een schijn van magie toen men ‘Serenade To The Stars’ speelde, gevolgd door ‘The Stake’ en vooral ‘Abracadabra’. Hier komt de glijdende gitaarstijl van de meester pas goed tot zijn recht. ‘Livin’ In The USA’ werd opgedragen aan de zwoegende medemens in het leger en dan kon de sprint naar een spetterende finale beginnen. Meer en meer mensen gingen dansen. In snelle vaart volgde de ene klassieker na de andere: ‘Space Cowboy’, ‘Rock ’n Me’ en ‘Jungle Love’ zullen ons nog lang bijblijven. Het mooiste moment werd bewaard tot op het laatst: een geestverruimende, lange versie van ‘Fly Like An Eagle’: dit is Steve Miller op zijn best! Beheerste zang, veel effecten op gitaar, ruimtelijk en psychedelisch als het decor dat hen omarmde. Hier liet hij zich eindelijk gaan in een gitaarsolo die buiten de lijntjes kleurde, op de hielen gezeten door enige krachtpatserij op keyboards. Ongetwijfeld het hoogtepunt van de set. Al kon het enige bisnummer ook wel tellen, want dat was ‘The Joker’ en wij zouden onze voorgeschiedenis niet kennen als we dat geen unieke song vonden.



Terugblikkend op een mooie show van ruim twee uur kunnen we besluiten dat dit iets was dat je meegemaakt moest hebben, ook al kregen we bij de uitvoeringen van die oude covers soms wel een erg belegen gevoel. De eigen nummers, Steve’s gitaarspel en de aanblik van het prachtige decor maakten echter alles goed.

Tekst en foto’s: Vera Matthijssens

zie ook concertverslag collega Geert: http://www.metal-nose.org/news.php?item.951.21