Queen + Paul Rodgers – Sportpaleis – Merksem - 20/04/05

Bij de aankondiging dat Queen terug zou gaan optreden met als gastzanger Paul Rodgers was het eerste dat me door het hoofd schoot: “Eindelijk zal Queen terug gaan rocken”. Met Freddy waren ze daar eigenlijk al een tijdje van afgestapt. De laatste songs waren meer pop songs dan rock songs en dat vond ik altijd al spijtig. Als grote Paul Rodgers fan vond ik de combinatie dus eigenlijk meer dan geslaagd met deze rocker, al was het maar omdat Paul eindelijk eens terug de kans zou krijgen om zijn zangtalent terug aan een ruimer publiek te tonen. Spijtig dat er zoveel mensen niet wisten wie Paul Rodgers eigenlijk is. Dat hij zanger was bij The Free, Bad Company, The Firm (met Jimmy Page van Led Zeppelin) & The Law (met Kenny Jones van The Who) en tevens als soloartiest in de muziekwereld naar waarde wordt geschat, zullen de meeste mensen alleen maar weten na de aankondiging van de samenwerking met Queen via het internet dan via hun eigen cd kast.

Wat voor een zanger Rodgers echter werkelijk is hebben ze dan ook pas echt ondervonden tijdens het concert zelf. Met slechts een drietal songs uit zijn eigen repertoire maar zeker ook met de songs van Queen die hij, op zijn eigen maar voortreffelijke manier bracht, wist Paul er vast en zeker een hele hoop fans bij te winnen. Tenminste als je het enthousiasme dat duidelijk van het publiek uitging als parameter mag gebruiken. Dat Paul niet alleen een groot zanger is maar ook zichzelf beter kent als geen ander, werd ook duidelijk doordat hij nooit op ook maar één moment Freddy nabootste. De arrangementen van de Queen songs waren op subtiele wijze verbouwd zodat Paul op uitmuntende wijze zichzelf kon zijn binnen de krijtlijnen die door de andere Queenleden onder leiding van Brian May werden getekend in de loop der jaren. De best geslaagde songs waren dan ook de echte rocksongs waar Rodgers zich als een vis in het water voelde zoals “Tie Your Mother Down”, “Crazy Little Thing Called Love”, “I Want It All” en “We Will Rock You”. De meer pop songs, als ze niet door drummer Roger Taylor werden gezongen (These Are The Days…, Radio Gaga), lagen Paul misschien iets minder maar waren zeker niet zwak of slecht te noemen. Wel moet ik zeggen dat dit concert tot één van de meest emotionele was waar ik ooit op aanwezig was. De sfeer was met emmerkes te scheppen. Het publiek zong en genoot met volle teugen, zeker bij de door Brian May gezongen nummers ’39 en in het bijzonder bij ‘Love Of My Life’ de ode aan Freddy die iedereen met tranen in de ogen meezong… kippenvel, echt… Leuk was ook dat Bohemian Rhapsody doormiddel van een filmke met Freddy werd ingezet. Het deed me wel wat aan een ‘Elvis’ behandeling denken maar toch was het, omdat het slechts beperkt bleef, niet echt lijkenpikkerij in tegenstelling tot de ‘Elvisconcerten’ tegenwoordig.

De obligatoire drumsolo had wat weg van de helaas overleden Brian May Band drummer Cozy Powell’s “Dance With The Devil”. De gitaarsolo van Brain May was niet echt een solo maar een aaneenschakeling van gitaarriffs die leken te eindigen in de geweldige Queen song “Now I’m Here”, maar waarvan ik me nu nog steeds afvraag waarom die niet werd gebracht. Spijtig, een echt gemiste kans. Gelukkig kan dit de pret niet bederven. Het einde mag dan wel voorspelbaar lijken met de song “We Are The Champions” toch kreeg ik het juiste gevoel tijdens de vertolking van deze song. Queen zag, kwam en overwon… mede dankzij Paul Rodgers.

review: Jany
foto's met dank aan FB.
English