|
Denk even terug aan de tijd dat email gewoon de
grondstof van bepaalde emmers was en surfen beelden opriep van
torenhoge, schuimende golven aan de Amerikaanse Westkust of, in
muzikaal opzicht, de kleffe Beach Boys. In die tijd heerste Uriah
Heep en bezorgde het vernoemen van de naam alleen al duizenden fans
kippenvel. Dit even om aan te tonen dat een zelfde woord in een
andere tijd een andere betekenis kan hebben.
Toendertijd werd Heep neergesabeld door de
conservatieve Britse pers, als zijnde een loeiharde band die elk
gevoel voor melodie miste (moeten ze de extreme bandjes van nu eens
effe horen!). Ik herinner me zelfs een dame die stelde: “als deze
groep het maakt pleeg ik zelfmoord”. Waar zijn ze nu, de
zelfingenomen persmuskieten van de jaren zeventig, ik hoor ze niet
meer, want Uriah Heep staat er nog steeds. Zij het in behoorlijk
gewijzigde bezetting, want zanger David Byron is niet meer en ook
Ken Hensley als zwiepende grasspriet over zijn monumentaal
hammondorgel verliet de groep om op onregelmatige tijden een relaxte
solo CD op de wereld los te laten. Tegenwoordig vaart het schip
onder de leiding van de flamboyante gitarist Mick Box terwijl
drummer Lee Kerslake als tweede origineel lid nog steeds van de
partij is.
Uriah Heep nu ook op DVD. Oude wijn in nieuwe zakken?
Het beeld van een plechtig neerknielende David Byron tijdens ‘July
Morning’ zal voor eeuwig op mijn netvlies gebrand blijven, daar
kunnen geen tien digitale DVD’s tegenop. Het dramatische van een
rockster die ten onder gaat aan een teveel aan drank, drugs en
rock’n’roll straalt immers een romantiek uit die je enkel in je
prille tienerjaren weet te waarderen. Maar kom, genoeg geleuter over
vroeger, welk gevoel overviel me tijdens het aanschouwen van de Heep
in huidige tijden?
Ik had ervan gehoord en gelezen in de pers: dit
uitzinnige feest dat over het Kanaal alle doorwinterde Heep fans zou
verenigen en de ster van de groep even zou doen oplichten in de
tanende duisternis van vervlogen roem. Op 8 november 2003 liep de
befaamde Astoria in Londen vol met bejaarde langharigen die de glans
van hun jeugd even wilden herbeleven. Speciale gasten waren de
vroegere zanger John Lawton en zangeres Heather Findlay (Mostly
Autumn). De setlist oogt veelbelovend met July Morning en Stealin’,
maar ook minder bekende parels als ‘Pilgrim’ en ‘The Wizard’ krijgen
hun beurt. En dit speelt zich allemaal af in een vrij intieme sfeer
die de Astoria steeds weet te creëren. Alle muzikanten zijn goed op
dreef, er is aandacht voor akoestische intermezzo’s en als de beuk
erin moet gaan gebeurt dit ook. Zoveel jaren ervaring werpt toch wel
zijn vruchten af, zodat elke Uriah Heep fan dit document zonder
twijfel kan aanschaffen en koesteren, maar ook de modale moderne
muziekliefhebber zal hier best van kunnen genieten. Het geluid is
perfect, de beelden vloeien aangenaam in elkaar over zonder
maniakaal geflits en de algehele atmosfeer wordt aangezet door
smaakvolle details. Deze DVD slaat de brug tussen een uitzinnig
verleden en een weldoordachte prolongatie naar de toekomst toe. Knap
gedaan! |
