Al tijdens zijn Japan-periode was het duidelijk dat David Sylvian een uiterst begenadigd en talentvol muzikant was. De muzikale evolutie van Japan (van lichtjes verwijfde, blitse new-wave tot smaakvolle, oosters getinte sfeerstukjes) liet het beste vermoeden voor de eerste solo-escapade van Sylvian. In 1984 was het dan (eindelijk) zover, een het zeer respectabele muziekblad ‘Oor’ schreef hierover het volgende : "BT is een juweel van pastorale verstilling, een tijdloos document met Oosterse invloeden". Een summiere, maar gepaste beschrijving van dit wondermooie album. Sylvian (zang, gitaar, toetsen) had zich voor z’n eerste solo-project weten omringen met een aantal gerenommeerde namen uit de muziekwereld : broer Steve Jansen (drums) en Richard Barbieri (toetsen) (allebei tevens ex-Japan), Holger Czukay (rare geluiden), Riuichi Sakamoto (toetsen), John Hassell en Mark Isham (beiden trompet), Phil Palmer (gitaar), Steve Nye (toetsen) plus nog enkele gastbijdragen. Sylvian’s werkwijze doet me sterk aan Peter Gabriel denken (raar dat beiden nog nooit echt samengewerkt hebben) : sferische, multi-gelaagde songs, met veel aandacht voor ritmiek en percussie. Opener ‘Pulling punches’ is een pompend, funky nummer, met virtuoos samenspel tussen bas, gitaar en toetsen. ‘The ink in the well’ baadt dan weer in een zwoel jazzy sfeertje, met Danny Thompson op dubbele bas. Het adembenemend mooie en fragiele ‘Nostalgia’ laat een mijmerende Sylvian horen, wiens breekbaar stemgeluid ronddobbert op een dreigend kalme zee van percussie. "Een juweel van pastorale verstilling"…zeg dat wel. In ‘Red Guitar’, iets ‘poppier’ dan het overige materiaal, is de hoofdrol weggelegd voor Steve Nye, hoewel de titel een ander instrument suggereert. ‘Weathered wall’ is weer zo’n sferisch stukje, met veel ruimte voor de experimentele geluidskunstjes van Holger Czukay. Het ijle ‘Backwaters’ kabbelt rustig voort en wordt waardig afgelost door het slotnummer (en tevens titeltrack), waarin het serene toetsenwerk fraai begeleid worden door John Hassell’s sfeervolle trompetklanken. Niet zozeer door zijn muziek, dan wel door zijn artistieke ingesteldheid vertoont het werk van Sylvian (tot op de dag van vandaag nog steeds van uitstekende kwaliteit overigens) raakvlakken met progressieve muziek, getuige hiervan de nauwe samenwerking met o.a. Robert Fripp. Dat zijn output op kwantitatief vlak eerder beperkt is, pleit enkel voor ’s mans integriteit. Bespreking : Piet Michem |
