Toen Peter Gabriel het in 1975 voor bekeken hield, hadden vele Genesis-fans hun twijfels over de toekomst van de band. Was Gabriel immers niet hét creatieve brein van de groep en zou Collins wel een waardig plaatsvervanger zijn voor zijn excentrieke voorganger ? In 1976 werden alle twijfels weggenomen met het verbluffend sterke ‘A Trick of the Tail’, één van de meest coherente Genesis-albums tot dan toe. Het was vooral Banks die zijn stempel gedrukt had op dit eerste post-Gabriel werkstuk. Geen eruptie van creatieve impulsen meer, maar in plaats daarvan buitengewoon fraai uitgewerkte en gearrangeerde songs, voortreffelijk geproduceerd door David Hentschel. Het was meteen duidelijk dat het soms verstikkende ego van Gabriel geen muzikale bloedarmoede veroorzaakt had bij de overige bandleden. Opener ‘Dance on a volcano’ bevat een explosieve cocktail van muzikale hoogstandjes, en laat ons vooral van Hackett’s fantastische gitaarstijl genieten. Het akoestische ‘Entangled’ is een juweel van een song, met Banks, Rutherford én Hackett op hun 12-string gitaren en met een fenomenaal instrumentaal slotgedeelte. ‘Squonk’ is symfo met ballen, het soort song waar Rutherford een patent op had (zoals later zou blijken). Een song die vele jaren later opgevist werd door Spock’s Beard : van een passend eerbetoon gesproken ! Het erg lyrische ‘Mad man moon’ wordt vooral gedomineerd door het sfeervolle pianospel van Banks en wordt tevens fraai gezongen door Collins : een waardige afsluiter van misschien wel de sterkste reeks Genesis-songs ooit. ‘Robbery, assault & battery’ is een iets meer toegankelijke song, met een prachtig instrumentaal middengedeelte. Banks lijkt hier (enigszins ingekort) zijn magistrale solo op ‘The Cinema Show’ te willen herhalen. Ook vormt het, qua klankkleur, de voorbode van het latere ‘Wind & Wuthering’. ‘Ripples’ haalt moeiteloos het niveau van de eerste 4 songs, en laat mooi samenspel tussen Banks en Hackett horen. ‘ A trick of the tail’ is het meest commerciële nummer van het gelijknamige album, en dus logischerwijze een terechte single-keuze. ‘Los Endos’ is volledig instrumentaal en vormt een wat vreemde mengeling van symfo en Zuidamerikaanse ritmes. Hackett zou later beweren (zie ‘Genesis Revisited’) dat dit nummer Genesis’ antwoord was op Santana. Het refereert tevens naar andere songs op dit album en zou ook live steevast als slotsong gespeeld worden. Met ‘A Trick of the Tail’ werden alle critici meteen de mond gesnoerd, want Genesis pakte na het innovatieve ‘The Lamb lies down on Broadway’ alweer uit met een artistieke voltreffer. Collins had zich uitstekend van zijn taak gekweten (live werd zijn plaats achter de drumkits ingenomen door Bill Bruford) en de andere bandleden hadden de kansen, om hun muzikaal vakmanschap te etaleren, volledig benut. Dit alles resulteerde in het allicht meest consistente Genesis-album ooit. Bespreking : Piet Michem |
