Voor mijn 18de verjaardag kreeg ik in 1978 (ja,
ik weet dat het al lang geleden is, maar een mens denkt graag nog eens terug aan
vroeger) van mijn broertje, toen 14 jaar, 2 Lp’s cadeau: “Hotel
California” van The Eagles en “Going for the one” van Yes. Ik zal het
nooit vergeten, want ik vond dat van hem een mooi gebaar. Beide albums zijn
meesterwerken in hun genre. Ik weet nog dat de spanning te snijden was toen we op onze oude platenspeler, na de naald manueel op het begin van de groef gemikt te hebben, tijdens de eerste noot van dit nieuwe Yes-album afwachtend naar mekaar keken. Aftellen 1,2 – 1 2 3 4. En ja, het was meteen raak met “Going for the one”: Steve Howe in volle glorie - scherpe gitaar, typisch Howe, de prachtige stem van Jon Anderson, de breed uitgesponnen bas van Chris Squire, het gracieuze toetsenspel van Rick Wakeman en de ondersteunende drums van Alan White. Wauw, dat belooft, zoveel pracht. De 5:30 minuten waren zo om. En dan de klassieke gitaar en de stem van Jon : net muziek uit de hemel ! “Turn of the century” – aanzwellende toetsen. “Like leaves we touch, we learn we once knew the story” en dan een mooi stukje piano van Rick, helemaal anders, de opbouwende gitaarsolo’s om naar de climax van dit nummer toe te werken. Mijn broer en ik hadden nog geen woord gezegd tegen elkaar, alleen met verbijstering naar elkaar gekeken en toen kwam het. Mooi hè! Echt prachtig. Kerkorgel, bas, de vlijmscherpe riffs… “Parallels” – mooi, maar niet het niveau van daarnet, nog altijd zeer goed, maar we waren verwend. Toch is door de prominente rol van het kerkorgel en de toetsensolo dit nummer iets speciaals. Het begin van “Wonderous stories” verraad weerom dat we een uitstekend nummer mogen verwachten – zeer mooie meezingbare melodie en refrein. “Hearing, hearing your wonderous stories” Ook het canon effect ,verwerkt in dit nummer, is zeer mooi. De speelduur van “Awaken”, die we op voorhand op de hoes hadden gelezen, wekte onze nieuwsgierigheid, want we hadden de ervaring dat meestal de langste nummers ons het meeste lagen. Maar dit hadden we niet verwacht, dit is gewoonweg het einde. Elke goede band heeft zo’n nummer waar je van denkt : dit is de 200%, meer kan nooit ! Wel, bij Yes is dat voor mij zonder twijfel “Awaken”. De combinatie van de toetsen, zang, bas, drum en natuurlijk ‘de’ gitaar maken hier het verschil. Hier hebben ze zich werkelijk overtroffen. Zo’n opbouw, zo’n solo’s en die toetsen – als Rick om zo’n nummer te maken nogmaals naar de St. Martins Church in Vevey (Zwitserland) moet gaan, dan mag hij daar voor mijn part gewoonweg blijven wonen. Het begin van deel twee maakt dat in het bijzonder duidelijk. Dit stuk is voor mij één van de mooiste stukken muziek ooit geschreven. Dit zou verplichte kost op alle scholen moeten zijn. Iedereen zou dit minstens één keer in zijn leven moeten horen om te beseffen dat muziek niet bestaat uit een opeenvolging van ritmes alleen, maar ook iets is dat naar je hart moet gaan en hier voel je het gewoon. Live heb ik het nummer twee keer gezien, de mooiste keer op de “Union tour” en geloof me, het blijft je bij tot in de eeuwigheid. En nu we het toch hebben over de eeuwigheid: als er een hemel bestaat, dan hoop ik dat de dj van dienst zijn “wereld” kent en dus meer dan wat er zoal op de aardse radio wordt gespeeld, want deze muziek dient zeker op zijn playlist te staan. Bedankt ‘broertje’ voor één van de mooiste cadeaus ooit!! Bespreking : Jany |
