Prog-Nose

Release: 2009 Style: Progressive rock Label: own release Website: www.breathingspaceband.info MySpace: www.myspace.com/breathingspaceband Contact: Playing Time: 51:04 Cat. N°: BS0901CD Review by: Danny Translated by: Danny Rating: 8,5/10

It started as a solo album of keyboard player Iain Jennings (Mostly Autumn) which was entitled “Breathing Space”. For the live promotion, he found some musicians and formed a band which he gave the same name as his album. From then on, the band went on as Breathing Space, so this is their second release as a real band.
He didn’t have to look very far, because he used a lot of people we already know. Olivia Sparnenn is certainly known for Mostly Autumn fans, because she’s doing backing vocals since 2005. She has a crystal clear voice, which should conquer everyone’s heart, male or female. ;-) and she is co-writer on seven on the nine songs.
When Mark Rowen, the first guitar player, left the band, he asked Liam Davison of Mostly Autumn and Bryan Josh is never far away, either. (Sometimes live, sometimes during studio sessions or sometimes just doing the cathering ;-)))
So you would expect an inevitable Mostly Autumn resemblance, but that’s not really true. Of course, there is, because you have a band, with a female vocalist who sings in both bands, but they left out the folky ingredient which is much more present in Mostly Autumn’s music.
Breathing Space plays a mix of pop and rock, which tends to AOR from time to time. They are not afraid of long tracks. (Just listen to the fabulous 9 and a half minute “Questioning Eyes”), so there is a progressive side to the band too, but I would rather call their music ‘classic rock’.
Sometimes it’s a bit too much ‘feel good’ music. You know what I mean, music which puts a smile on your face and it really does. But it doesn’t have to be food for thought on every album you listen to, does it?
So this is music with a friendly sound, with great angelic vocals, great ‘Gilmour’ guitar solos and some songs with a steady rock rhythm amongst a lot of semi- and real ballads. Although Iain wrote most of the tracks, the emphasis is not on the keyboards, but they play an important role in his music, especially the Hammond sound.
Breathing Space is a great band, which deserves a place in my list, next to Mostly Autumn, Karnataka and The Reasoning. I can’t think of a better compliment!!!




Het begon als een solo album van toetsenist Iain Jennings (Mostly Autumn) getiteld “Breathing Space”. Voor de live promotie had hij muzikanten nodig, dus vormde hij een groep die hij dezelfde naam toebedeelde. Dat was de start voor Breathing Space, die met “Below the Radar” hun tweede album uitgeeft als echte groep.
Zijn zoektocht naar muzikanten was niet zo moeilijk, want hij vroeg heel wat mensen die wij al kennen. Olivia Sparnenn is zeker geen onbekende voor Mostly Autumn fans, want ze zingt al backing vocals bij de groep sinds 2005. Ze heeft een kristalheldere stem, die ieders hart (mannelijk of vrouwelijk) zou moeten veroveren ;-) en ze schreef ook nog mee aan zeven van de negen nummers.
Toen Mark Rowen, de eerste gitarist, de groep verliet, vroeg hij Liam Davison van Mostly Autumn en ook Bryan Josh is nooit ver weg, zowel tijdens de optredens als tijdens de opname sessies, al was het maar om de maaltijden te verzorgen.
Je verwacht dus natuurlijk een onvermijdelijke gelijkenis met Mostly Autumn, maar dat is niet zo. Natuurlijk is die er wel, want het gaat over een groep met een zangeres, die al in beide groepen zingt, maar ze lieten de folk ingrediënten achterwege en die vind je juist wel terug in de muziek van MA.
Breathing Space speelt een mix van pop en rock, die af en toe naar AOR neigt. Ze hebben ook geen schrik van lange nummers. (Luister maar naar het fabelachtige “Questioning Eyes” van meer dan 9 minuten), dus er is ook een progressieve kant aan de groep, maar toch houd ik het liever bij Classic Rock.
Soms is het iets teveel ‘feel good’ muziek. Je weet wel wat ik bedoel, namelijk muziek die een glimlach op je gezicht tovert en dat lukt nog ook. Het hoeft niet altijd ‘food for thought’ te zijn.
Het is dus muziek met een vriendelijk geluid, met prachtige engelenzang, prachtige Gilmour-achtige gitaarsolo’s en dit alles tijdens enkele nummers met een stevig rock ritme, tussen een groot aantal semi en echte ballads. Hoewel Iain de meeste nummers geschreven heeft, ligt de nadruk niet op de toetsen, maar ze spelen wel een belangrijke rol, vooral de Hammond klank.
Breathing Space is een fantastische groep, die een plaats verdient in mijn kast, naast Mostly Autumn, Karnataka en The Reasoning. Ik kan geen beter compliment bedenken!!!

Tracklist: 01. Below The Radar (4:12) 02. Clear (4:28) 03. Lantern For A Smile (6:42) 04. The Night Takes You Home (4:30) 05. Run From Yourself (6:41) 06. Dusk (2:45) 07. Behind Closed Doors (5:37) 08. Drowning (6:24) 09. Questioning Eyes (9:30)

Musicians: Iain Jennings: Keyboards, Backing Vocals (track 5) Olivia Sparnenn: Lead and Backing Vocals, Percussion Liam Davison: Lead Guitars, Acoustic Guitars Paul Teasdale: Bass Guitar, Acoustic guitar (track 2) Barry Cassels: Drums Ben Jennings: Keyboards Guest Appearances: Marc Atkinson: Backing Vocals (track 3) Charlotte Scott: Cello (track 9) Mark Rowen: Additional music on tracks 3 and 5 Discography: Below the Radar (2009) Coming Up for Air (2007) Breathing Space (2005)

Release: 2009 Style: (progressive) rock Label: www.progressrec.com Website: www.brotherape.com Contact: Playing Time: 56:55 Cat. N°: Review by: Claude ‘Clayreon’ Bosschem Translated by: Claude ‘Clayreon’ Bosschem Rating: 9/10

Brother Ape is intussen al aan zijn vierde album toe, het laatste album vond ik goed zonder meer, maar toch een stapje terug in vergelijking met bijvoorbeeld Shangri-La. Daarom was ik zeer benieuwd welke richting de groep nu echt ingeslagen was, maar geen twijfel mogelijk: dit is weer een staaltje van uitstekende en gevarieerde muziek. Progressieve rock kan je het bezwaarlijk nog noemen door de diverse stijlen, enkel de lengte van de nummers wijst nog in die richting. Niet dat het nu ineens allemaal totaal anders klinkt, de typische sound eigen aan deze Zweden is mijlenver herkenbaar. En progressieve elementen zitten nog steeds verweven inde complexe arrangementen, maar ze slagen erin om dit op een unieke manier samen te brengen in een smeltkroes van rock, wereldmuziek, drum’n’bass, jazz, fusion en ga zo maar door. Doordat ze gereduceerd zijn tot 3 muzikanten is natuurlijk ook een referentie aan Rush voor de hand liggend, maar dit zou afbreuk doen aan hun eigen identiteit.

Toegegeven, het heeft een tijdje geduurd vooraleer dit album echt goed tot mij was doorgedrongen, geef jezelf ook de kans om dit album te laten groeien. De opener ‘Welcome Future’ dompelt je meteen onder in die aanstekelijke grooves, die zo kenmerkend zijn voor de groep en vooral gedragen worden door drummer Bergmann en bassist Maxen. Het stemgeluid en het inventieve gitaarspel van Stefan Damicolas blijven ook bepalend voor die typische sound. Een beetje jazzy met oosterse invloeden geeft dit nummer aan, in welke richting de groep zichzelf ziet evolueren. De grooves krijgen soms een meer echt ‘rockend’ karakter, zo bevat Footpints stevige gitaarriffs, die bij momenten zelfs aan Led Zeppelin doen denken. ‘No more’ is een heel rustig ambient nummer met melancholische zang en sobere keyboards, de groep doet door deze enorme diversiteit ook denken aan Porcupine Tree. Na de stevige rocker ‘Who will be the next’ en het intimistische en akoestische Early komt de titeltrack met een zeer aanstekelijke en catchy gitaarriff, waarin Damicolas enkele prachtige gitaarsolo’s uit zijn mouw schudt. No Return klinkt dan weer een stuk rustiger en bevat opniuew enkele prachtige lang uitgesponnen bluesy gitaarsolo’s, het is duidelijk dat de keyboards slechts een bijrolletje vervullen op dit album. Autostrada is een vreemd instrumentaal nummer met heel wat percussie en toch wat synthesizerloops, muziek die een beetje in het verlengde ligt van Mike Oldfield. Lifeprintes beëindigt het album weer met een heuse rocker, hoewel het begin dit niet laat vermoeden, en herneemt hetzelfde patroon als in Footprints.

De muziek van Brother Ape is complex, geniaal en aanstekelijk tegelijk, maar of ze ook echt commercieel succes zullen hebben is maar de vraag. Ze verdienen het natuurlijk, maar de muziekwereld in de 21e eeuw heeft toch heel wat minder oor voor kwaliteit, jammer maar dat is de harde realiteit. Toch blijf ik hopen en wie weet dat een groep als Brother Ape nog eens echt doorbreekt.

Tracklist: 1 Welcome future 8:22 2 Footprints 6:21 3 No more 3:55 4 Who will be next 6:38 5 Early 0:55 6 Turbulence 7:42 7 No return 9:44 8 Autostrada 6:32 9 Lifeprints 5:51

Musicians: Stefan Damicolas : guitars, lead vocals Max Bergman : drums, percussion Gunnar Maxén : bass, keyboards, harmony vocals