‘Fragile’ is in alle opzichten de bevestiging van het
bijzonder geslaagde ‘The Yes Album’ en vormt tevens de prelude voor het
later te verschijnen ‘Magnum Opus’ van de groep : ‘Close to the edge”.
Desondanks wordt dit album doorgaans vaker naar voor geschoven als het
ultieme Yes-album, maar da’s eigenlijk een kwestie van persoonlijke
preferentie. Het heeft trouwens geen zin hierover te gaan debatteren, want
uiteindelijk staat de muziek centraal, en muzikale hoogstandjes tieren welig op
dit album. Dat Yes vooral door sterke ego’s bevolkt werd, heeft niet
enkel voor heel wat personeelswisselingen
gezorgd, maar heeft vaak spanningsvelden gecreëerd die tot artistieke erupties
van symfonisch geweld geleid hebben. Net zoals vulkaanuitbarstingen het
aardoppervlak regelmatig van uitzicht doen veranderen, is ook de muziek van Yes
een bron van continue veranderingen. Onvoorspelbaar maar steeds boeiend,
vernieuwend maar tevens verfrissend en altijd bruisend van vitaliteit. ‘Fragile’ is een fraai uitgebalanceerd album, met 3
langere tracks, afgewisseld met enkele kortere nummers. Die laatste beantwoorden
volledig aan de individuele behoeften van de groepsleden (Anderson, Wakeman,
Bruford, Howe en Squire) om zichzelf wat in de spotlights te kunnen plaatsen.
Van al deze solistische escapades lijkt de bijdrage van Squire mij zonder enige
twijfel de meest geslaagde, hoewel er ook voldoende argumenten zijn die voor de
andere pleiten. De langere songs (Roundabout, South side of the sky en Heart of
the sunrise) vormen na al die jaren nog steeds een ijzersterk trio, dat nog
altijd als representatief voor het
hele Yes-oeuvre mag doorgaan. Het valt trouwens op dat Yes bij momenten stevig
kon rocken en zich dus niet louter beperkte tot het schrijven van esoterische
muziek. Dat de groep ook fijne popnummers kon componeren, mag blijken uit het
overbekende ‘Long distance runaround’. |
