Het zal onze Noorderburen misschien enigszins verbazen dat een Vlaming hun boegbeeld een (overigens volkomen terechte) plaats bezorgt in dit archief, maar het is mij nog steeds niet duidelijk waarom deze band zelfs geen nominatie kreeg in de top 100 aller tijden, vorig jaar gepubliceerd in IO-pages. Een regelrechte blamage voor een land dat toch kan bogen op een rijk progverleden. Eind jaren zeventig leek het er op dat Kayak het zou gaan maken : Starlight Dancer had heel wat airplay gekregen, ook in de USA, en de groep werd door een toonaangevend Amerikaans muziekblad (Billboard) als ‘meestbelovende buitenlandse band’ bestempeld. Hoe groot de ontgoocheling nadien ook moet geweest zijn door het uitblijvend succes aldaar, toch zou de groep in artistiek opzicht nog 1 keer excelleren met het sublieme en tevens erg symfonische ‘Merlin’. Gebaseerd op de legende van Merlijn, loodst Ton Scherpenzeel (toetsen) de luisteraar doorheen het rijkgeschakeerde muzikale landschap van Kayak met behulp van uiterst getalenteerde muzikanten die zonder twijfel een toegevoegde waarde genereren : Edward Reekers (zang), Max Werner (drums), Johan Slager (gitaar) en Peter Scherpenzeel (bas). Ook de stemmen van Katherine Lapthorn en Irene Linders (de ‘Kayettes’) zorgen voor een mooie vocale aanvulling van de toch wel knappe cross-over prog van Kayak. Het dient toch gezegd dat Kayak één van de weinige bruggenbouwers geweest is tussen symfo en pop. ‘Merlin’ opent met het titelnummer dat live nog steeds een hoogtepunt vormt. Jammer toch dat Johan Slager anno 2001 geen deel meer uitmaakt van de line-up, want zijn gitaarexploten geven dit nummer een flinke portie energie mee. Ook de meerstemmigheid, zo typerend voor de Kayak-sound, wordt hier wondermooi weergegeven door de alternerende stemmen van Reekers en de beide dames. ‘Tintagel’ kabbelt rustig voort op mooi pianospel van Scherpenzeel. Eén versnelling hoger gaat het op het pompende ‘The sword in the stone’ dat ritmisch uitmondt in ‘The King’s Enchanter’. De Merlin-suite sluit waardig af met een ander hoogtepunt : het door Reekers heel emotioneel gezongen ‘Niniane’, met alweer een hoofdrol voor Scherpenzeel en Slager. ‘Seagull’ is een knappe ballade, maar net geen ‘Ruthless queen’. ‘Boogie Heart’ probeert wel te swingen, maar klinkt nogal braafjes. ‘Now that we’ve come this far’ daarentegen is alweer een heel fraaie ballade, met een knappe vocale outtro van Reekers, Lapthorn en Linders. ‘Can’t afford to lose’ is een melodieus up-tempo nummer en ‘Love’s aglow’ een ijzingwekkend beklemmend werkstukje van Scherpenzeel (hij zingt het trouwens zelf) dat je keer op keer weer kippenvel bezorgt. Merlin zou nog gevolgd worden door het vrij overbodige ‘Eyewitness’, maar daarna werd het lange tijd stil rond deze Nederlandse progband….tot ze in 2000 vriend en vijand verbaasde met het uitstekende ‘Close to the fire’. Maar da’s weer een ander verhaal. Bespreking : Piet Michem |
