Eén van de meest creatieve geesten uit de geschiedenis van de progressieve rock huist ongetwijfeld in het hoofd van Roine Stolt. De muzikale bronnen die hij blijft aanboren lijken maar niet op te drogen. Hoeft ook niet, want elke TFK-release is een avontuur op zich waarin je als luisteraar meegesleurd wordt in een kolkende massa van muzikale hoogstandjes. Geen enkele groep weet de avontuurlijke jaren zeventig zo te reïncarneren als deze Zweedse band. In tegenstelling tot Spock’s Beard zijn The Flower Kings niet echt een live-band, maar in de studio zijn ze ongenaakbaar. Het is evenwel geen sinecure om zich in één ruk door dit bijna 2 1/2 uur durend epos te worstelen. Het vergt namelijk heel wat luisterinspanning om zich in te leven in de wonderlijke wereld van Roine Stolt (gitaar, toetsen, zang), Tomas Bodin (toetsen), Hasse Fröberg (zang), Michael Stolt (bas), Jaime Salazar (drums) en Hasse Bruniusson (percussie). Afwisseling in overvloed, want Stolt laat geen enkele kans onbenut om z’n rijke muzikale achtergrond breed uit te smeren over een resem songs, variërend in tijdsduur van 5 seconden (moet een grapje geweest zijn) tot zowat 1 uur (een uit de hand gelopen grap ?). ‘Flower Power’ kan enigszins vergeleken worden met ‘The Lamb lies down on Broadway’ van Genesis. Schitterende songs, afgewisseld met bizarre, instrumentale geluidscollages. Het mooiste voorbeeld hiervan is ‘Garden of Dreams’, een uit 18 delen bestaande ‘epic’ van formaat. Niet alle stukken zijn even geslaagd, en soms weet Stolt z’n creatieve uitspattingen nauwelijks te bedwingen, maar er valt in muzikaal opzicht zoveel te beleven, dat er geen tijd voor verveling is. Dat Stolt bovendien een begenadigd gitarist is, bewijst hij overvloedig op het soms bluesy ‘Astral Dog’. De 2e cd bevat meer reguliere TFK-songs, met o.a. het sublieme (sterk aan Genesis verwante) Deaf, numb and blind, het meer ‘poppy’ ‘Stupid girl’ (hier komt U2 om de hoek kijken), het instrumentale ‘Power of kindness’ (een beetje à la Focus) of het melodieuze ‘Calling home’. ‘Hudson River sirens call’ had zo op ‘The Lamb…’ kunnen staan en ‘Afterlife’ klinkt, na zoveel bravourestukjes, als een verlossing en laat je weer op adem komen. Veel schitterende muziek (misschien net iets té veel van het goeie), daar niet van, maar wie The Flower Kings beter wilt leren kennen, raad ik eerder ‘Stardust we are’ (1997) of zelfs ‘Space Revolver’ (2000) aan, laatstgenoemde vooral omdat het geen dubbel-cd is. Anderzijds is het wel zo dat ‘Back in the world of adventures’ een titel is die op elke TFK van toepassing kan zijn : wil je de fantastische jaren zeventig opnieuw beleven, dan zit je met deze Zweden meer dan goed. Bespreking : Piet Michem |
