Keith Emerson (toetsen), Greg Lake (bas, gitaar en zang) en Carl Palmer (drums) hebben met Tarkus uit 1971 ongetwijfeld voor een mijlpaal in de geschiedenis van de symfonische rock gezorgd. Verrezen uit de as van The Nice, een groep die een pioniersrol vervuld heeft op het vlak van integratie van klassieke muziek in pop, zag 1970 de geboorte van een nieuwe dinosaurus uit de proggeschiedenis : ELP. In dat jaar verscheen hun gelijknamig debuut (met al direct een hitje ‘Lucky man’) maar het was in 1971 dat het grensverleggende Tarkus verscheen. Alleen al qua bezetting was het een vrij onorthodoxe formule, vooral omdat voor de uitvoering van technisch hoogstaande muziek doorgaans meer volk nodig was. Bovendien legde het zondermeer de basis voor complexe, epische nummers met voldoende ruimte voor soli en tempowijzigingen; een concept dat later door vele andere progbands verder uitgewerkt en uitgediept zou worden. Ook in technisch opzicht was Tarkus baanbrekend en legde de lat bijzonder hoog voor soortgelijke bands. Hoewel het merendeel van de songs vrij kort qua duur waren (nauwelijks meer dan 3 minuten), raasde het trio aan een indrukwekkend tempo doorheen hun eigen setlist en wist alle verschillende onderdelen tot een sterk geheel om te smeden. Virtuoze soli en complexe overgangen sloegen je om de oren dat het een lieve lust was. Vooral het geniale toetsenwerk van Emerson viel op en zou later nog dikwijls gekopieerd worden door mindere goden, die evenwel te pas en te onpas hun liefde voor de grootmeester onverbloemd zouden blijven verkondigen. Zelfs nu, dertig jaren later, blijft Emerson een inspiratiebron voor vele progacts (denken we maar aan Erik Norlander bvb.). Wat geenszins afbreuk deed aan de muzikale capaciteiten van Lake & Palmer, verre van zelfs. Maar het is toch wel Emerson geweest die, door z’n indrukwekkend en bombastisch klaviergetokkel, dé spilfiguur was binnen ELP. De carrière van de groep zou later nog een grillig verloop kennen met veel ups en downs, maar dat ze baanbrekend werk verricht heeft in het proggenre staat buiten kijf. Tarkus was en is daar het duidelijkste bewijs van. Bespreking : Piet Michem |
