Japanese prog

Japanese prog: gaat die zon nog steeds op?

Door Christoph

In de jaren tachtig kende Japan een interessante progscène met acts zoals Mugen en Outer Limits (beide symfonisch) en Bellaphon (fusion). De jaren negentig zagen groepen als Teru’s Symphonia, Ars Nova en Gerard de brug bouwen naar de éénentwintigste eeuw. Vooral het Franse label Musea Records liet/laat ons een glimp opvangen van het progressieve circuit in het Verre Oosten. Vorig jaar ontvingen Interpose+ en Flat 122 nog lovende kritieken op PN. Is dit toeval, of valt er opnieuw iets opwindends te noteren in het land van de rijzende zon? Wij zochten het voor je op.

Op “5 Or 9” (Musea, 2005) schiet prog-fusion outfit Ain Soph uit de startblokken met een grootse drumsolo op een keyboardthema in “Villa Adriana”, zodat meteen hoge verwachtingen gekoesterd worden. Ja, dit Japanse kwartet weet hoe ze virtuositeit moet etaleren. Jammer dat de meeste andere songs te lang zijn om spannend te blijvend en de aandacht vast te houden. Het is een nog groter probleem op “Marine Menagerie” (Musea, 2005), samen met “5 Or 9” albums uit begin jaren negentig en nu heruitgebracht. Deze muziek is perfect gekopieerd van hun Europese en Amerikaanse tegenhangers in de fusion. Op zich is daar niks mis mee, zeker omdat deze jongens niet beginnen te zingen, wat toch dikwijls de achilleshiel is bij Japanse rockbands. Ain Soph ademt fijntjes de Camel-eske gezapigheid en de Canterburysound (genre Hatfield and the North) uit. Maar er gaat geen rilling van uit, het blijft allemaal erg braaf.

Neen, wie de Japanse prog-fusion scène wil ontdekken, kiest beter voor Side Steps. “Verge Of Reality” (Musea, 2005) start in pure fusionstijl, ofschoon “Roppongi Night” geen originaliteitsprijs in de wacht zal slepen. Vanaf “Edge Tripper” zijn er duidelijker symfonische en progressieve aanknopingspunten, waardoor het nu echt interessant begint te worden. Want ook al is fusion een behoudsgezind genre, songs als “Evergreen” en “Courage Of The Wind” laten een potentieel horen dat je doet afvragen waarom deze band niet bekender is. Als je op zoek bent naar krachtige, stomende instrumentale fusion met voldoende momenten voor de individuele musici om zich uit te leven, dan zou Side Steps wel eens jouw band kunnen zijn. Indrukwekkend geschraagd, en uitgevoerd met passie en overtuiging.

Naikaku’s “Shell” (Musea, 2005) is gecentreerd rond knap fluitspel dat het gouden tijdperk van de prog in herinnering brengt. Maar deze jongens voegen er nog enkele verrassende elementen aan toe. Jammer dat dat niet voldoende is om werkelijk interessante muziek op te leveren.

Cherno worstelt met een zwakke productie: de instrumenten klinken alsof ze van op een afstand opgenomen werden. “Complicity Vision” (Vital Records, 2005) laat nochtans een originele sound horen, met zijn heavy gitaarlijnen en altsax/wind synthesizer. Spijtig dat de meeste drums voorgeprogrammeerd werden. Toch kun je hier de passie horen, maar de overdosis instrumentaal gefreak grenst dikwijls aan de verveling. Een curiosum dat misschien beter als soundtrack dient bij een nerveus gefilmde documentaire over het Japanse grootstadsleven.

Het Japanse label Poseidon presenteert ons ook een serie concerten op dvd. “Live” (2005) toont de samenwerking tussen het ensemble Quikion en de tweemansritmesectie Lithuma Qnombus. Niet echt prog, maar eerder aangename wereld- en folkmuziek die een oude Japanse muziektraditie in ere houdt. Duidelijk een niche.

Ten slotte, Walrus. Ofschoon gedrenkt in seventies classic rock en prog, zijn het zwakke composities op “Colloidal” (Adda, 2005), en de zanger geeft een slechte oosterse imitatie van Peter Gabriel. Hun vorige album “In The Room Of A Singular Point” (Adda, 2004) maakt het nog bonter, werkelijk te ridicuul om je oren aan te leggen, geloof me.

Om dit overzicht te besluiten, kun je stellen dat er misschien een nieuwe progscène groeit in Japan, maar te veel bands die het zonder originaliteit en visie stellen, krijgen hun materiaal op CD. De platenmaatschappijen zouden strenger mogen selecteren en hun focus richten op die acts die wel het potentieel hebben om kwaliteit af te leveren.

Ratings:

- 5 Or 9 (Ain Soph): 6,5/10

- Marine Menagerie (Ain Soph): 6/10

- Verge Of Reality (Side Steps): 8,5/10

- Shell (Naikaku): 5/10

- Complicity Vision (Cherno): 4/10

- Live (Quikion/Lithuma Qnombus): 6/10

- Colloidal (Walrus): 3/10

- In The Room Of A Singular Point (Walrus): 2/10


Beekstraat 1 - B-2640 Mortsel - Belgium