Als er één plaat is, die aanspraak mag maken op de titel ‘Mijlpaal’, dan is het deze van King Crimson wel. ‘In the court of the crimson king’ was zondermeer een grensverleggend album, dat ons niet alleen kennis liet maken met één van de meest getalenteerde, maar tegelijkertijd ook grillige bands uit de muziekgeschiedenis, maar tevens ook het pad effende voor heel wat latere bands, die zich maar al te graag kwamen laven in deze quasi onuitputtelijke bron van comlexe, avontuurlijke, onvoorspelbare en sfeervolle klanken. De bezetting van deze legendarische band zag er toen als volgt uit : Robert Fripp (gitaar), Ian McDonald (toetsen, mellotron, blaasinstrumenten, zang), Greg Lake (zang, bas), Michael Giles (drums) en Peter Sinfield (teksten). Ronkende namen, die ook vandaag nog als een begrip geboekstaafd staan. ‘In the court…’ opent met het grillige, agressieve maar intrigerende ‘21st century schizoid man’, een nummer dat zowat alle richtingen uitfreakt, vooral door het unieke gitaarspel van Fripp, de energieke uithalen van McDonald op sax en de vervormde vocalen van Lake. Het nummer eindigt in een volslagen kakafonie van dissonante geluiden, en vormt een bizar contrast met het ingetogen fluitspel van (alweer) McDonald op het rustig voortkabbelende ‘I talk to the wind’. Eén van de absolute hoogtepunten uit het KC-oeuvre is nog steeds ‘Epitaph’, een ode aan het compositorisch meesterschap van Fripp en de zijnen, maar vooral aan het meest geliefde instrument uit ons genre : de mellotron. Prachtig hoe McDonald die warme en emotionele klanken uit dit majestueuze instrument over de op zich al hemelsmooie song laat glijden en de erg gevoelige zang van Lake nog extra accentueert. Adembenemend ! ‘Moonchild’ is een wat vreemde, dromerige song, die bijna 9 (van de 12) minuten lang enkel wat percussie en drums laat horen. Net als je je in een andere wereld begint te wanen, valt die hemelse mellotron weer in (deze keer alternerend met Lake’s zang) en neemt de groep ons mee naar de ongeëvenaarde schoonheid van ‘In the court of the crimson king’, misschien wel de ultieme progsong. Deze song illustreert perfect het unieke karakter van de band en haar vermogen tot het creëren van absolute meesterwerken. ‘In the court of the crimson king’ is standaardvoer voor elke progfanaat. Het is één van de meest essentiële platen ooit gemaakt en ook vandaag nog toonaangevend in compositorisch opzicht. Maar bovenal laat het ons toe een blik te werpen in het wonderbaarlijke muzikale universum van één van ’s werelds meest boeiende groepen. Van een mijlpaal gesproken… Bespreking : Piet Michem |
