Ahum, mag ik even een lans breken voor dit boegbeeld van de Belgische progsien. Razend populair in het franstalige landsgedeelte, maar ook erg gesmaakt bij de Vlaamse progliefhebbers : Machiavel is zowat de enige band van betekenis op progressief vlak in dit kleine landje. Met Jester maar vooral Mechanical Moonbeams (uit 1978) wist deze band moeiteloos door te stoten naar de top en slaagde er zelfs in om voor een volledig uitverkocht Vorst Nationaal te spelen. Vooral Mechanical Moonbeams was een klassieker, en blijkbaar beseften ook de bandleden dat ze het nadien over een compleet andere boeg moesten gooien. In 1979 verscheen Urban Games en liet een groep horen die in een overgangsfase aanbeland was. Dit album bevatte een mengeling van symfo, pop en rock en zelfs flarden disco en reggae en luidde een drastische koerswijziging in, die later zou resulteren in het new-wave-achtige New Lines. Bovendien zou Machiavel voor het laatst figureren in haar meest klassieke bezetting (Mario Guccio-zang, Marc Ysaye-drums, Albert Letecheur-toetsen, Jean-Paul Devaux-gitaar en Roland De Greef-bas), wat toch een extra dimensie gaf aan Urban Games. Echt wereldschokkend is dit album natuurlijk niet, maar er valt wel nog genoeg lekkers te rapen. The Humans, City Flowers en The Dictators zijn stevig rocknummers met een symfonisch tintje. Thema’s als vervreemding, verloedering, ongebreidelde urbanisatie en machtswellust zijn hier aan de orde. Still alive is een rustig nummer (met een knipoog naar Supertramp), I’m not a loser een te banale rocker. Resten nog de drie singles : het wiegende Over the hill (een bescheiden hitje, trouwens), het naar disco en funk verwijzende Dancing heroes, en het heerlijke (meest symfonische) Let me live my life, hét hoogtepunt van Urban Games. Kort na het verschijnen van dit album, verlieten Letecheur en Devaux de groep, omdat ze het niet eens waren met de koerswijzing die Urban Games had ingeleid. Commerciëel gezien zou de groep nog één keer fors uithalen (met Fly uit New Lines), maar artistiek gezien had Machiavel haar beste dagen wel gehad. Tot ze eind jaren negentig verrassend sterk terug op het voorplan kwamen met Virtual Sun en met een krachtige mix van symfo en bluesrock à la Led Zeppelin Wallonië terug in rep en roer zetten. Het is evenwel onduidelijk wat de heren nog in petto hebben voor de toekomst…afwachten maar. Bespreking : Piet Michem |
