History recalls, how great the fall can be….de eerste woorden van dit ‘pièce de résistance’ van Supertramp, Fool’s overture, kent ongetwijfeld iedere rechtgeaarde progfanaat. Alle voor Supertramp zo kenmerkende stijlelementen worden in dit nummer gecomprimeerd en gestileerd tot de perfecte song (hoewel met z’n 11 minuten behoorlijk lang) en vatten eigenlijk heel hun oeuvre in essentie samen. Hoewel als geheel misschien net iets minder sterk dan Crisis? What crisis? of Crime of the century, laat ook Even in the quietest moments horen waarom Supertramp een nominatie voor dit archief verdient. Als één van de weinige bands is zij er immers in geslaagd een perfecte synthese tussen symfo en pop tot stand te brengen (Kayak en The Alan Parsons Project zijn andere voorbeelden) en wordt hun muziek door zowel symfomanen als het meer ‘mainstream’ rockpubliek nog steeds erg gesmaakt. Hoewel de typische Supertramp-sound vooral het werk is van Rick Davies en Roger Hodgson (allebei verantwoordelijk voor teksten, zang en toetsen) met hun frisse, heldere, op keyboards geënte songs, leveren de andere bandleden (Bob C. Benberg op drums, John Helliwell op sax en Dougie Thomson op bas) een niet geringe bijdrage tot het geheel. De hit Give a little bit is genoegzaam bekend : speels, melodieus maar toch niet banaal en een bevestiging van het compositorisch vakmanschap van Hodgson. Loverboy (deze keer van Davies) is iets steviger maar ontaardt nergens in pompeus gekletter. Het titelnummer is een ietwat dromerig, pastoraal nummer en Downstream een rustig, op piano voortkabbelend opvullertje. Babaji is weer zo’n heerlijke popsong, waar Supertramp echt wel een patent op heeft. From now on baadt in een lekker jazzy sfeertje en maakt na een goeie 6 minuten plaats voor het al eerder geciteerde ‘Magnum Opus’ van de groep : Fool’s overture. Een hemels nummer, waarin het muzikale genie van alle bandleden tot volle ontplooïng komt. Geen complexe, virtuoze hoogstandjes, maar eenvoudige, weliswaar briljant georkestreerde en gearrangeerde thema’s op wonderlijke wijze bewerkt tot een zuivere diamant. Later werk zou nog tal van edelsteentjes bevatten : Breakfast in America, misschien wel de ultieme progpopplaat en het helaas profetische Famous last words, de artistieke zwanezang van Supertramp en tevens het einde van het creatieve samenwerkingsverband tussen Davies en Hodgson. Maar het leidt geen twijfel dat hun frisse songs zonder moeite de tand des tijds zullen doorstaan. Bespreking : Piet Michem |
