Zelden zo van de kaart geweest als door het overrompelende debuut van deze Italiaanse band. In 1993 zag ‘The Night Watch’ het levenslicht en hield zich de eerste jaren voornamelijk bezig met het spelen van covers van Genesis, Marillion en King Crimson maar vond tussendoor toch nog de tijd voor het opnemen van eigen nummers. In 1997 verscheen dan hun eerste full-cd, met een line-up (Simone Rossetti-zang, Francesco Zago-gitaar, Antonio Mauri-bas, Giovanni Alessi-toetsen en Diego Donadio-drums) die er ondertussen al helemaal anders uitziet (enkel Rossetti blijft nog over). Voornaamste invloeden komen van de al eerder genoemde proggiganten. Niet dat dit hinderlijk is, integendeel zelfs. De rauwe, energieke symfo van ‘The Night Watch’ weet deze elementen zodanig in haar muziek te integreren, dat het als geheel erg ‘organisch’ overkomt. Sterke punten van dit gezelschap zijn het Gabrieleske stemgeluid van Rossetti, de krachtige ritmiek van het duo Mauri/Donadio, het erg gevariëerde gitaarspel van Zago en het functionele toetsenwerk van Alessi. Spilfiguur blijft echter Rossetti, die dat live nog extra in de verf zet (letterlijk én figuurlijk) met z’n sterke podium-présence. Dat z’n uitspraak van het Engels wel wat te wensen overlaat, stoort niet echt. Deze muziek laat een dusdanig verpletterende indruk na, dat kleine onvolmaaktheden gewoon in het niets verdwijnen. Opener ‘My ivory soul’ mept je al K.O. in de eerste ronde : prog met power met veel breaks, krachtige zang van Rossetti en fraaie melodielijnen van Zago en Alessi. ‘The theme’ is een dromerig, akoestisch instrumentaaltje en last een korte rustpauze in. ‘The Fisherman’ is op en top Genesis anno 1973 : heerlijke symfo met alweer knap (Hackettiaans) gitaarwerk van Zago. ‘Tomorrow happened’ knipoogt aanvankelijk duidelijk naar King Crimson, maar verraadt tevens invloeden van (alweer) Genesis en Marillion. Een knappe, erg gevariëerde song, maar misschien iets té fragmentarisch van opbouw. ‘The black cage’ daarentegen is wel duidelijk gestructureerd en laat een erg emotionele Rossetti horen. De song werkt zich gestaag naar een fraaie climax toe (met Rossetti op dwarsfluit) en wordt gevolgd door een instrumentale, symfonische wervelwind : ‘A game with shifting mirrors’, met spetterend drumwerk van Donadio. In ‘Flowers of innocence’ gaat de storm liggen en kun je als luisteraar eindelijk weer op adem komen en vooral genieten van het sobere gitaarwerk van Zago. Schitterend debuut van een groep die, met het dit jaar uitgebrachte ‘Ghost’, alle verwachtingen moeiteloos schijnt in te lossen. Grote klasse ! Bespreking : Piet Michem |
