|
MOSTLY AUTUMN LIVE IN DE PLATO HELMOND 25/04/2004
Ik kan me heel goed voorstellen dat Mostly Autumn
enkele malen fungeerde als support act bij de Middeleeuwse taferelen
van heer Richie Blackmore en diens jonkvrouwe Candice. De Engelse
folk formatie straalt zo’n beetje dezelfde sfeer uit van Schotse
hooglanden, rillerige schimmels die het hooggeplaatste volk in een
koets doorheen de mistige velden loodsen en een haardvuur omgeven
door vrolijk zingende mensen, brandewijn en vriendelijke
tokkelinstrumenten.
Nu Mostly Autumn in het vierde weekend van april weer
eens in Nederland (en België, op een festival) was, besloot ik de
sierlijke folk rock band toch eens te gaan bekijken. Daarvoor moest
ik wel helemaal naar de Plato in Helmond, maar de hupse riedels van
het gezelschap leken me een prima zondagavondvulling. Daar
aangekomen had ik geluk. Mostly Autumn was de enige band vanavond en
ging tweemaal een uur spelen, zodat ik me een vrij volledig beeld
van hun kunnen kon vormen. Een ander vergelijkingspunt met
Blackmore’s Night is dat de kern van Mostly Autumn eveneens bestaat
uit een schitterende gitarist die ook de meeste nummers schrijft (Bryan
Josh) en een goedogende zangeres als blikvanger (Heather Findlay),
al dient gezegd te worden dat ze erg mooi zingt.
Lekker gezellig is het als blijkt dat Mostly Autumn
in feite een stel muzikale hippies uit de jaren zeventig zijn die nu
eenmaal in deze tijd leven, maar nog wel de bijna naïeve vreugde van
dat tijdperk uitstralen. Sinds enkele jaren is het één van de
paradepaardjes van Classic Rock Productions en sindsdien heeft de
groep een innige band met Nederland. Heather heeft zich weer
flamboyant uitgedost en ergens klopt het wel dat zij een kruising is
tussen Sharon den Adel en Kate Bush. Het lezen van de biografie van
Bryan Josh, bezieler van de groep wekte meteen mijn sympathie. Door
zijn oudere broer leerde hij jaren geleden Pink Floyd kennen en
sindsdien werd het David Gilmour achtige gitaarspel een vast
onderdeel van de liedjes van Mostly Autumn. Dit geeft een absolute
meerwaarde aan de composities, waar ook (dwars)fluit, akoestische
gitaren, veel toetsen en tot slot een stevige ritmebasis borg staan
voor het totaalgeluid. In de ruim twee uur dat de groep op het
podium stond, noteerde ik de volgende hoogtepunten: ‘The Spirit Of
Autumn Past’: gezongen door Bryan met weemoed over de
vergankelijkheid van de tijd; ‘Heroes Never Die’: breekbaar nummer
over de dood van Bryan’s vader en het bisnummer ‘Mother Nature’. De
groep had een nieuwe drummer bij die de zaakjes al goed onder
controle had. En verder mogen we hier niet nalaten te vermelden dat
Heather Findlay ook door Arjen Lucassen ontdekt is en ze te horen
zal zijn op de dubbelaar van Ayreon ‘The Human Equation’.
Vera ‘Gothica’ |
