Misschien wel hét ultieme meesterwerk uit de geschiedenis van de symfonische rock. Hoewel The Lamb uit 1974 experimenteler en gewaagder van opzet is, wordt Selling door vele symfomanen als de beste van Genesis beschouwd. Terecht of niet laat ik hier in het midden. Wat blijft is de muziek, en die is van een dermate verheven schoonheid, dat er eigenlijk geen woorden voor zijn. Het was alleszins geen makkelijke opdracht om na Foxtrot nog beter te doen. Maar wat Yes het jaar daarvoor gelukte met Close to the edge, bleek ook voor Genesis geen onoverkomelijke hinderpaal. Eigenlijk lag Selling in het verlengde van z’n voorganger, maar toch slaagden Peter Gabriel (zang), Mike Rutherford (bas, gitaar), Steve Hackett (gitaar), Tony Banks (toetsen) en Phil Collins (drums, zang) cum laude in hun streven een quasi perfect album af te leveren. Ondanks het muzikale meesterschap van alle bandleden, klonk Genesis als een hechte groep, wat misschien wel dé sleutel tot hun succes was. Dancing with the Moonlit Knight opent folky met enkel zang van Gabriel, die het nummer tevens van tekst voorzag. De andere bandleden treden hun frontman discreet bij tot het refrein, want dan worden alle registers opengetrokken, inclusief mellotron. Waarover Gabriel zingt, is minder duidelijk, maar ik vermoed dat hij in dit nummer de consumptiemaatschappij hekelt. I know what i like (in your wardrobe) is speelser, ietwat ondeugend zelfs, maar heeft een pakkend refrein en heeft de populariteit van dit album ongetwijfeld een fikse duw gegeven. Firth of fifth is een onvervalste klassieker en misschien wel het beste Genesis-nummer ooit. Geschreven door Banks, die trouwens de wondermooie intro op piano verzorgt, geeft dit bravourestukje tevens de gelegenheid aan Hackett om zijn unieke speelstijl in alle pracht te etaleren. Zelfs de live-versie van dit nummer op Seconds Out uit 1977 is helemaal af, alleen jammer van het elimineren van die majestueuze intro. Na zoveel moois volgt het intieme More fool me, gezongen door Collins, die daarmee duidelijk z’n vocale capaciteiten in de verf zet. The battle of Epping Forest is vrij fragmentarisch van opbouw, maar bevat heel wat erg genietbare passages. Misschien af en toe iets te veel woorden en te weinig muziek, maar als je goed luistert, hoor je in dit nummer heel duidelijk waar Fish en Simone Rossetti (van The Watch) hun inspiratie vandaan gehaald hebben. Via het instrumentale, aan Focus verwante, After the ordeal, waarin Hackett nogmaals schittert, belanden we uiteindelijk bij een ander ‘Magnum Opus’ van de groep aan : The cinema show. Stel je het paradijs voor als een film, met dit nummer als bijhorende soundtrack. Beter kan ik dit hemelse nummer niet beschrijven. Het nummer wordt langzaam opgebouwd naar een climax toe, die door het magische toetsenwerk van Banks een goeie 6 minuten wordt aangehouden. Absoluut verbluffend ! Het slotnummer Aisle of plenty grijpt qua melodie terug naar het openingsnummer van dit album en maakt daarmee de cirkel rond. Hoewel zowat alle Genesis-platen van de jaren zeventig in dit archief thuishoren, is Selling England by the pound toch wel het album dat het meeste luistergenot verschaft. Geen wonder dat het steevast hoog in alle progpolls noteert, want daar hoort het thuis. Bespreking : Piet Michem |
