Close to the edge of Supper’s ready….ik ben er nooit uitgeraakt welk van de twee ik nu het beste vond. Achteraf beschouwd een zinloos dilemma : ze verdienen immers allebei een plaats op het allerhoogste schavotje. Anno 1972 kwam de allersterkste Yes-bezetting tot stand : Jon Anderson (zang), Bill Bruford (drums), Steve Howe (gitaar), Chris Squire (bas) en natuurlijk Rick Wakeman (toetsen). De heren stonden voor de schier onmogelijke opdracht een opvolger te creëren voor het klassieke Fragile . Het wordingsproces ging niet bepaald van een leien dakje : Yes was ook toen al een collectief van individuen, die er elk een eigen zienswijze op nahielden. Het was niet bepaald bevorderlijk voor een vlot verloop van de opnames, maar zoals vaker het geval, zou dit spanningsveld resulteren in een ongemeen sterk en dynamisch album dat een waardige opvolger zou blijken voor Fragile. Close to the edge telt slechts 3 nummers : het lange titelnummer, dat een hele plaatkant bestrijkt, And you and i en Siberian Khatru. Het bijna 20 minuten durende titelnummer opent wat vreemd, met fluitende vogeltjes, het kabbelend geluid van water en parelende synthklankjes. Dit serene moment wordt abrupt onderbroken als Squire, Howe, Bruford en Wakeman zich in een lawine van complexe, agressieve en stuwende akkoorden storten en meteen de toon voor deze epic zetten. Hoewel Close…in 4 thema’s onderverdeeld is, komt de eenheid van dit nummer nergens in het gedrang. Deze avontuurlijke song staat bol van verrassende wendingen en krachtige uithalen van alle protagonisten. Pas halverwege wordt een rustpauze ingelast door hemelse, meerstemmige vocalen van Anderson, Squire en Howe, aanvankelijk sober begeleid door Wakeman, tot deze z’n duivels ontbindt en z’n orgelspel apocalyptische dimensies aanneemt. De Yes-trein dendert vervolgens voort en pikt onderweg de openingssectie op om dan uiteindelijk tot stilstand te komen op de plaats waar het allemaal begon. Na deze fantastische tocht beland je als luisteraar weer in de stilte van de natuur. Minder avontuurlijk maar des te fraaier klinkt And you and i : mooie en lang uitgesponnen arrangementen (vooral in het instrumentale middengedeelte), heel melodieus omkadert met een erg hoog symfonisch gehalte. Siberian Khatru is een geslaagde poging tot heuse rock, iets waar Yes later niet altijd even goed zou in scoren. De combinatie rock/klavecimbel lijkt niet zo evident, maar in dit nummer stoort het allerminst. Dit kunstwerk werd, zoals andere meesterwerken van Yes, op passende wijze ingelijst door een prachtige, door Roger Dean ontworpen, hoes. De afbeelding laat, zoals zo vaak, een imaginair landschap zien, dat buitenaardse proporties aanneemt. Net zoals de muziek van Yes, trouwens. Geen wonder dat de twee zo goed bij elkaar passen. Bespreking : Piet Michem |
