english

Er zijn geen radiostations die onze nummers spelen.

Interview met Guthrie Govan, Chris Slade en John Payne van Asia in The Spirit of 66 in Verviers op 15 februari 2005 door Jo, foto's Danny

Een groep interviewen waar je de laatste 20 jaar naar luistert, heeft nog iets extra’s. Het afdalen in de kelder van The Spirit en het begroeten van John, Guthrie en Chris is een moment dat mij bij zal blijven. Toen John hoorde dat we foto’s gingen nemen, wilde hij zich nog vlug scheren en wij konden enkele vragen stellen aan Guthrie (gitarist) en Chris (drummer).

Guthrie

Hoe kwam je kontakt met de groep?

Guthrie: Ongeveer vijf jaar geleden, in de periode dat “Aura” opgenomen werd, werkte ik in een gitaarschool. Ze stonden voor een tijdslimiet en er waren nog veel gaten die moesten opgevuld worden met gitaren. De drummer, die op het grootste deel van Aura meespeelt, bleek les te geven aan een tweede school waar ik werkte. Hij stelde mij voor aan de groep, ik nam alle gitaarpartijen zo snel mogelijk op, en ze geraakten nooit meer van mij af.

Bij welke groepen speelde je, voor je bij Asia kwam?

Guthrie: Ik heb nog steeds geen goed antwoord gevonden op die vraag. Ze wordt nochtans dikwijls gesteld.

Dus Asia is je eerste echte groep?

Guthrie: Dat is wel wat hard voor de andere groepen waarbij ik speelde. Dit is de eerste groep waarvan de naam bekend is bij het publiek. Voor ik bij Asia kwam, werkte ik aan 2 projecten en momenteel doe ik er nog mee verder. Eén is een trio ‘Erotic Cakes’, een groep die instrumentale gitaarmuziek speelt en de ander een jazz fusion kwartet ‘Fellowship’.

Chris: en ze zijn zeer goed. Ik heb ze gezien en ze zijn absolute topklasse.

Guthrie: Hoeveel euro’s gaat mij dat kosten? ;-)

Chris

Hoe kwam jij in kontakt met Asia?

Chris: Ik had in die tijd geen telefoonnummer, dus schreven Geoff en John mij een brief. Ze kenden mij niet persoonlijk maar ze hadden wel van mij gehoord. Ik had geen kontakten met anderen op dat moment. Ze hadden een brief naar mijn oud adres gestuurd en die werd doorgestuurd naar mij.

Bij welke groepen speelde jij, voor deze groep?

John: Hoeveel tijd heb je? ;-)

Chris: Ik begon met Tom Jones, gedurende zeven jaar en daarna Manfred Mann’s Earth Band, Uriah Heep, Gary Newman, Frankie Miller, Denny Laine, Mick Ralphs, Bad Company, David Gilmour, Pink Floyd, The Firm met Jimmy Page en Paul Rodgers, Gary Moore, AC/DC en tenslotte Asia.

Op “Silent Nation” zijn de meeste songs geschreven door Geoff en John. Worden er in de toekomst nummers geschreven door jullie allevier?

Guthrie: Inderdaad, we voelden toen we repeteerden dat het materiaal was geschreven om er mee op te treden en niet puur om een album te maken. Misschien is dat een goed uitgangspunt voor het volgende album. Iets wat echt werkt als de groep het live brengt en waarvoor meer gerepeteerd wordt alvorens op te nemen, in plaats van iets in elkaar puzzelen zoals we gedaan hebben.

Chris: Ik weet niet of het zal gebruikt worden of niet, maar ik had een idee samen met John net voor we L.A. verlieten.

John

“Silent Nation” werd goed ontvangen, maar was een drastische omschakeling van het Asia formaat. Geen A…A titel, geen Roger Dean voor het artwork, rockender muziek,… Kreeg je veel positieve reacties van de fans?

John: Ik denk dat het mogelijks nog positiever verloopt dan ik verwacht had. We hadden het al eens eerder geprobeerd, met een 4 koppige bezetting, voor het Aria album. Vooral Aria was een album waar ik enorm veel plezier aan beleefde, maar dat niet zo goed werd ontvangen als verwacht. Het kwam een beetje te laat, met nogal nineties muziek. Met dit album wilden we doordringende veranderingen. We zochten naar een goede A…A titel, maar het werd een soort Spinal Tap. Het werd echt te gek, we grapten met titels zoals Astma of AA.

Tour manager: Of Amnesia.

John: Ja, of Amnesia, ik kan die maar niet onthouden. We veranderden dus het titelconcept en dat bracht met zich mee dat we ook een andere cover wilden. Hoewel Roger Dean en Rodney Matthews grote artiesten zijn, was het moeilijk om te kiezen tussen beiden, daar we ze allebei persoonlijk kennen. Roger Dean laatste artwork was ronduit schitterend. Maar ik wilde een nieuwe start en we kwamen allen, zowel muzikanten als management, overeen om het op die manier te doen. Nog geen vijf minuten na het vinden van de titel, zag ik al beelden van kerels zonder mond. Ik zag ze voor mij op een treinstel. Dat werd zo doorgegeven aan de platenmaatschappij en daar werkte een zekere Thomas in de kunstafdeling, die vroeg om een kans te krijgen om de cover te tekenen. Hij stuurde ons twee of drie probeersels en die waren briljant. Er hangt een tijdloze sfeer rond, vergeleken met het fantasy artwork dat door het publiek nogal als ‘eighties’ beschouwd wordt. Nu krijg je eerder een Pink Floyd, Rush gevoel.

Plots horen we classic rock in jullie muziek, bvb de Hammond. Kunnen we spreken van ‘back to the roots’?

John: Ik denk vooral qua geluid, want ik had de kans om dit album zelf te producen. Ik groeide op al luisterend naar een Les Paul uit een lampversterker en naar een Hammond. En toen begonnen we beiden met computers en Geoff heeft een groot aantal virtuele instrumenten in zijn PC, zoals een virtuele Hammond, een virtuele Moog, een virtuele electrische piano,… We probeerden die op de opnames, maar ze klonken juist niet goed genoeg. We huurden veel materiaal in voor Guthrie en we vonden een Les Paul Gold Top uit 1957 en die klonk uitstekend. Juist deze elementen maken reeds dat het als classic rock klinkt.

Op vorige albums gebruikte je veel gastmuzikanten. Kunnen we nu van een vaste line-up spreken?

John: Dat denk ik niet, neen. Ik heb mijn oog laten vallen op een paar zeer, zeer goede muzikanten. Niet deze twee kerels. (iedereen lacht)

Het was zo leuk om met deze twee mensen samen te werken. En ik hoop dat je dat ook zult merken deze avond. Je zult ook zien dat het lang duurt vooraleer je echt samen speelt als een groep. We zijn nu vijf jaar samen en nu begint het pas echt goed te lopen live. Gelukkig komen we allemaal goed overeen. We werken goed samen en we zijn het eens over de muzikale richting en de muziek zelf. Vroeger was de groep een steeds veranderende zee van mensen. Van Steve Howe die de groep verliet, tot Greg Lake die erbij kwam, van Mandy Meyer die de groep vervoegde tot Scott Gorham die meespeelde op ‘Then And Now’, Michael Sturgis die drumt op hetzelfde album en dat alles vooraleer ik erbij kwam. Ik beschouwde de groep als zeer labiel toen ik de rangen vervoegde. Het was toen eerst Geoff en ik die de basis waren en dat kwam tot een einde met Aura. Dat is ook één van de redenen dat de groep beter onthaald werd, omdat er dus een definitief geluid staat op Silent Nation, terwijl je op Aura geen samenhang vindt tussen de nummers. Bijvoorbeeld ‘Free’ was zeer verschillend van ‘Kings of the Day’. We hebben het reeds over een volgende CD. Zolang we allen in leven blijven, zullen we samen blijven, denk ik.

Hoe verliep de toer tot hiertoe?

John: Het was prachtig, het was echt enorm leuk. Ik wou dat er geen einde aankwam. We zijn nu halfweg het Europese gedeelte. Hiervoor was toeren nog zenuwslopend. We hadden een maand niet gespeeld en moesten dan optreden op een festival in de VS samen met Styx. En dat is niet aangenaam. Het is beter als je elke avond zingt dan als je maar af en toe je stem gebruikt. Voor de muzikanten was het prachtig en vanuit het publiek zijn de reacties ongelooflijk. We hadden een mooie tijd in Duitsland. We zijn juist terug uit Rusland en daar was alles zo perfect georganiseerd. We speelden in een kleine ijshockey ring en ze gebruikten daar 12 meter hoge schermen naast het podium met alle grote projecties op. Het was ook een grote verandering om eens de setlijst aan te passen, want we hadden er stilaan onze buik vol van om steeds maar dezelfde nummers te moeten spelen gedurende de laatste drie jaar.

En je stem verbetert tijdens de toer?

John: Het kan eigenlijk beide kanten op. Als je jezelf verzorgt door voldoende te slapen en niet teveel te feesten, dan is het OK. Maar als je je stem beschadigt dan heeft ze geen tijd om te recupereren. Als je erop let, wordt je stem sterker en sterker tijdens de tour.

Is het waar dat jullie voor het begin van dit jaar nooit samen repeteerden?

John: We repeteerden slechts zeven dagen voor deze toer. Enkel in januari.

Is het moeilijk om bij een gespecialiseerd label zoals InsideOut te werken, als je weet dat je enkel de echte fans bereikt, maar nooit de mainstream?

John: Zoals de muziekwereld er nu voorstaat, kan enkel een pak ingrijpende plastische chirurgie en een kleedje voor Chris dat hem er doet uitzien zoals Britney Spears ons vooruit helpen. Universal gaat zich niet omdraaien en twee miljoen pompen in de promotie van Asia. Het gaat gewoon niet gebeuren. De enige manier voor een groep om er te komen is via een nummer in een film. Op die manier word je op de radio gespeeld. Kijk maar eens naar Rush, ze geven ongelooflijke optredens, maar de radio is niet geïnteresseerd en de belangrijke labels bekijken geen groepen uit onze stijl. Het voordeel van InsideOut is dat ze een databank hebben met mensen die geïnteresseerd zijn in wat we doen. En de mensen van het label zijn ook intens met muziek bezig. De leiding bestaat niet uit maatpakken en boekhouders. Het is niet wat ik McDonald’s muziek noem, zoals de rest. En het artwork en de digiboekjes die ze uitgeven zijn formidabel.

Je geeft dus niet veel kans van slagen voor een nieuwe groep om een hit te hebben zoals ‘Heat of the Moment’?

John: Het is zeer moeilijk. Hoewel wij nummers schrijven die kunnen gespeeld worden op de radio, en ik weet niet hoe het ervoor staat in België, maar ik weet wat er gebeurt in Amerika en Europa. Er zijn geen radiostations die onze nummers spelen. Toen we “Who’ll stop the rain” in ’91 in Duitsland uitbrachten, was het bruikbaar voor de radio want er waren rockstations in Duitsland. Maar nu bestaan die niet meer. Het is allemaal top 40. En zoals ik reeds opmerkte, de enige manier om er iets door te krijgen is via de soundtrack van een film.

Werden jullie nooit gecontacteerd door Arrow rock festival?

John: Neen, maar het is wel grappig want tot een week geleden had ik er nog nooit van gehoord. Iedereen vraagt waarom wij niet spelen op Arrow en ik weet het echt niet. Dit is iets wat we zeer graag zouden doen.

Je werkte met Van Morrison en Bonnie Raitt. Ben je nog met andere projecten bezig?

John: Ik zag het ook op de InsideOut website, maar ik heb nooit met die mensen samengewerkt. Ik heb Van Morrison ontmoet maar ik ben Bonnie Raitt nog nooit tegen het lijf gelopen.

Chris: Ik wel

Jij hebt er zeker nog mee samen gespeeld? ;-)

Chris: Klopt

John: Voor Asia heb ik nog samengewerkt met ELO toen ik Geoff ontmoette. Daarvoor had ik heel veel backing vocals gedaan voor anderen. Ik heb veel gewerkt in dat verband met Roger Daltrey en ook voor Mike Oldfield. Maar als Van Morrison of Bonnie Raitt met mij willen samenwerken, moeten ze heel wat veranderen aan hun muziekstijl.

Hebben jullie nog meer akoestisch materiaal zoals op de single?

John: Alleen live opnames. Vanavond krijg je een 20 minuten durende akoestische sessie te zien. Geoff en ik gingen rond met een promo tour, een soort pretour voor deze, want er was geen tijd om een volledige tour te organiseren, omdat de plaat te laat kwam. Dus we toerden 30 dagen met een akoestische set en we ontdekten dat sommige nummers heel goed akoestisch werkten. Veel mensen hebben ons reeds naar akoestische versies gevraagd.

Bedankt voor het interview. Ik wens jullie een leuk optreden en veel succes.

John: Ik hoop dat je van de show geniet.