|
Bij het “grote” publiek is Kansas
bijna uitsluitend bekend door “Dust in the Wind”. De vereenzelviging
is echter onterecht. Kansas heeft heel wat meer te bieden dan deze
oer-slow. Boeiende, stevige rock, de nodige bombast, jazzy
lichtvoetigheid en afwisselend complexe- en dan weer eenvoudige
melodielijnen. Ondanks een miljoenenverkoop gespreid over de
aardbol is de doorsnee melomaan in deze contreien niet echt
vertrouwd met het werk van dit begaafd vijftal.
Dat de band na 30 jaar uitpakt met een
eerste live-DVD (enkel Kerry Livgren ontbreekt) kunnen we alleen
maar toejuichen. Hoewel het geen volledig overzicht biedt van wat
Kansas in de lange loopbaan heeft bijeengespeeld, geeft het ruim 1
u. 40 minuten durend concert toch een goede indruk van hun muzikale
kwaliteiten.
De aartslelijk klinkende “intro” is
een 3D computeranimatie die je eerst op het verkeerde been zet, maar
dan toch naadloos overgaat in een stevig rockend “Belexes”, waarbij
de typische zangstem van Steve Walsh moet opboksen tegen het
gitaargeweld. Zeker in de aanvangsfase lijkt het alsof hij de toon
nét niet haalt… of toch ?
Het tweede gedeelte van de track
knipoogt, in de typische Kansas-stijl naar enkele oudere nummers.
Icarus II start al even typisch : dramatisch, bombastisch, maar toch
blijft de mixing ondermaats. Dat blijft zo voor track 4, Icarus.
Het eerste hoogtepunt wordt bereikt
met “Song for America”, een klassieker van formaat. De
overgangstrack “Howlin” behoudt het niveau, maar kan nooit echt
imponeren. Het is de aanzet voor “The Wall”, wat mij betreft het
absolute hoogtepunt van de DVD. Een masterpiece vol passie, drama,
perfect samenspel van topmuzikanten, in een typische mix. “The
Preacher” volgt en probeert het niveau hoog te houden. Dat lukt,
mede dankzij het 60-koppig gospelkoor. Indrukwekkend, dat wel.
Uit de eerste elpee stamt “Journey
from Mariabronn”, pure prog, explosief startende drums gevolgd door
verschillende ritmewisselingen om te eindigen in een hoogtepunt van
formaat. Klasse !
Het obligate “Dust in the Wind” wordt
gebracht met een strijkersarrangement en het nummer mag dan al
grijsgedraaid je oren uitkomen, ook in deze bewerking blijft de
magie aanwezig.
Zacht start ook “Cheyenne anthem”, een
beladen nummer met een grappig cavalerie-middenstuk, maar een
magnifiek einde.
“Child of innocence” houdt het niveau
hoog met ditmaal Robby Steinhardt als lead-zanger in combinatie met
Steve Walsh. Halverwege “Miracles out of nowhere”, knap zonder
meer, wordt het beeld weer even vervangen door de, ditmaal wél
passende computer-animatie. Een volgend hoogtepunt is “Point of no
return” uit de gelijknamige, schitterende CD. De zaal in Atlanta
(en de kijker/luisteraar thuis) staat vervolgens helemaal op z’n kop
met “Portrait/Pinnacle”, eenvoudig van opbouw en refrein.
De bisnummers starten met “Fight Fire
with Fire”, niet zomaar een meezingnummer en “Play the game tonight”,
een bluesy nummer dat bij ons iets minder bekend is. Tot slot is
“Carry on Wayward Son” een subliem einde van een beklijvend concert.
Zelfs zonder de extra’s
(band interview, discografie en ‘the making of …’) is deze DVD een
niet te missen item voor de liefhebber, laat staan voor de fan.
Kansas heeft, wat mij betreft, een plaats verdiend in het Heiligdom
der Groten (maar dat hadden ze al). |
