Het kan geen toeval zijn : net als inspiratiebron Marillion, ontleende deze Amerikaanse band haar groepsnaam aan Tolkien’s The Silmarillion. En net als haar grote Engelse voorbeeld van over de grote plas, opteerde deze band voor een quasi gelijkaardige muzikale benadering op haar toch wel knappe, ambitieuze debuut : uitgebalanceerde songs, fraaie melodiëen, herkenbare structuren (voornamelijk à la Genesis) en een eerder compacte groepssound. Zoals wel vaker het geval op debuutplaten, worden ook hier de teugels gevierd en weet de band met haar enthousiasme nauwelijks blijf. Dit kan soms leiden tot ongebreidelde uitbarstingen van energie of spontane bevliegingen van extrovert vakmanschap, maar in dit geval hoor je een geslaagde combinatie van beiden, zodat je als luisteraar het gevoel krijgt een groep aan het werk te horen die de knepen van het vak kent. Gary Chambers (drums), Glenn McLaughlin (zang), Dennis Mullin (gitaar), Jim Rezek (toetsen) en Mick Tremble (bas) hebben het dus voor mekaar gekregen een erg aanstekelijk album te creëren, dat weliswaar bol staat van verwijzingen naar grote voorbeelden (zoals Marillion, Genesis en Yes of tijdsgenoot Pendragon – Ilùvatar was al actief op het progfront sinds halverwege jaren tachtig), maar tegelijkertijd ook de intrinsieke kwaliteiten van de groep etaleert : sterke, melodieuze songs, vakkundig geconstrueerd, met voldoende ruimte voor de kwaliteiten van alle bandleden. De songs bieden voldoende afwisseling en laten zowel een krachtig geluid horen (zoals in ‘In the eye’) als een meer ingetogen sound (zoals het prachtige ‘Exodus’). De meeste songs situeren zich trouwens boven de 6-minuten grens, zodat de echte progfanaat zich ruimschoots kan laven aan dit muzikaal festijn, ook op productioneel vlak. Het dient namelijk gezegd : dit album klinkt ook heel goed. Alleen jammer dat co-songwriter Tom Kraus zich voortijdig uit Ilùvatar teruggetrokken heeft. Zijn invloed op ‘Ilùvatar’ is namelijk niet gering. Dat dit fraaie debuut geen eendagsvlieg is, wordt door later werk overvloedig bewezen. Overigens dient nog vermeld dat het prachtige artwork het werk is van John Grant. Ook hierin bewijst de groep dat ze niets aan het toeval wil overlaten. Wordt ongetwijfeld vervolgd. Bespreking : Piet Michem |
