|
Tijdens het concert kun je telkens
wanneer er een icoontje te voorschijn komt naar een animatie kijken.
Tijdens de opening van het symfonisch orkest word je met een eerste
animatie meegenomen doorheen een Roger Dean landschap waarin het
welgekende Yes logo als een immens ruimteschip langsvliegt. Het hele
schip vervoert Jon Anderson, Steve Howe, Chris Squire, Alan White,
Tom Brislin en een groot symfonisch orkest en landt in de Heineken
Hall in Amsterdam. Niets beter om de Yes atmosfeer te bekrachtigen
dan door het spelen van ‘Close to the edge’ met extra invoeging van
krachtige strijkers. Het zijn juist deze strijkers die ervoor zorgen
dat de vele breaks en veranderingen die in het nummer voorkomen naar
voren springen. Door het feit dat er veel camera’s gebruikt werden
zijn alle hoeken van het podium zichtbaar. In lange uitgesponnen
partijen komen er dan nog die animaties boven op wat maakt dat je de
kans krijgt om hetzelfde stuk op twee verschillende manieren te
bekijken. Het is verbazend hoe de blazers erin slagen extra drama
toe te voegen aan de ‘I get up I get down’ sectie en eveneens is het
groots hoe Tom Brislin zijn eigen solo aankondigt. Deze solo staat
dan ook met kop en nek boven diegene die Koroshev, Wakeman’s clone,
ooit in zijn leven zal kunnen neerzetten. Het is eveneens
verbazingwekkend hoe John Anderson zonder enig probleem de hoge
noten aankan. Deze man is als goede wijn, hij wordt beter met de
jaren ! Een nieuwe symfonische intro gaat een ontwakende versie van
‘Long distance runaround’ vooraf welks zeker de leden van het
Europees Festival orkest zal plezieren Nieuwe nummers als ‘Don’t go’
en ‘In the presence of’ van het nieuwe album “Magnification” klinken
nu al zoals echte Yes klassiekers. Vooral de vocale harmonieën
tijdens ‘In the presence of’ klinken indrukwekkend. Ik was getuige
van twee concerten met het orkest zijnde dat in België en tevens het
concert in Holland waar de DVD werd opgenomen. Ik vond toen ‘Gates
of delirium’ het absolute hoogtepunt. Spijtig genoeg speelden ze dit
nummer niet in België zodat de Belgische fan wel heel blij zal zijn
dat dit nummer op de DVD staat. Anderzijds zal diezelfde fan
constateren wat hij gemist heeft in Antwerpen! Tom Brislin haalt
hier even de Patrick Moraz stijl naar boven die wondermooi past bij
het orkest. Op het moment dat Steve Howe de steel gitaar aanvalt
weten we dat we op weg zijn naar de mooiste melodie in de historie
van de popmuziek : ‘Soon’. Nogmaals valt de kristalheldere stem van
John op, mooi contrasterend met de luide bas van Chris. Met de
luchtcamera kan je zien dat Steve Howe een tapijt onder zijn voeten
heeft behalve wanneer hij zich tijdens sologedeelten naar het midden
van het podium begeeft. Velen vragen zich af waarom hij op avonden
als deze niet ‘The clap’ of ‘Mood for a day’ speelt. Ik bedoel
hiermee dat deze kerel door de jaren heen zoveel solomateriaal
geschreven heeft dat hij hiervan een leuke medley zou kunnen maken
en ons hiermee heerlijk zou kunnen verrassen. Samen met dit orkest
zou het een beetje als ‘Starship trooper’ in een andere dimensie
lijken. Het is ook het nummer waar Chris Squire zijn kunnen toont.
Titeltrack ‘Magnification’ wat op en top Yes is klinkt hier dan weer
zeer hedendaags. In ‘And you and I’ doen de strijkers een geweldige
job terwijl Squire mondharmonica spelt. Ondertussen zit de sfeer er
in de zaal geweldig goed in en wordt als vervolg geopteerd voor
‘Ritual’ van het fantastische dubbelalbum “Tales from topographic
oceans”. Zonder enige twijfel is het hoogtepunt in deze passage het
gevecht tussen Squire, White en het orkest met als eindresultaat een
solomoment voor Squire en een drumsolo voor White. Het komt echt tot
een ontploffing wanneer, naast Alan, Chris de pauken gaat aanvallen
terwijl John en Tom ook nog op allerlei trommelbare toestellen gaan
slaan. Het klinkt als Carnaval in Rio de Janeiro !
Na bijna twee en een half uur is Jon’s
stem nog fris genoeg om een wervelende versie van ‘All good people’
neer te zetten en zodoende iedereen recht te krijgen en laten te
zingen en te klappen. Het duidt het actuele einde van het concert
aan maar het publiek wil meer … en krijgt ook meer ! Steve Howe moet
nog zijn favoriete Yes nummer aller tijden aanvallen wanneer ook
‘Owner of the lonely heart’ van start gaat. Om hem een beetje uit de
ellende te helpen wordt Trevor Rabin’s gitaarsolo door Tom op de
toetsen gespeeld. Zeker geen zeventiger jaren Yes maar nog steeds
het best verkochte Yesnummer aller tijden. De hal is nu echt aan het
koken wat maakt dat het beste nummer om dit fantastisch evenement af
te sluiten ‘Roundabout’ is. Al de vrouwen van het orkest hebben zich
ondertussen bij de groep gevoegd om samen te zingen en te dansen en
te feesten aangezien dit concert hun laatste was van deze tour.
Zonder twijfel een ongelooflijk einde voor een ongelooflijke tour !
Voor de groep, het orkest en het publiek was dit een concert om
nooit te vergeten. Met deze DVD hebben we als voordeel dat we elke
seconde van dit optreden ten allen tijde opnieuw kunnen bekijken,
beluisteren en beleven. Spijtig dat Rick Wakeman niet aanwezig was
om het plaatje volledig te maken !
Aangezien de “normale” schijf al
gevuld was tot aan de laatste ‘bit’ met het concert (2 uur en 45
minuten !) werd beslist om nog een extra schijfje in de heel mooie
kartonnen hoes bij te steken. Als eerste staat hier de videoclip
‘Don’t go’ op dat samengesteld is uit live fragmenten en occasionele
3D elementen. De grootste hap is een documentaire ‘Dreamtime’
genaamd met Yes achter de schermen, tijdens repetities, enz … Het
vertelt het verhaal achter het idee van het werken met een orkest.
Dan nemen ze ons mee naar Philadelphia waar in een soort
ontmoetingsplaats ouders met hun ‘gehersenspoelde’ kinderen vol met
allerhande Yesspullen bijeen zitten. De volgende stop is de Roger
Dean Art Exhebition. Er zijn flarden van interviews met Tom Brislin,
arrangeur Larry Groupé, dirigent Bill Stromberg en tour manager Paul
Spriggs. We zien Steve How verschillende gitaren stemmen, en we zien
eveneens de impact van het internet om Yes fan te worden en het
zelfs zo ver te brengen dat Yes-fans gaan trouwen met mekaar ! Alles
bijeen een heel leuke stek voor de Yes diehard fan omdat het eens
wat anders laat zien, wat extra. Deze schijf zelf eindigt met een
fantastisch nieuwe versie van ‘Long distance runaround’ wat hier
‘Remember the dream remix’ heet door Tim Panella. Schitterend stuk
en het bewijs dat de volgende generatie geweldige momenten zullen
kunnen meemaken dankzij YES !
Zonder ook maar één moment te twijfelen kan ik zeggen dat deze DVD
het ideale cadeau is voor welke gelegenheid dan ook ! |
