Het moet voor Sylvian geen sinecure geweest zijn een vervolg te breien aan het prachtige ‘Brilliant trees’ uit 1984. Maar ‘Gone to earth’ wist de lijn van z’n voorganger moeiteloos door te trekken en luidde tevens het begin van een samenwerking met Robert Fripp in. Voor deze erg ambitieuze dubbelaar kon Sylvian (zang, toetsen, gitaar) alweer rekenen op enkele van z’n ouwe Japan-gabbers : broer Steve Jansen (drums) en Richard Barbieri (toetsen), aangevuld met Bill Nelson (gitaar), Robert Fripp (gitaar & Frippertronics), Ian Maidman (bas), Mel Collins (sax) en Kenny Wheeler (bugel). ‘Gone to earth’ is opgesplitst in 2 delen : deel 1 bestaat uit meer ‘conventionele’ songs, terwijl het tweede deel fraaie, haast filmische sfeerstukjes herbergt, volledig instrumentaal overigens. ‘Taking the veil’ pikt moeiteloos aan bij het peloton knappe songs uit ‘Brilliant trees’ : erg gesofisticeerde, sfeervolle klanktapijten, met subtiel gitaarspel van Phil Palmer en het broze stemgeluid van Sylvian als meest opvallende kenmerken. ‘Laughter & forgetting’ is een erg sobere song met enkel zang, piano en bugel. Diezelfde bugel speelt een hoofdrol in het erg broeierige, atmosferische ‘Before the bullfight’, zonder twijfel het knapste nummer op deze plaat. De song drijft volledig op het zware, bezwerende percussiewerk van Jansen en de knappe tussenkomsten van Wheeler op bugel. De dreigende toon van dit nummer wordt nog extra in de verf gezet door Sylvian’s frequent aangewende vibrato. Het titelnummer is een kolfje naar de hand van Fripp, wiens enigszins vervormde gitaarklanken wonderwel lijken samen te gaan met Sylvian’s geraffineerde stijl van songwriting. ‘Wave’ en ‘River man’ zijn weerom eerder donker van toon, repetitief van opbouw en ademenen een bevreemdende sfeer uit met knap gitaarwerk van Fripp (in ‘Wave’) en een erg gesmaakte interventie van Collins op sax (in ‘River man’). Alle spanning valt nadien weg in het warme, hoopvol klinkende ‘Silver moon’, een waardige afsluiter van het erg intrigerende eerste deel van ‘Gone to earth’. Deel 2 bevat, zoals eerder gemeld, eerder intimistische, sfeervolle instrumentale muziek met een haast filmisch karakter. Het biedt een aantal muzikanten (vooral Nelson en Fripp) tevens de gelegenheid hun technische kunnen ruimschoots te etaleren. Anders dan de titel suggereert, is ‘Gone to earth’ niet van deze wereld. Heel het oeuvre van Sylvian getuigt trouwens van een aparte klasse. Prachtplaat ! Bespreking : Piet Michem |
