|
We hebben nog maar eens de verplaatsing gemaakt naar het verre
Zoetermeer, deze keer om 3 groepen aan het werk te zien, waarvan de
respectievelijke cd’s in 2004 in de hoogste regionen van de lijstjes
zijn terechtgekomen. Oorspronkelijk zou Riverside de debatten
openen, maar door ‘file-problemen’ waren ze net iets te laat en
werden ze naar achteren verschoven. En later zou blijken dat dit
volkomen terecht was, want zij maakten duidelijk de meeste aanspraak
op de titel van ‘headliner’. De Boerderij was voor de gelegenheid
ongeveer voor de helft gevuld, begrijpelijk vermits geen enkele
groep op dit moment echt ‘razendpopulair’ bij de progfanaten is. Zo
kom je steeds wel dezelfde gezichten tegen, onder andere een groepje
honkvaste ‘nosers’ en enkele maten van Progwereld.
Rond de klok van 9u kwamen de muzikanten van Knight Area op het
podium, voorwaar niet alledaags met een bezetting van 7 man (o.a. 2
gitaristen en 2 toetsenisten). Het recept van onze Nederlandse
vrienden is genoegzaam bekend, symfonische neo-prog met
overheersende keyboard-tapijten, voortdurend afgewisseld met lange
gitaarsolo’s en een gedreven ritme-sectie (de sound
van die Rickenbacker-bas is altijd wel leuk). Het wordt muzikaal
uitstekend gebracht, maar op één of andere manier mis ik iets in
deze set, hetzelfde gevoel kreeg ik overigens ook al bij hun
eersteling ‘The sun also rises’, goed gedaan maar er ontbreekt een
gevoel van begeestering. Overigens was het geluid ook niet altijd
optimaal, de eerste solo-gitaar kwam te weinig naar voren. De zanger
mat zich de allures aan van een metal-zanger, niet bepaald passend
voor deze muziekstijl, maar zijn stem is wel ok. De tweede
solo-gitaar was duidelijk meer prominent aanwezig en klonk wel
overtuigend, alleen doet de man wat aan ‘overacting’, ik moest even
denken
aan het gebekketrek van komiek Jim Carey, er ligt zowaar nog een
tweede carrière te wachten. Het einde van de set kon mij meer
overtuigen met o.m. het instrumentale ‘The sun’, overigens werd op
het einde nog een extra zangeres
op de planken gehaald. Tevens werd de nieuwe cd aangekondigd voor
dit jaar, hopelijk kunnen deze ervaren muzikanten ( ex-Cliffhanger
onder meer) hierop toch wat meer variatie brengen.
Dan kon Moongarden mij toch meer charmeren met hun mix van
symfonische rock, alternatieve rock, mellotron en ga zo maar verder.
Hun muziek vol emotie biedt heel wat variatie en het publiek bleek
dan ook behoorlijk enthousiast, niet in het minst bij het catchy
‘Round Midnight. Maar de opener kon er ook best wezen, ‘Learning to
live…’ (één van mijn favorieten op de cd) sloeg onmiddellijk de vlam
in de pan. Een charismatische zanger met heel veel gevoel voor
intonatie, gebruikte tevens twee microfoons (waarvan ééntje met
speciale effecten) en bespeelde ook vaak het publiek. Opvallend was
ook de zeer goede maar zenuwachtige drummer (stond vaak recht om de
cymbalen te beroeren, heel originele drumpatronen) en de opvallende
prestatie van Mirko op de zessnarige bas (wat een afstand tussen die
snaren, zeg). De (heel jong uitziende) gitarist blijft vrij
bescheiden, maar bewijst meermaals zijn talent met gevoelige solo’s,
geen speld tussen te krijgen. En nog bescheidener blijft
frontman/toetsenist Christiano, componist van de meeste nummers,
verbazend hoe hij steeds naar zijn partituren zat te kijken, hij
moet de nummers toch het best kennen ;-). Maar zanger
Palleschi weet toch de meeste aandacht naar zich te trekken, ook al
door zijn speciale manier van bewegen, uiterlijk heeft hij wat weg
van Moby. Af en toe neemt hij trouwens ook de akoestische gitaar ter
hand. Ook hier werd een nieuwe cd aangekondigd, ‘Dreamlord’ was daar
een voorbeeld van, een episch nummer met verrassend nogal wat jazzy
en psychedelische momenten, ik verwacht hier veel van. Er waren ook
enkele minpuntjes, zowel de belichting als het geluid lieten te
wensen over, maar daar kon de groep zelf weinig aan doen. Toch een
sterk optreden van deze sympathieke Italianen.
Maar dé ster van de avond was Riverside, voor mezelf niet echt een
verrassing, want ‘Out of myself’ was mijn favoriete cd van 2004.
Eigenlijk is de programmatie toch een beetje verrassend te noemen,
want onze Poolse vrienden komen toch vaak nogal hard uit de hoek.
Maar hun progressieve metal, gekoppeld aan invloeden van Pink Floyd
en Porcupine Tree, maakt het ook voor de doorgewinterde symfo-freak
best genietbaar. En van bij de begintonen was het al raak, ‘The same
river’ is nu al legendarisch te noemen. De meeste nummers van hun
eerste cd kwamen aan bod, naast enkele nieuwe nummers en niet
toevallig als bisnummer een cover van Porcupine Tree, nl.
Radioactive toys. Mariusz, uitstekend op zang en bas, liet wel af
een toe een grunt horen, maar niemand die hier aanstoot aan nam, hij
heeft voor de rest een heel aangename stem. En wat te zeggen van de
drummer, een kolos achter de drumkit, was constant aan het puffen,
maar heeft een uitstekende techniek, zowel op de cymbalen als op de
dubbele basdrum. Je kan natuurlijk wel horen en zien ;-) dat hij
een death metal-verleden achter zich heeft, bepaald indrukwekkend.
Nee, dan zijn de gitarist en toetsenist iets bescheidener, maar
vooral de gitaarsolo’s (wat een sound!) bezorgen je meer dan eens
kippenvel, het klinkt zowaar nog beter dan op cd. Op bepaalde
momenten ging het er vrij hard aan toe, maar ook de
symfo-liefhebbers waren blijkbaar unaniem lovend over hun prestatie.
En geen twee zonder drie die avond, ook Riverside brengt in
september een nieuwe cd op de markt, intussen was er wel een EP (als
een fanclub cd te koop en dus niet in de winkel) te verkrijgen
tijdens het concert. Dit is een groep zonder kapsones, die makkelijk
een groot publiek zou kunnen bereiken, alleen jammer dat de kans,
dat ze uit de anonimiteit geraken, klein is. Het leven is niet
eerlijk! Maar aarzel daarom niet om deze mannen live aan het werk te
zien.
door Claude 'Clayreon' Bosschem
Foto's: Jany |
