Dit album is
vakkundig in elkaar geknutseld door Alan Parsons, een technicus die zijn
les bijzonder goed geleerd had tijdens de opnames van “Dark side of the
moon” van Pink Floyd, waar hij de nodige ervaring opdeed en die hem
tevens de nodige faam bezorgde. Hij produceerde eveneens “Year of the
cat” van Al Stewart en werkte in het verleden reeds voor The Beatles,
Paul McCartney en The Hollies. ‘Tales …’
is een conceptalbum, gebaseerd op de horrorverhalen van schrijver Edgar
Allan Poe. “All that we
see or seem is but a dream within’ a dream” : met deze woorden eindigt
het stukje tekst dat ingesproken werd door de inmiddels overleden Orson
Welles en starten de eerste tonen van het instrumentale “A dream
within’ a dream”, die je dadelijk doen vermoeden dat het hier om een
bijzondere plaat gaat. Die dreiging en opgewekte spanning leiden je mee
naar het tweede nummer “The raven” – ‘quoth the raven
nevermore’, een zeer mooi opgebouwde song met een bluesgetinte
gitaarsolo. “The tell-tale heart” begint met een afgrijselijke kreet
van Arthur Browne (een fantastische zanger nota bene) in een subliem
nummer waarvan de spanning en de dreiging je zo bekruipen. Als je het
licht in je kamer uitdoet, als je ernaar luistert, word je gegarandeerd
bevangen door dit nummer. Ook is de structuur zeer doordacht in elkaar
gestoken, zoals onder meer blijkt uit het uitdeinen van de muziek en het
langzaam terug stevig inzetten van de drum en de rest van de instrumenten.
Schitterend nummer om nooit te vergeten. “The cask of Amontillado”
wordt gezongen door John ‘Music’ Miles en dat hoor je ook wel een
beetje in de muziek. Er zit een soortgelijke opbouw in: traag beginnen om
dan met de nodige bombast te eindigen. Zeer mooi georkestreerd, overigens.
“Just
what you need to make you feel better” is een zinnetje dat in je hoofd
blijf zitten uit (The system of) Doctor Tarr and professor Fether. Sterk
nummer door John Miles ingezongen. “The fall of the house of Usher” is
een volledig instrumentale compositie dat terug begint met een tekst,
voorgelezen door Orson Welles. De muziek is in vijf delen opgesplitst,
welke afwisselend wordt ingespeeld door een klassiek orkest en de band.
Het nummer geeft op een prachtige manier de sfeer van een horrorfilm weer
en dat is nu juist waarrond dit hele album draait. Een opgewekt deuntje
eindigt dit album met het nummer “To one in paradise”, een rustig
voortkabbelend nummer dat doet denken aan ‘Us and them’ van Pink
Floyd. |
