Na z’n nogal turbulente Marillion-periode (tot 1988) was het bang afwachten wat Fish er op z’n eersteling van terecht zou brengen. Op Marillion’s ‘Clutching at straws’ had hij niet bepaald een frivole indruk nagelaten en was het maar zeer de vraag in hoeverre zijn drankprobleem hem nog in staat zou stellen om artistiek te laten zien wat hij in z’n mars had. Op ‘Vigil in a wilderness of mirrors’ heeft hij zich alleszins laten omringen met uitstekende muzikanten : Mark Brzezicki (drums), John Giblin (bas), Mickey Simmonds (toetsen), Frank Usher en Hal Lindes (gitaar) en nog enkele andere gastmuzikanten. Het resultaat mag er wezen en laat een herboren Fish horen, die een stevige vuist maakt richting diegenen die hem finaal afgeschreven hadden. Bovendien tapt hij uit een rijker muzikaal vaatje dan hem tijdens z’n Marillion-periode gepermitteerd was. Hoewel hij nog af en toe refereert naar die periode uit zijn carrière, gaat zijn debuut wel een andere muzikale richting uit. ‘Vigil’ laat een nog enigszins vertwijfelde Fish horen (in tekstueel opzicht dan), maar toont meteen aan dat zijn schrijfcapaciteiten volledig intact gebleven zijn : knappe opbouw, pakkend refrein en uitstekend muzikaal bijgestaan door z’n kompanen. ‘Big wedge’ is een knaller van een song, met opzwepende blazers. ‘State of mind’ neemt wat gas terug maar kan niet echt overtuigen. ‘The company’ daarentegen wel : een erg gedreven Fish etaleert hier met verve zijn Keltische roots in één van de beste tracks van dit album. Het absolute hoogtepunt volgt meteen daarop : de hemelsmooie ballade ‘A gentleman’s excuse me’, teder gezongen en fraai gearrangeerd (met strijkers). Het leverde Fish een bescheiden hitje op. ‘The voyeur’ is een knap uptempo nummer, zonder meer, met een kort Gabriel-achtig stukje ergens halverwege de song. Nog zo’n erg mooi traag nummer is ‘Family business’, met veel fraai toetsen- en gitaarwerk en een pakkend refrein. ‘View from the hill’ klinkt op sommige momenten erg Marillion-achtig, vooral door het op ‘Assassin’ (van Fugazi) gelijkende refrein. ‘Cliché’ sluit dit album waardig af : een knappe song, erg melodieus met heerlijke gitaarpartijen. Deze eerste solo-escapade van Fish was meteen een schot in de roos en blijft tot op de dag van vandaag een klassieker, ook bij de vele onvoorwaardelijke Marillion-adepten. Het vervolg van zijn carrière werd (zoals de man zelf) gekenmerkt door ups en downs. Maar hij blijft wel een buitenbeentje en wie weet pakt hij nog eens uit met een album van hetzelfde kaliber als ‘Vigil in a wilderness of mirros’. |
