In 1983 leken de hoogdagen van symfonische rock geteld. Genesis en Yes probeerden het duidelijk over een andere (lees : meer commerciële) boeg te gooien, en was The Final Cut ook niet de zwanezang van een andere seventies-grootheid, Pink Floyd ? Toen Marillion de ep Market Square Heroes (1982) uitbracht, bleek het progvlammetje ineens weer op te laaien : op een paar dagen tijd gingen enkele tienduizenden exemplaren over de toonbank en leek het alsof vele symfomanen hierop hadden zitten wachten. Door de pers verguisd (frontman Fish zou hen regelmatig op de korrel nemen) maar door velen liefdevol bejegend als de ware troonopvolgers van Genesis : onder dit gesternte zag Script for a jester’s tear het levenslicht. Toegegeven, erg origineel klonk Script niet echt, daarvoor waren de referenties aan hun grote voorbeeld Genesis te evident. Maar toch ontpopte de groep zich al op dit eerste echte wapenfeit als een volwaardige vaandeldrager van een nieuwe lichting progbands, die de jaren tachtig zouden voortbrengen (gemeenzaam bekend onder de noemer neo-prog). Toch toonde Script een aantal facetten, die het latere succes van de groep zonder meer zouden rechtvaardigen. Stuk voor stuk sterke songs, niet echt complex maar wel duidelijk afgelijnd en met heel wat aandacht voor melodie en harmonie. Ook in tekstueel opzicht viel er heel wat te beleven : frontman Fish zong niet enkel als Peter Gabriel, blijkbaar had hij ook z’n schrijfstijl aan hem ontleend. Nogmaals, niet bijster origineel, maar wel heel goed. De immer getormenteerde Fish ontpopte zich ook op het podium als een bijzondere persoonlijkheid en zette z’n soms erg visuele teksten daadwerkelijk om in allerlei personages…net zoals z’n grote voorbeeld u raadt het al. Al bij al klonken de composities op Script heel volwassen (voor een debuut dan toch) en ook in muzikaal opzicht zat alles snor. Steve Rothery’s melodieuze gitaarklanken, Pete Trawavas’ onopvallende doch essentiële baslijnen, Mark Kelly’s gevariëerd keyboardspel en Mick Pointer’s complementaire drumwerk zorgden voor een erg herkenbare Marillion-sound. Maar toch was de hoofdrol weggelegd voor Fish, die duidelijk de artistieke touwtjes in handen had. Dat zou enkele jaren later nog (pijnlijk) duidelijk worden. Bespreking : Piet Michem |
