Zwanezang maar tevens artistiek hoogtepunt van één van Engeland’s meest markante progbands. Hun relatief korte bestaan heeft een onmiskenbare stempel gedrukt op de progressieve rockbeweging en hun invloed is tot op de dag van vandaag nog steeds duidelijk merkbaar, getuige daarvan bands als Iluvatar, Clepsydra en nog vele anderen. Hoewel zowel ‘Script…’ als ‘Fugazi’ nog duidelijk naar Genesis refereerden, bereikte de groep met ‘Misplaced Childhood’ een (voorlopig) absoluut artistiek én commerciëel hoogtepunt, mede dankzij de alomgekende hit ‘Kayleigh’. Dat het toen al rommelde in de groep, was ook al geen geheim meer. De immer getormenteerde Fish begon, vooral door z’n drankprobleem, behoorlijk onhandelbaar te worden. Dat de band nog zo’n prachtplaat als ‘Clutching…’kon maken, mag als een half mirakel beschouwd worden. In tekstueel opzicht draait heel het album rond de gekwelde ziel (lees : lever) van Fish, die blijkbaar zijn inspiratie opdeed op diverse locaties (meestal hotels) tijdens het lange toeren. Fish wendt zijn bijna uitzichtloze situatie aan om de vergankelijkheid en de relativiteit van ons bestaan aan te kaarten. Het is soms wat gênant te moeten vaststellen hoe hij met zichzelf in het reine probeert te komen, maar tegelijkertijd is het een eerlijk statement van een artiest die zichzelf niet meer in de hand heeft. Muzikaal blinkt ‘Clutching …’ uit in homogeniteit : alle songs zijn van uitstekende kwaliteit en worden hiervoor extra beloond door het warme en volle geluid waarvoor in hoofdzaak producer Chris Kimsey verantwoordelijk is. Uitschieters zijn er niet echt, maar ‘Hotel hobbies’, ‘White Russian’, ‘Incommunicado’ en ‘The last straw’ krijgen toch een extra vermelding. De compacte songs (toch wel typisch jaren tachtig) bulken van fraaie melodiëen, knappe arrangementen en muzikaal vakmanschap. Dit is écht Marillion, een groep die tot volle maturiteit gekomen is. Allicht speelt hier ook het groepsgevoel, want de bezetting was al jaren (op drummer Ian Mosley na, die pas op ‘Fugazi’ zijn opwachting maakte) ongewijzigd gebleven : Fish (zang), Mark Kelly (toetsen), Pete Trewavas (bas) en Steve Rothery (gitaar). Jammer toch dat deze groep een kort leven beschoren was, want noch Fish, noch Marillion (met Steve Hogarth) zouden het niveau van ‘Misplaced Childhood’ of ‘Clutching at straws’ later nog weten te evenaren. Maar hun erfenis mag er wel wezen, laten we het daarbij houden. Bespreking : Piet Michem |
