Na het succesvolle debuut ‘Script for a jester’s tear’ en diens al even geslaagde opvolger ‘Fugazi’, maakte Marillion zich in 1984 op voor het cruciale derde studio-album. Delen van het in 1985 te verschijnen album werden al live gespeeld, maar echt concrete vormen had het concept-album nog niet aangenomen. Hoewel EMI beducht was voor de opzet van ‘Misplaced Childhood’ (‘Fugazi’ was in erg moeilijke omstandigheden tot stand gekomen) werd in de figuur van Chris Kimsey een producer aangetrokken, die het geheel wel in goede banen zou leiden. En zo geschiedde…. ‘Misplaced Childhood’ is in alle opzichten een rijkgeschakeerd album. In muzikaal opzicht scheert de groep hoge toppen en troeft zijn voorgangers moeiteloos af. In tekstueel opzicht is het een erg biografisch getint werkstuk, met Fish als protagonist. Het constante toeren met de groep begint stilaan zijn tol te eisen, zowel op sociaal als op relationeel vlak. Of, zoals Fish het zelf verwoordt in ‘Windswept Thumb’ : "On the outskirts of nowhere, on the ringroad to somewhere, on the verge of indecision, I’ll always take the roundabout way…" Het is duidelijk dat Fish zich op een keerpunt in zijn leven bevindt…twee jaar later zou hij de weg nog steeds niet gevonden hebben, getuige zijn zwanezang op ‘Clutching at straws’. Het concept van dit album zou pas vorm gekregen hebben tijdens een heuse ‘trip’ van onze getormenteerde anti-held : ‘Misplaced Childhood’ vertelt in grote lijnen het verhaal van iemand die langzaam maar zeker controle verliest over zijn eigen leven ("Something’s gonna give under the pressure and the cracks are already beginning to show…" uit ‘Misplaced rendevous’) en hunkert naar de (kinder-)tijd, toen alles nog zo simpel leek ("A childhood, the childhood, oh please give it back to me" uit ‘Perimeter walk’). Maar eind goed, al goed : op ‘White feather’ zingt Fish : "I won’t walk away no more, no more.". Maar er dient wel een prijs voor betaald te worden : een gebroken relatie (‘Kayleigh’, over zijn breuk met Kay), het verlies van een dierbaar iemand (‘Mylo’), zijn vertroebelde relatie met de geschreven pers (‘Curtain call’), drank en pillen (eveneens ‘Mylo’). Muzikaal worden alle songs fraai ingelijst door het sfeervolle toetsenwerk van Mark Kelly, het zeer melodieuze gitaarspel van Steve Rothery en het voortreffelijke slag- en baswerk van resp. Ian Mosley en Pete Trewavas. ‘Misplaced Childhood’ geldt ook vandaag nog als standaardvoer voor elke progfan en je vind het album in zowat alle polls steeds in de top 10 terug. In artistiek opzicht is het ongetwijfeld Marillion’s beste (hoewel ‘Clutching’ akelig dicht in de buurt komt) en commercieel gezien was het een voltreffer, niet in het minst door het gigantische succes van ‘Kayleigh’ als single. Ook verdient producer Chris Kimsey hier een extra vermelding, want hij slaagde erin om het fragmentarische karakter van dit album tot een coherent geheel om te smeden. Bespreking : Piet Michem |
