Nieuw in 2006

HET IS NIEUW IN 2006, MAAR IS HET GOED?

door Christoph

We zien het elk jaar opnieuw: kakelverse namen die hun eerste plaat uitbroeden en dingen naar de hand van de progliefhebber. Op basis van de kwantiteit zou je inderdaad zeggen dat de progressieve muziek erg ‘alive and kicking’ is. Zelfs voor een recensent wordt het steeds moeilijker om doorheen de bomen het bos te zien. Maar hoe groter het aanbod, hoe gemakkelijker de kwaliteit komt bovendrijven, is het gezegde. Maar is dat wel zo? We namen de proef op de som en kozen vijf nieuwe namen uit vijf diverse progressieve subgenres. We stellen ze even aan u voor.

Het succes van Porcupine Tree is in thuisland Groot-Brittannië niet onopgemerkt voorbijgegaan. Day Shift is een space-rockformatie die op “Imaginary Menagerie” (Independent) meteen een volwassen geluid laat horen. De ongewone klanken van de keyboards en de theremin, en niet te vergeten de waanzinnig klinkende titels (wat vind je van ‘The Clothes Horse’?) sturen dit vijfmansruimteschip in psychedelische territoria ‘where no man has gone before’. Net als grote voorbeeld Porcupine Tree is dit erg gitaargeoriënteerde progrock. De zang klinkt zelfs tussen Steven Wilson en RPWL’s Yogi Lang. De gitaar krijgt alle ruimte om de melodielijnen breed uit te spinnen. Bas en drums zorgen voor flink wat ritmische drive. De keyboards hebben meestal een ondersteunende functie, maar effectief zijn ze wel. Richard Barbieri is nooit veraf. Het hoogtepunt is het afsluitende ‘The Unwashed Platypus’ dat klokt op ruim veertien minuten. Verdeeld in drie secties, is dit het progressiefste nummer van de plaat en ongetwijfeld de song waar wij progheads halsreikend naar uitkijken. De CD mag met zijn 42 minuten wat kort uitgevallen zijn, Day Shift zorgt voor straf gespeelde artrock die de fans van PT en RPWL zeker zullen appreciëren. (www.dayshift.co.uk)

Het duo Hÿdra is een shoot-off van de gelijknamige Franse progressieve metalgroep. Op “This Famous Unknown” (Musea Records) gooien zanger Sébastien Dénarié en gitarist Pascal Lemoine het over een heel andere boeg: een akoestische conceptplaat over de onbekende soldaat uit de Eerste Wereldoorlog. De verhalende stem van Dénarié drijft op fraaie gitaarklanken en ondersteunende synths. De arpeggio’s van Lemoine herinneren aan David Gilmour, Anthony Phillips en Steve Rothery. Toch is dit album niet echt progressief te noemen. Vele songs kun je beter omschrijven als betere pop en singer-songwriter. De verrassing is er dan ook vlug af, en na een veelbelovende start blijft “This Famous Unknown” steken in de middelmaat. Een sfeervolle plaat, die toch nergens echt piekt.

Ook Frans maar heel wat eigenzinniger is Chardeau. Deze componist staat open voor erg veel en verschillende invloeden, en dat zullen we geweten hebben. Zijn muziek lijkt in eerste instantie een ongeleid projectiel, maar is bij nader toezien te omschrijven als een fusion van rock, jazz, klassiek, new age, wereldmuziek en elektro. “Hors Portée” (L Records/Musea) komt in twee gedaanten: een CD “Highlight” met vocale inbreng en één met een instrumentale selectie. Verwacht niet steeds een coherent geheel. Al moet ik zeggen dat er knap gemusiceerd wordt door een hele rij Franse gasten en vooral de Amerikaanse violist Jerry Goodman (Mahavishnu Orchestra). Maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat dit het soort muziek is dat je snel onberoerd laat en dat al te gemakkelijk voortkabbelt in de achtergrond van een goed gesprek. Om maar te zwijgen van de passages elektronische muziek die ronduit ergerlijk zijn. (www.chardeau.com)

Uit Israël verwacht je niet meteen een progressieve rockband, dus als er één komt, dan mag het wel wat speciaals zijn. “Kundabuffer” (Thousand Records) van Sympozion heeft het inderdaad in zich om potten te breken, met zijn contrapuntische en complexe melodieën. Dit is gedreven, technisch perfecte jazzrock die ook flirt met oude proggroten Yes en Gentle Giant. Héél interessant. (www.sympozion.com)

Ten slotte Zenit, de nieuwe band van ex-Clepsydra-bassist Andy Thommen. Akkoord, deze Zwitsers zijn niet echt nieuw, maar het debuut “Pavritti” uit 2001 is hier nooit onder de aandacht gekomen. Met opvolger “Surrender” (SHK Records) moet dat wel lukken, want dit is mooi uitgebalanceerde, lekker in het oor liggende neoprog. Niet altijd vrij van de typische clichés, maar ook weer verrassend genoeg om te blijven boeien. De zanger doet afwisselend aan Derek Shulman (Gentle Giant) en Fish denken. (www.fragile.net)

Wat heeft bovenstaande steekproef ons nu te vertellen? Dat prog een soort superkameleon is: het genre verschijnt in de meest uiteenlopende kleuren en verschijningsvormen. Maar dat wist u eigenlijk al. Dat in de discussie over de kwaliteit ook smaakverschillen hoe dan ook een rol spelen. En ten slotte, dat sinds de revival van het genre medio jaren ’90, prog nog helemaal niet aan zijn zwanenzang toe is. Deze taaie dinosaurus gaat nog een ééééuwigheid mee.

Ratings:

- Imaginary Menagerie (Day Shift) 8/10

- This Famous Unknown (Hÿdra) 6,5/10

- Hors Portée Highlight (Chardeau) 6/10

- Hors Portée Instrumental (Chardeau) 6/10

- Kundabuffer (Sympozion) 8,5/10

- Surrender (Zenit) 7,5/10


Beekstraat 1 - B-2640 Mortsel - Belgium