Eén van de best bewaarde geheimen uit de pop/rockgeschiedenis. Deze Schotse band heeft slechts 3 platen op haar actief : ‘A walk across the rooftops’ (1983), ‘Hats’ (1989) en ‘Peace at last’ (1996). ‘The Blue Nile’ is een groep die overduidelijk haar eigen pad bewandelt, wars van alle trends en commerciële toegevingen. Een groep die zoveel integriteit en bescheidenheid uitstraalt dat je het niet voor mogelijk houdt. Toch is dit trio (Paul Buchanan-zang en gitaar, Paul Joseph Moore-toetsen, Robert Bell-bas) gedurende zijn bestaan niet helemaal onopgemerkt gebleven : zo kwam Buchanan al in de jaren tachtig onder de aandacht van Peter Gabriel, die helemaal weg was van de groep. Buchanan werkte trouwens mee op het ‘OVO’-project van Gabriel. Verwacht geen technische krachtpatserij, geen eindeloze solo’s en geen comlexe virtuositeit. Neen, daar is de muziek van ‘The Blue Nile’ veel te geraffineerd voor, een oase van tijdloze schoonheid, een kristalheldere stroom van melancholie, emotie en vooral rust. Geen bruuske breaks of onverwachte tempowijzigingen, eerder gracieuze en met veel zorg en toewijding geconcipiëerde sfeerstukjes, breed uitgesmeerde klanklagen met haast symfonische dimensies. Het mooiste voorbeeld hiervan is ‘Let’s go out tonight’, dat van een klassiek arrangement voorzien werd door Craig Armstrong op diens ‘The space between us’ uit 1997. Het zijn stuk voor stuk pareltjes van pastorale verstilling en roepen daarom af en toe associaties met het werk van David Sylvian op. Het trage ‘Over the hillside’ zet meteen de toon voor het verdere verloop van ‘Hats’ : akelig mooi uitgesponnen melodielijnen, gedragen door het orchestrale toetsenwerk van Moore en het hemelse stemgeluid van Buchanan. ‘The dowtown lights’ groeit langzaam naar een fraaie climax toe, zorgvuldig opgebouwd en met een perfect gevoel voor timing. Het slepende ‘Let’s go out tonight’ kreeg dus een waardige behandeling door Armstrong, maar blijft in deze versie een toonbeeld van sierlijke eenvoud. ‘Headlights on the parade’ en ‘Saturday night’ zijn warme songs, prachtig uitgewerkt en erg klassiek van opbouw. ‘From a late night train’ is een nachtelijke mijmersong, met sober pianospel en verdwaalde trompetklanken. ‘Seven a.m.’ klinkt iets experimenteler (vooral door het gebruik van electronische percussie) en had zo op ‘A walk across the rooftops’ kunnen staan. ‘The Blue Nile’ is nog steeds een buitenbeentje in de pop/rockbusiness. Nieuw platenwerk ligt in het verschiet, maar geen kat die weet voor wanneer de nieuwe release voorzien is. Het zal sowieso het wachten waard zijn. Hoed af voor ‘Hats’ ! |
