Supergetalendeerde Amerikaanse progband, misschien wel het allerbeste wat de progsien de laatste jaren voortgebracht heeft. Hoewel nog relatief jong, heeft deze band al ruimschoots bewezen uit het allerbeste proghout gesneden te zijn en mag ongetwijfeld (samen met The Flower Kings) als ware troonopvolger van de symfonische grootheden uit de jaren zeventig beschouwd worden. Spilfiguur van Spock’s Beard is duivel-doet-al-en-kan-het-ook Neal Morse (zang, toetsen en gitaar), die geflankeerd wordt door broer Alan Morse (gitaar, cello), Nick d’Virgilio (drums, zang), Dave Meros (bas) en de knettergekke Ryo Okumoto (toetsen). Zoals reeds vermeld, is de muziek erg geënt op de complexe, avontuurlijke songstructuren van de jaren zeventig, evenwel aangevuld met een stevige portie vitaliteit en …humor (niet altijd zo vanzelfsprekend in dit genre). Het technisch meesterschap van de groepsleden en hun rijke kennis van diverse muziekgenres en stijlen, maken van ‘The Light’, het SB-debuut uit 1996, misschien wel dé sensatie van de jaren negentig. Tevens vormt dit album een gezond tegengewicht voor het soms wel steriele en inspiratie-arme neo-progmateriaal uit begin jaren negentig. Opener ‘The Light’, een 15 minuten durend muzikaal orgasme, toont de fabuleuze kwaliteiten van Morse & co in al hun facetten : technisch perfect uitgevoerde muziek, met veel tempo-wisselingen en breaks, fraaie melodielijnen en samenzang, moeiteloos laverend van pure symfo naar een stukje ‘latino’ of een jazzy intermezzo : de heren brouwen hier met de spreekwoordelijke vinger in de neus één van de meest geslaagde songs aller tijden. ‘Go the way you go’ doet met z’n 12 minuten nauwelijks onder voor z’n voorganger en is ook vandaag nog steeds een erg gesmaakte live-song. ‘The Water’ is een 23 minuten durende ‘epic’ van formaat en laat een keur aan invloeden horen (Supertramp, Pink Floyd, Genesis om er enkele te noemen), maar verwatert nergens tot een flauw afkooksel van de zojuist genoemde bands. ‘On the edge’ verraadt (alweer) enige Genesis-invloeden, maar nergens wordt de integriteit van Morse & co in twijfel getrokken en weet de groep, zoals steeds, zelf haar accenten te leggen. Een stevige afsluiter van een subliem album ! Als er één groep bij machte is om progrock weer onder een breder publiek te brengen, dan is het Spock’s Beard wel. Live zijn ze niet te evenaren, niet alleen vanwege hun schitterende muziek, maar vooral door het plezier waarmee de heren staan te musiceren. Toen ze in juli vorig jaar (2000) op Bospop de regen trotseerden, hadden velen het gevoel dat de zon scheen. Misschien wel de mooiste illustratie van de titel van hun debuut ! Bespreking : Piet Michem |
